. Η δραματική αύξηση της συχνότητας εμφάνισης καρκίνου του θυρεοειδούς τα τελευταία 30 χρόνια οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην τυχαία ανακάλυψη και υπερδιάγνωση θηλωματικών καρκίνων του θυρεοειδούς χαμηλού κινδύνου, γεγονός που έχει οδηγήσει σε υπερθεραπεία για καρκίνους περιορισμένης κλινικής σημασίας.
. Η ταξινόμηση των καρκίνων του θυρεοειδούς έχει αναθεωρηθεί και πλέον κατηγοριοποιεί τους όγκους με βάση τα ιστολογικά χαρακτηριστικά, την κατάσταση διαφοροποίησης και το μοριακό προφίλ
. Σε αντίθεση με την κατηγοριοποίηση κινδύνου που θεωρείται ως μια ενιαία, στατική αξιολόγηση που γίνεται μετά από χειρουργική επέμβαση, η ολοκληρωμένη κατηγοριοποίηση κινδύνου θεωρείται πλέον ως μια δυναμική διαδικασία που ξεκινά με την ανακάλυψη ενός όζου του θυρεοειδούς και συνεχίζεται μέχρι την τελική παρακολούθηση.
. Οι συστάσεις διαχείρισης παραδοσιακά βασίζονταν σχεδόν αποκλειστικά στους εκτιμώμενους κινδύνους υποτροπής της νόσου και θανάτου που σχετίζεται με τη νόσο. Η εμφάνιση διεπιστημονικής συνεργασίας και η εκτίμηση του ρόλου της καθοδηγούμενης λήψης αποφάσεων επιτρέπει πλέον στους κλινικούς ιατρούς και τους ασθενείς να ενσωματώνουν επίσης τους κινδύνους και τα οφέλη των προτεινόμενων θεραπειών (είτε άμεσων είτε καθυστερημένων) με τις αξίες και τους στόχους του ασθενούς, προκειμένου να εξατομικεύεται η λήψη αποφάσεων για τη θεραπεία του καρκίνου του θυρεοειδούς.
. Οι μινιμαλιστικές επιλογές διαχείρισης, συμπεριλαμβανομένης της ενεργού παρακολούθησης και της υπερηχογραφικά καθοδηγούμενης αφαίρεσης, θεωρούνται πλέον ως αποδεκτές εναλλακτικές λύσεις έναντι της θυρεοειδεκτομής σε επιλεγμένους ασθενείς με θηλώδη καρκίνο του θυρεοειδούς χαμηλού κινδύνου.
. Έχουν γίνει σημαντικά βήματα στη συστηματική θεραπεία για ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο του θυρεοειδούς. Γονιδιακές θεραπείες είναι διαθέσιμες για ασθενείς με στοχευμένες αλλοιώσεις γονιδίων-οδηγών και οι αναστολείς πολυκινάσης έχουν δράση σε όλο το φάσμα των προχωρημένων καρκίνων του θυρεοειδούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου