Κωστής Παλαμάς

Εφέτος άγρια μ' έδειρεν
η βαρυχειμωνιά
που μ' έπιασε χωρίς φωτιά
και μ' ηύρε δίχως νιάτα
κι ώρα την ώρα πρόσμενα
να σωριαστώ βαριά
στη χιονισμένη στράτα
Μα χτες
καθώς με θάρεψε το γέλιο
του Μαρτιού
και τράβηξα να ξαναβρώ
τ' αρχαία μονοπάτια
στο πρώτο μοσκοβόλημα
ενός ρόδου μακρινού
μου δάκρυσαν τα μάτια

Έτσι

Φεύγεις
Πάλι
Πιο μέσα
Απομακρύνεσαι
Χωρίς βήματα
Χώμα δεν πατάς
Γη δε βρίσκουν τα πόδια σου
Ελεύθερη
Πτώση
Υλικά
Προς αντικατάσταση
Όλα και όλοι
Γιατί να αποτελείς
Εσύ
Την εξαίρεση

Ανδρική υπογονιμότητα / Αντιοξειδωτικά-Βιταμίνες-Ιχνοστοιχεία

Πολλοί υπογόνιμοι άντρες που υποβάλλονται σε θεραπεία γονιμότητας λαμβάνουν συμπληρώματα διατροφής με την ελπίδα να βελτιώσουν την γονιμότητα τους. Μελετήθηκαν 48 τυχαιοποιημένες μελέτες με έναν πληθυσμό 4179 υπογόνιμων ανδρών με χαμηλή κινητικότητα και συγκέντωση σπέρματος , 20-52 ετών. Η διάρκεια των μελετών ήταν 3-26 μήνες και η παρακολούθηση από 3 εβδομάδες - 2 χρόνια.
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι προέκυψε τοκετός σε 5% των υπογόνιμων ανδρών που δεν ελάμβανε αντιοξειδωτικά και σε 10-31% των ανδρών που ελάμβανε αντιοξειδωτικά. Δεν αναφέρθηκαν ανεπιθύμητες ενέργειες
Το 30-80% της ανδρικής υπογονιμότητας θεωρείται ότι οφείλεται στις βλαβερές συνέπειες του οξειδωτικού stress στο σπέρμα και 1 στους 20 άντρες παρουσιάζει υπογονιμότητα. Τα αντιοξειδωτικά είναι ευρέως διαθέσιμα και φθηνά και θεωρείται ότι μπορεί να βελτιώσουν την ποιότητα του σπέρματος μειώνοντας το οξειδωτικό stress
Συμπληρώματα όπως το συνένζυμο CoQ10 (αντιοξειδωτικό του ανθρώπινου σώματος απαραίτητο για την βασική κυτταρική λειτουργία) και η α-τοκοφερόλη (βιταμίνη Ε- ισχυρή αντιοξειδωτική ουσία, προστατεύει την κυτταρική μεμβράνη από τις καταστροφικές συνέπειες των ελευθέρων ριζών) φάνηκε να βελτιώνουν σημαντικά τον αριθμό των σπερματοζωαρίων. Η καρνιτίνη βελτιώνει την κινητικότητα και τη μορφολογία του σπέρματος. Η ταυτόχρονη χρήση βιταμινών Ε και C περιορίζει τη βλάβη στο DNA του σπέρματος
Στις ανωτέρω μελέτες δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία για τα ποσοστά αποβολών μεταξύ των αντιοξειδωτικών και του εικονικού φαρμάκου. Δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία για πιθανές γαστρεντερικές διαταραχές
Το συμπέρασμα είναι ότι τα αντιοξειδωτικά (ειδικά ο συνδυασμός βιταμινών Ε και C και το CoQ10) μπορεί να είναι αποτελεσματικά σε υπογόνιμους άντρες και να βελτιώσουν ουσιαστικά παραμέτρους, χωρίς ανεπιθύμητες ενέργειες. Όμως απαιτούνται μελέτες υψηλής ποιότητας και μεγαλύτερες για να βγουν οριστικά συμπεράσματα

Θεραπεία οστεοπόρωσης-Έλεγχος

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχουν αυξηθεί τα φάρμακα για τη θεραπεία της οστεοπόρωσης και είναι όλα αποτελεσματικά κατά των καταγμάτων. Η συμμόρφωση όμως των ασθενών δεν είναι ικανοποιητική, και κάποιοι ασθενείς δεν ανταποκρίνονται στην αγωγή. Η επιτυχής διαχείρηση της οστεοπόρωσης σημαίνει παρακολούθηση . Δεν υπάρχουν επίσημες κατευθυντήριες οδηγίες για την παρακολούθηση ασθενών σε αντι-οστεοπορωτική αγωγή. Υπάρχει η αλλαγή της οστικής πυκνότητας και των δεικτών οστικού μεταβολισμού με σχετική αξία. Είναι απαραίτητη η σύσταση μιας μεθοδολογίας
Η οστεοπόρωση είναι σημαντικό πρόβλημα υγείας. Ορίζεται ως χαμηλή οστική πυκνότητα και επιδείνωση της μικροαρχιτεκτονικής του οστού που σημαίνει αυξημένη ευθραυστότητα και αυξημένο κίνδυνο κατάγματος. Το διαγνωστικό κριτήριο για την οστεοπόρωση είναι μέτρηση οστικής πυκνότητας ίση ή μεγαλύτερη από 2.5 τυπικές αποκλίσεις κάτω από το σημείο αναφοράς (T-score ≤ -2.5). Τα κενά που υπάρχουν σήμερα στην κλινική αντιμετώπιση περιλαμβάνουν τον προσδιορισμό ατόμων που θα είχαν μεγαλύτερο όφελος από τη θεραπεία και για αυτούς που θεραπεύονται ο τρόπος που παρακολουθείται η ανταπόκριση στη θεραπεία
Ο στόχος της θεραπείας είναι να μειωθεί ο κίνδυνος κατάγματος και να αυξηθεί η αντοχή του οστού. Η ιδανική μέθοδος θα ήταν να συγκρίνεται ο κίνδυνος κατάγματος προ και μετά τη θεραπεία ή η αλλαγή στη δύναμη του οστού ή η χρήση βιοδεικτών (εφ' όσον είναι ακριβείς και αξιόπιστοι)
Τα περισσότερα φάρμακα μειώνουν τα ποσοστά καταγμάτων 30-70%. Η ανάπτυξη νέου κατάγματος δεν σημαίνει απαραίτητα αποτυχία της θεραπείας
Αρκετές κατευθυντήριες οδηγίες προτείνουν την μέτρηση οστικής πυκνότητας ως συνήθη μέθοδο παρακολούθησης. Συνεχείς μετρήσεις παρακολουθούν την ανταπόκριση στη θεραπεία, σε διαστήματα τέτοια που η αναμενόμενη μεταβολή να είναι σημαντική. Ο χρόνος επανάληψης καθορίζεται από την κλινική κατάσταση του ασθενούς (συνήθως ανα έτος). Πολλοί παράγοντες μπορεί να επηρεάσουν την ακρίβεια της μέτρησης. Καλό θα ήταν να επαναλαμβάνευαι η μέτρηση στο ίδιο μηχάνημα
Αν και οι αλλαγές που προκύπτουν στην οστική πυκνότητα διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό ανάλογα μα το φάρμακο ωστόσο η μείωση σπονδυλικών καταγμάτων είναι παρόμοια. Η πιθανότητα κατάγματος μειώνεται με την έναρξη της θεραπείας και μελέτες δείχνουν ότι μπορεί να μειωθεί ακόμα και χωρίς μεταβολή της οστικής πυκνότητας

Λίγη Ζωή

Και τότε, κάποιο πρωί μια βδομάδα μετά, τηλεφώνησε η μητέρα του: ο Χέμινγκ είχε πεθάνει. Δεν υπήρχε τίποτα να πει. Δεν μπορούσε να ρωτήσει γιατί δεν του είχε πει πόσο σοβαρή ήταν η κατάσταση, επειδή ένα κομμάτι του ήξερε ότι δεν θα του το έλεγε. Δεν μπορούσε να πει ότι ευχόταν να ήταν εκεί, επειδή δεν θα είχε τίποτα να του απαντήσει εκείνη. Δεν μπορούσε να την ρωτήσει πως ένιωθε, επειδή ότι και να του έλεγε δεν θα ήταν αρκετό. Ήθελε να ουρλιάξει στους γονείς του, να τους χτυπήσει, να τους αποσπάσει κάτι- ένα μικρό ξέσπασμα θρήνου, μια ρωγμή στην αυτοκυριαρχία τους, μια αναγνώριση ότι κάτι μεγάλο είχε συμβεί, ότι με τον θάνατο του Χέμινγκ είχαν χάσει κάτι ζωτικό κι απαραίτητο για τη ζωή τους. Δεν τον ένοιαζε αν στ' αλήθεια ένιωθαν έτσι ή όχι. Απλώς είχε ανάγκη να το πουν, είχε ανάγκη να νιώσει ότι κάτι υπήρχε κάτω απ' την αδιατάρακτη ηρεμία τους, ότι κάπου μέσα τους κυλούσε ένα μικρό ρυάκι με ορμητικό, δροσερό νερό, που έσφυζε από λεπτεπίλεπτες ζωές, ψαράκια και χόρτα και λευκά λουλουδάκια, τρυφερά και εύθραυστα και τόσο ευάλωτα, που δεν μπορούσες να τα κοιτάξεις χωρίς να λαχταρήσεις
                                                                                                                      Hanya Yanagihara

Ενδορφίνες και πόνος

Οι πλέον εκτενώς μελετημένες ορμόνες που σχετίζονται με τον πόνο ανήκουν στο σύστημα των οπιοειδών. Η β-ενδορφίνη, η ACTH και η MSH-διέγερση μελανοκυττάρων προέρχονται από ένα κοινό μόριο την προοπιομελανοκορτίνη (POMC). Η β-ενδορφίνη έχει ισχυρό αναλγητικό αποτέλεσμα (18-33 φορές πιο ισχυρή από την μορφίνη). Σε αρκετές μελέτες έχει φανεί η δράση της στη διαμόρφωση του πόνου και επίσης η σύνδεση της σε υποδοχείς οπιοειδών, που επηρεάζουν τα επίπεδα μονοφωσφορικής αδενοσίνης και την πρόσληψη ασβεστίου. Οι περισσότερες μελέτες επικεντρώνονται στη δράση της στο ΚΝΣ
Πιο πρόσφατα έχει φανεί ότι τα προϊόντα του POMC-γονιδίου επηρεάζουν επίσης τα κύτταρα του ανοσοποιητικού, και αυτό εξηγεί τη δράση της ενδορφίνης στην οξεία φάση και την φλεγμονή. Η ενδορφίνη παραμένει σε εκκριτικά κοκκία δεσμευμένα στην μεμβράνη και απελευθερώνεται όταν απαιτείται. Το stress της φλεγμονής απελευθερώνει κορτικοτροπίνη (CRH), η οποία διευκολύνει την απελευθέρωση ενδορφινών. Tα κύτταρα του ανοσοποιητικού έχουν επίσης υποδοχείς ενδορφίνης (αυτοκρινής/παρακρινής δράση) που επηρεάζουν την φλεγμονή και την παραγωγή κυτοκινών
Τα αυξημένα επίπεδα οπιοειδών στην συστηματική κυκλοφορία, στη διάρκεια της φλεγμονής μπορεί να προέρχονται από την υπόφυση ή από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος . Υποδοχείς οπιοειδών εκφράζονται ευρέως στο κεντρικό και περιφερικό νευρικό σύστημα, αλλά και σε άλλους ιστούς. Η διευκρίνηση της σχέσης ενδορφινών με το ανοσοποιητικό μπορεί να επιτρέψει βελτίωση ή και αδρανοποίηση διαφόρων συστατικών της φλεγμονής που προκαλούν πόνο
Η ενεργοποίηση των υποδοχέων των οπιοειδών ανακουφίζει από τον πόνο. Η χρήση τους στη θεραπεία του μέτριου/σοβαρού πόνου έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Ανταγωνιστές των υποδοχέων οπιοειδών , εξωγενώς χορηγούμενοι μπορεί να αυξήσουν τον πόνο, με μηχανισμό που δεν είναι πλήρως κατανοητός
Η συγκέντρωση των ενδογενών οπιοειδών πιστεύεται ότι σχετίζεται με το επίπεδο του πόνου. Από μελέτες σε ανθρώπους φάνηκε ότι αυξημένα επίπεδα β-ενδορφίνης στο πλάσμα, μπορεί να είναι πιθανός βιολογικός δείκτης. Τα επίπεδα της στα σωματικά υγρά μπορεί να είναι χρήσιμα ως δείκτης διάγνωσης και θεραπείας, αλλά απαιτούνται περαιτέρω αποδείξεις

Όρμόνες και πόνος

Σε όλο και περισσότερες μελέτες φαίνεται ότι η προέλευση, μεταφορά και διαφοροποίηση του πόνου ελέγχεται από ορμόνες. Κοινό στοιχείο των συνδρόμων χρόνιου πόνου είναι η απορρύθμιση των ορμονών. Έχουν γίνει μελέτες για τη σχέση μεταξύ του πόνου και της αντίληψης του και φαίνεται ότι οι ορμόνες εμπλέκονται. Ίσως οι ορμόνες μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βιοδείκτες στα σύνδρομα χρόνιου πόνου ή και να αναπτυχθούν και θεραπευτικοί παράγοντες για την καταπολέμηση του χρόνιου πόνου
Ως πόνος ορίζεται μια δυσάρεστη αισθητηριακή και συναισθηματική εμπειρία που συνδέεται με πραγματική ή δυνητική βλάβη των ιστών. Έχουν περιγραφεί τρία είδη πόνου
1. αλγαισθητικός : είναι ο πόνος που προκαλείται από βλάβη του ιστού και είναι απότομος ή παλλόμενος ανάλογος με το ερέθισμα
2. νευροπαθητικός : από βλάβη που επηρεάζει το νευρικό σύστημα
3. κεντρικής ευαισθητοποίησης : όπου υπάρχει αυξημένη απόκριση του νευρικού συστήματος σε ερεθίσματα που σχετίζονται με την ανάπτυξη και συντήρηση του χρόνιου πόνου
Υπάρχει σημαντική επικάλυψη μεταξύ των τριών κατηγοριών
Η δημιουργία, η μετάδοση και η διαμόρφωση του πόνου συνδέονται άμεσα με το ενδοκρινικό σύστημα, με την προοπιομελανοκορτίνη (POMC), την ACTH, τις ενδορφίνες, τις θυρεοειδικές ορμόνες, την αυξητική, την προλακτίνη, την μελατονίνη, την ινσουλίνη, την καλσιτονίνη, την σωματομεδίνη, την σωματοστατίνη, την ισταμίνη και την βασοπρεσίνη. Είναι διαγνωστική πρόκληση να εκτιμηθεί αν οι αλλαγές στις ορμόνες είναι σύμπτωση ή συνέπεια και πως συνδέονται μεταξύ τους