Τα πάντα στη ζωή μου - συναντήσεις, γνωριμίες, διαχείριση του χρόνου - είναι επιφανειακά, άνευρα και ανιαρά, και έτσι απονεκρώνονται απελπιστικά οι τελευταίες αδύναμες παρορμήσεις μου και η ελάχιστη ζωντάνια μου. Δεν καταφέρνω να φτάσω ούτε καν σε μια θλιβερή καθαρότητα σκέψης του ποιός είμαι, σε μια μεταμέλεια, έστω και ανενεργή, ούτε στην απλή και ζωογόνα ανθρώπινη ζεστασιά. Απλώς νιώθω, με μεγαλύτερη ενόχληση από πριν και πιο εξευτελιστικά, πως είμαι ίδιος με τους άλλους, πως όπως κι εκείνοι, ροκανίζω άδειες μέρες, πως βασανίζομαι για πράγματα ευτελή, και πως, σαν όλους τους άλλους, θα ήταν δίκαιο να εξαφανιστώ. Στα χρόνια της ερωτικής καλοπιστίας και της αδιάκοπης ζηλοτυπίας, που ήταν αχόρταγη, σύντομη, αλλά και πρόθυμη να συγχωρεί, ψυχικά ήμουν κάπως πιο ανοιχτός, απέφευγα αμέριμνα τις ακατανόητες και φοβερές αντιπαραθέσεις ("με όλους τους άλλους"), το βλακώδες αναπότρεπτο ενός τέλους, και θεωρούσα το έντονο άγχος μου μοναδικό. Τώρα όμως, που όλα ξανάρχονται στον νου μου αραιά και που, πάλι άνευρα, ανώδυνα και μίζερα, συνοδευόμενα από βαριά, αποχαυνωτική ηρεμία, υποπίπτω στο λάθος - χαρακτηριστικό των ανθρώπων- ότι το παρόν δεν αλλάζει, και τότε καταλήγω στο συμπέρασμα πως η ερωτική μου ανάταση έχει παρέλθει, για πάντα, έχει τελειώσει καθετί προσωπικό.
Juri Felsen
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου