Καρκίνος θυρεοειδούς

 Ο καρκίνος του θυρεοειδούς περιλαμβάνει μια οικογένεια ενδοκρινικών καρκίνων που ταξινομούνται ως καλά διαφοροποιημένα καρκινώματα του θυρεοειδούς (θηλώδες καρκίνωμα του θυρεοειδούς και θυλακιώδες καρκίνωμα του θυρεοειδούς ή ογκοκυτταρικό καρκίνωμα του θυρεοειδούς αδένα) αδιαφοροποίητο καρκίνωμα (αναπλαστικό καρκίνωμα του θυρεοειδούς) ή νευροενδοκρινής καρκίνος (μυελοειδής καρκίνος του θυρεοειδούς). Περισσότερο από το 90% των καρκίνων του θυρεοειδούς είναι σποραδικοί και προκύπτουν από σωματικές γενετικές αλλαγές, συνήθως χωρίς γνωστό επιβαρυντικό συμβάν· η μόνη εξαίρεση είναι ο θηλώδης καρκίνος του θυρεοειδούς μετά από έκθεση σε ιονίζουσα ακτινοβολία κατά την παιδική ηλικία. Αναγνωρίσιμα κληρονομικά σύνδρομα υπάρχουν σε έως και 25% των ασθενών με μυελοειδή καρκίνο του θυρεοειδούς (συνήθως πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία τύπου 2) και σε έως και 1 έως 2% των ασθενών με μη μυελοειδή καρκίνο του θυρεοειδούς.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του θυρεοειδούς αυξήθηκε από 6 περιπτώσεις ανά 100.000 άτομα το 1992 σε μια κορύφωση άνω των 14 περιπτώσεων ανά 100.000 το 2015, με ελάχιστη αλλαγή στα ποσοστά θνησιμότητας, κυρίως ως αποτέλεσμα της δραματικής αύξησης στη διάγνωση μικρών, χαμηλού κινδύνου θηλωματικών καρκίνων του θυρεοειδούς. Έκτοτε, τα προσαρμοσμένα ως προς την ηλικία ποσοστά νέων κρουσμάτων καρκίνου έχουν μειωθεί κατά μέσο όρο 1% ετησίως, ενώ τα προσαρμοσμένα ως προς την ηλικία ποσοστά θνησιμότητας έχουν παραμείνει σταθερά σε 0,4 έως 0,5 θανάτους ανά 100.000 άτομα. Περίπου το 50% των καρκίνων του θυρεοειδούς ανακαλύπτονται τυχαία στην απεικόνιση του τραχήλου, κυρίως σε υπερηχογραφική εξέταση για λόγους που δεν σχετίζονται με τον θυρεοειδή ή σε ιστολογική αξιολόγηση θυρεοειδικών αδένων που αφαιρούνται για προφανώς καλοήθεις ενδείξεις.

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς είναι ο πιο συχνός καρκίνος μεταξύ εφήβων και νεαρών ενηλίκων, αν και η μέση ηλικία διάγνωσης είναι στις αρχές της δεκαετίας των 50. Η συχνότητα εμφάνισης είναι 3 έως 4 φορές υψηλότερη στις γυναίκες και τα κορίτσια από ό,τι στους άνδρες και τα αγόρια. Ο θηλώδης καρκίνος του θυρεοειδούς και οι υπότυποι του αντιπροσωπεύουν το 85 έως 90% των καρκίνων του θυρεοειδούς .Κατά την διάγνωση, περίπου το 95% των ασθενών έχουν νόσο που περιορίζεται στον τράχηλο, με λιγότερο από το 5% να έχει απομακρυσμένες μεταστάσεις. Η πρόγνωση είναι εξαιρετική, με εκτιμώμενη 5ετή επιβίωση άνω του 98% για ασθενείς με νόσο που περιορίζεται στον τράχηλο. Μεταξύ των ασθενών με απομακρυσμένες μεταστάσεις, η 5ετής επιβίωση υπερβαίνει το 90% για τους νεότερους ασθενείς (<45 έως 55 ετών κατά τη διάγνωση), αλλά είναι πιο κοντά στο 50% μεταξύ εκείνων που είναι μεγαλύτεροι. Στην κλινική πρακτική, χρησιμοποιούνται τυποποιημένα μοντέλα διαστρωμάτωσης κινδύνου για την αύξηση των αποτελεσμάτων του καρκίνου του θυρεοειδούς που προβλέπονται από το σύστημα σταδιοποίησης της Αμερικανικής Μικτής Επιτροπής για τον Καρκίνο, ενσωματώνοντας κλινικά, ιστολογικά, καρκινικά και μοριακά δεδομένα για τη βελτίωση των εκτιμήσεων κινδύνου για μεμονωμένους ασθενείς.

Λέει ο ψυχολόγος

 Η ευγνωμοσύνη δεν είναι μια κοινωνική ευγένεια ούτε μια ηθική αρετή με την συνηθισμένη έννοια του όρου. Πρόκειται για μια βαθειά ψυχική λειτουργία. Είναι η ικανότητα να αναγνωρίζει κανείς ότι έχει λάβει κάτι πολύτιμο από έναν άλλο άνθρωπο χωρίς να αισθάνεται ότι ταπεινώνεται, ότι μειώνεται ή ότι χάνει την αυτονομία του. Αυτή η αναγνώριση δημιουργεί ένα ρήγμα στον ναρκισσισμό. Ο άνθρωπος παύει να βρίσκεται στο κέντρο του δικού του ψυχικού σύμπαντος και αποκτά τη δυνατότητα να αντιληφθεί την ύπαρξη του άλλου ως ξεχωριστής και πολύτιμης πραγματικότητας. Από εκεί αρχίζει η σχέση. Η απουσία της ευγνωμοσύνης δεν οδηγεί απλώς σε αχαριστία. Οδηγεί σε μια ψυχική κατάσταση μέσα στην οποία ο άλλος άνθρωπος αντιμετωπίζεται κυρίως ως μέσο ικανοποίησης αναγκών, ως προέκταση του εαυτού ή ως αντικείμενο χρήσης. Όταν συμβαίνει αυτό, η σχέση αδειάζει από το συναισθηματικό της περιεχόμενο και μετατρέπεται σε συναλλαγή. Ίσως γι΄αυτό η θεματική της ευγνωμοσύνης προκαλεί τόσο μεγάλη δυσφορία στη σύγχρονη ναρκισσιστική κουλτούρα. Η ευγνωμοσύνη υπενθυμίζει κάτι που ο ναρκισσισμός δυσκολεύεται να ανεχθεί : ότι ο άνθρωπος δεν είναι αυτάρκης. Ότι χρειάζεται τους άλλους. Ότι η ύπαρξη του διαμορφώνεται μέσα από δεσμούς, εξαρτήσεις, απώλειες και προσφορές που δεν ελέγχει πλήρως.

Από φιλοσοφική άποψη, η ευγνωμοσύνη συνδέεται με το ίδιο το ζήτημα του νοήματος. Ο άνθρωπος που αδυνατεί να αναγνωρίσει τι έχει λάβει δυσκολεύεται επίσης να αναγνωρίσει τι έχει λόγο να διαφυλάξει, να αγαπήσει ή να μεταδώσει. Αντίθετα, η δυνατότητα να αισθανθεί ευγνωμοσύνη ανοίγει το δρόμο προς μια διαφορετική εμπειρία του κόσμου, μέσα στην οποία η ζωή δεν βιώνεται μόνο ως πεδίο διεκδίκησης αλλά και ως πεδίο συνάντησης.

                                                                                     Μιχάλης Πατεράκης 

Υδατάνθρακες και άσκηση

 Η πρόσληψη υδατανθράκων (ΥΑ) κατά τη διάρκεια της άσκησης έχει από καιρό συσχετιστεί με βελτιωμένη απόδοση. Έρευνες πρότειναν ότι η πρόσληψη ΥΑ μετριάζει την υπογλυκαιμία που προκαλείται από την άσκηση (ΥτΑ) μέσω ενός κεντρικού νευρικού μηχανισμού, αποτρέποντας τη γλυκοπενική εγκεφαλική βλάβη. Μεταγενέστερες μελέτες συνέδεσαν την εξάντληση του μυϊκού γλυκογόνου με την κόπωση κατά τη διάρκεια παρατεταμένης άσκησης, υποδηλώνοντας μια υποχρεωτική εξάρτηση από το γλυκογόνο.  

. Η εξάντληση του μυϊκού γλυκογόνου είναι η κύρια αιτία κόπωσης κατά τη διάρκεια παρατεταμένης άσκησης 

. Η πρόσληψη υδατανθράκων κατά τη διάρκεια παρατεταμένης άσκησης (>2-3 ώρες) αποτρέπει ή αντιστρέφει την υπογλυκαιμία λόγω της άσκησης, επιτρέποντας τη διαρκή απόδοση (μειώνει την γλυκογονόλυση και διατηρεί την γλυκόζη του αίματος)

. Η κόπωση  εμφανίζεται ως ένας προστατευτικός μηχανισμός που ρυθμίζεται από τον εγκέφαλο για την πρόληψη της υπογλυκαιμικής εγκεφαλικής βλάβης. 

. Είναι κρίσιμος ο ρόλος της ηπατικής παραγωγής γλυκογόνου και γλυκόζης στη διατήρηση των επιπέδων γλυκόζης κατά τη διάρκεια παρατεταμένης άσκησης,  

. Η χρόνια προσαρμογή σε δίαιτες με χαμηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες οδηγεί σε αυξημένη οξείδωση λίπους, αμφισβητώντας την πεποίθηση ότι οι υδατάνθρακες αποτελούν υποχρεωτικό καύσιμο κατά τη διάρκεια άσκησης υψηλής έντασης και παρατεταμένων προσπαθειών αντοχής. Οι αθλητές που είναι σε δίαιτα με αυξημένα λιπαρά έχουν εξαιρετική οξείδωση λίπους και ισοδύναμη απόδοση στην άσκηση.

. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει δοσοεξαρτώμενη βελτίωση στην απόδοση της άσκησης πέρα ​​από την πρόσληψη χαμηλής δόσης υδατανθράκων (∼15-30 g/h).

. Οι εξατομικευμένες προσεγγίσεις που δίνουν προτεραιότητα στη σταθεροποίηση της γλυκόζης αίματος έναντι της υπερβολικής κατανάλωσης υδατανθράκων είναι άριστες  

. Αυτά τα δεδομένα καταδεικνύουν ότι το κύριο όφελος της πρόσληψης υδατανθράκων πριν ή κατά τη διάρκεια της άσκησης είναι η πρόληψη της ΥτΑ, η οποία τονίζεται σε παρατεταμένες προσπάθειες (>2-3 ώρες) και σε άτομα με ανεπαρκή ηπατική γλυκονεογένεση. Αυτό έχει σημαντικές επιπτώσεις στις αθλητικές διατροφικές συστάσεις (δηλαδή, συνήθεις δίαιτες υψηλής ή χαμηλής περιεκτικότητας σε υδατάνθρακες) και την ποσότητα υδατανθράκων που οι αθλητές θα πρέπει να ενθαρρύνονται να καταναλώνουν κατά τη διάρκεια της άσκησης για να μεγιστοποιήσουν την απόδοση. 

Καβάφης

 Βάζει η θάλασσα κρυφή φωνή

φωνή που μπαίνει

μεσ' στην καρδιά μας και την συγκινεί

και την ευφραίνει

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει

τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι

ο ήλιος ο αέρας και ο ουρανός

Το ψάλλει με τη θεία της φωνή εκείνη

όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη

σαν φόρεμα της ο καιρός ο θερινός 

Πλάνη

 Τα πάντα στη ζωή μου - συναντήσεις, γνωριμίες, διαχείριση του χρόνου - είναι επιφανειακά, άνευρα και ανιαρά, και έτσι απονεκρώνονται απελπιστικά οι τελευταίες αδύναμες παρορμήσεις μου και η ελάχιστη ζωντάνια μου. Δεν καταφέρνω να φτάσω ούτε καν σε μια θλιβερή καθαρότητα σκέψης του ποιός είμαι, σε μια μεταμέλεια, έστω και ανενεργή, ούτε στην απλή και ζωογόνα ανθρώπινη ζεστασιά. Απλώς νιώθω, με μεγαλύτερη ενόχληση από πριν και πιο εξευτελιστικά, πως είμαι ίδιος με τους άλλους, πως όπως κι εκείνοι, ροκανίζω άδειες μέρες, πως βασανίζομαι για πράγματα ευτελή, και πως, σαν όλους τους άλλους, θα ήταν δίκαιο να εξαφανιστώ. Στα χρόνια της ερωτικής καλοπιστίας και της αδιάκοπης ζηλοτυπίας, που ήταν αχόρταγη, σύντομη, αλλά και πρόθυμη να συγχωρεί, ψυχικά ήμουν κάπως πιο ανοιχτός, απέφευγα αμέριμνα τις ακατανόητες και φοβερές αντιπαραθέσεις ("με όλους τους άλλους"), το βλακώδες αναπότρεπτο ενός τέλους, και θεωρούσα το έντονο άγχος μου μοναδικό. Τώρα όμως, που όλα ξανάρχονται στον νου μου αραιά και που, πάλι άνευρα, ανώδυνα και μίζερα, συνοδευόμενα από βαριά, αποχαυνωτική ηρεμία, υποπίπτω στο λάθος - χαρακτηριστικό των ανθρώπων- ότι το παρόν δεν αλλάζει, και τότε καταλήγω στο συμπέρασμα πως η ερωτική μου ανάταση έχει παρέλθει, για πάντα, έχει τελειώσει καθετί προσωπικό.

                                                                                                   Juri Felsen 

Επινεφριδιακό Cushing (CS)

 Σε καλοήθεις μονομερείς όγκους επινεφριδίων, η μονομερής επινεφριδεκτομή είναι η θεραπεία πρώτης γραμμής . Η φαρμακευτική αγωγή ενδείκνυται πολύ σπάνια, εκτός εάν η γενική ιατρική κατάσταση του ασθενούς δεν επιτρέπει χειρουργική επέμβαση. Η χειρουργική επέμβαση θεωρείται επίσης η θεραπεία πρώτης γραμμής σε ασθενείς με CS λόγω αμφοτερόπλευρης υπερπλασίας των επινεφριδίων. Αν και η κλασική προσέγγιση στην αμφοτερόπλευρη νόσο ήταν η αμφοτερόπλευρη επινεφριδεκτομή, ορισμένες μελέτες έδειξαν ότι η μονομερής επινεφριδεκτομή θα μπορούσε να οδηγήσει σε ομαλοποίηση της έκκρισης κορτιζόλης (60% των περιπτώσεων) ή ακόμη και σε AI (20% των περιπτώσεων) (30). Τα κύρια πλεονεκτήματα της αμφοτερόπλευρης επινεφριδεκτομής είναι ότι δεν υπάρχει κίνδυνος υποτροπής εάν η εκτομή είναι πλήρης και η περίσσεια κορτιζόλης ελέγχεται πάντα επαρκώς. Αντίθετα, ορισμένες μελέτες έχουν αναφέρει υποτροπή υπερκορτιζολαιμίας μετά από μονομερή επινεφριδεκτομή στο 55% των ασθενών με εμφανες CS λόγω αμφοτερόπλευρης υπερπλασίας . Στις σπάνιες περιπτώσεις ACC, η μιτοτάνη έχει αποδειχθεί ότι μειώνει το μετεγχειρητικό ποσοστό υποτροπής όταν ο αφαιρεθείς καρκίνος έχει δείκτη πολλαπλασιασμού Ki67 >10%. Η χειρουργική επέμβαση, φυσικά, παραμένει η θεραπεία πρώτης γραμμής όποτε είναι δυνατόν. Ωστόσο, θα πρέπει να χρησιμοποιείται ειδική ιατρική αγωγή για τη μείωση των συγκεντρώσεων κορτιζόλης σε συνδυασμό με συστηματική προσέγγιση εάν οι συγκεντρώσεις κορτιζόλης είναι αυξημένες σε ασθενείς με μεταστατική νόσο. Αν και η μιτοτάνη μπορεί να είναι χρήσιμη για τον έλεγχο του υπερκορτιζολισμού, απαιτούνται εβδομάδες για την επίτευξη θεραπευτικών επιπέδων, γεγονός που καθιστά απαραίτητη τη χρήση παραγόντων ταχείας δράσης σε σοβαρό CS, όπως η μετυραπόνη ή η οσιλοδροστάτη .

Σύνδρομο Έκτοπου Cushing

 Στο λανθάνον ECS, ο όγκος δεν είναι ορατός στην αρχική απεικόνιση. Μπορεί να χορηγηθεί αρχικά φαρμακευτική αγωγή, σε συνδυασμό με συνεχή απεικόνιση κάθε 6 -12 μήνες, ενώ αναμένουμε να δούμε αν ο όγκος γίνεται ορατός (π.χ., με επαναλαμβανόμενη λειτουργική τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων) και στη συνέχεια μπορεί να εξεταστεί η χειρουργική επέμβαση. Σε αυτή την περίπτωση, η χειρουργική επέμβαση είναι συνήθως θεραπευτική, καθώς αυτοί οι όγκοι είναι ως επί το πλείστον μη μεταστατικοί, καλά διαφοροποιημένοι νευροενδοκρινείς όγκοι . Στο ECS με ορατό όγκο, η χειρουργική επέμβαση είναι συνήθως η πρώτη γραμμή θεραπείας . Ωστόσο, ορισμένοι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν πολύ σοβαρή υπερκορτιζολαιμία με απειλητικές για τη ζωή συνέπειες . Αυτοί οι ασθενείς, που εμφανίζουν κορτιζόλη ούρων 24ώρου (UFC) μεγαλύτερο από 10 φορές το ανώτερο φυσιολογικό όριο (ULN), έχουν από καιρό υποβληθεί σε επείγουσα αμφοτερόπλευρη επινεφριδεκτομή για τον έλεγχο σοβαρών συν-νοσηροτήτων όπως η υπέρταση, η υποκαλιαιμία, η σοβαρή κατάθλιψη ή η πνευμονική εμβολή . Ωστόσο, σε αυτό το πλαίσιο, η χειρουργική επέμβαση ενέχει υψηλό κίνδυνο και θνησιμότητα τουλάχιστον 1%- 2% . Τα τελευταία 5 - 15 χρόνια, εναλλακτικές προσεγγίσεις που βασίζονται σε έναν μόνο εξαιρετικά ισχυρό αναστολέα στεροειδογένεσης (π.χ. οσιλοδροστάτη) ή σε έναν συνδυασμό (π.χ. κετοκοναζόλη και μετυραπόνη) έχουν δείξει πολύ ταχεία αποτελεσματικότητα στον έλεγχο των επιπέδων κορτιζόλης και στη βελτίωση των συν-νοσηροτήτων (ή τουλάχιστον στον έλεγχο αυτών των συν-νοσηροτήτων με συμπτωματικές θεραπείες υψηλής δόσης). Η θεραπεία πρώτης γραμμής της υπερκορτιζολαιμίας για τέτοιους όγκους με υψηλά επίπεδα κορτιζόλης θα πρέπει επομένως να είναι η φαρμακευτική θεραπεία με ταχεία κλιμάκωση της δόσης, ώστε να επιτρέπεται η βελτιστοποίηση του ασθενούς για έγκαιρη χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του αιτιολογικού όγκου ή αμφοτερόπλευρη επινεφριδεκτομή. Η ιατρική θεραπεία χορηγείται συχνά ως προσέγγιση αποκλεισμού και αντικατάστασης. Σε ασθενείς με μεταστάσεις κατά τη διάγνωση ή κατά τη διάρκεια της νόσου, η ιατρική θεραπεία μπορεί να παρέχεται μαζί με πολυτροπικές θεραπείες, όπως χειρουργική επέμβαση αποσυμφόρησης, τεχνικές αφαίρεσης, χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία πεπτιδικού υποδοχέα. Η αμφοτερόπλευρη επινεφριδεκτομή εξακολουθεί να παίζει σημαντικό ρόλο σε τέτοιες περιπτώσεις.