Υδατάνθρακες και άσκηση

 Η πρόσληψη υδατανθράκων (ΥΑ) κατά τη διάρκεια της άσκησης έχει από καιρό συσχετιστεί με βελτιωμένη απόδοση. Έρευνες πρότειναν ότι η πρόσληψη ΥΑ μετριάζει την υπογλυκαιμία που προκαλείται από την άσκηση (ΥτΑ) μέσω ενός κεντρικού νευρικού μηχανισμού, αποτρέποντας τη γλυκοπενική εγκεφαλική βλάβη. Μεταγενέστερες μελέτες συνέδεσαν την εξάντληση του μυϊκού γλυκογόνου με την κόπωση κατά τη διάρκεια παρατεταμένης άσκησης, υποδηλώνοντας μια υποχρεωτική εξάρτηση από το γλυκογόνο.  

. Η εξάντληση του μυϊκού γλυκογόνου είναι η κύρια αιτία κόπωσης κατά τη διάρκεια παρατεταμένης άσκησης 

. Η πρόσληψη υδατανθράκων κατά τη διάρκεια παρατεταμένης άσκησης (>2-3 ώρες) αποτρέπει ή αντιστρέφει την υπογλυκαιμία λόγω της άσκησης, επιτρέποντας τη διαρκή απόδοση (μειώνει την γλυκογονόλυση και διατηρεί την γλυκόζη του αίματος)

. Η κόπωση  εμφανίζεται ως ένας προστατευτικός μηχανισμός που ρυθμίζεται από τον εγκέφαλο για την πρόληψη της υπογλυκαιμικής εγκεφαλικής βλάβης. 

. Είναι κρίσιμος ο ρόλος της ηπατικής παραγωγής γλυκογόνου και γλυκόζης στη διατήρηση των επιπέδων γλυκόζης κατά τη διάρκεια παρατεταμένης άσκησης,  

. Η χρόνια προσαρμογή σε δίαιτες με χαμηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες οδηγεί σε αυξημένη οξείδωση λίπους, αμφισβητώντας την πεποίθηση ότι οι υδατάνθρακες αποτελούν υποχρεωτικό καύσιμο κατά τη διάρκεια άσκησης υψηλής έντασης και παρατεταμένων προσπαθειών αντοχής. Οι αθλητές που είναι σε δίαιτα με αυξημένα λιπαρά έχουν εξαιρετική οξείδωση λίπους και ισοδύναμη απόδοση στην άσκηση.

. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει δοσοεξαρτώμενη βελτίωση στην απόδοση της άσκησης πέρα ​​από την πρόσληψη χαμηλής δόσης υδατανθράκων (∼15-30 g/h).

. Οι εξατομικευμένες προσεγγίσεις που δίνουν προτεραιότητα στη σταθεροποίηση της γλυκόζης αίματος έναντι της υπερβολικής κατανάλωσης υδατανθράκων είναι άριστες  

. Αυτά τα δεδομένα καταδεικνύουν ότι το κύριο όφελος της πρόσληψης υδατανθράκων πριν ή κατά τη διάρκεια της άσκησης είναι η πρόληψη της ΥτΑ, η οποία τονίζεται σε παρατεταμένες προσπάθειες (>2-3 ώρες) και σε άτομα με ανεπαρκή ηπατική γλυκονεογένεση. Αυτό έχει σημαντικές επιπτώσεις στις αθλητικές διατροφικές συστάσεις (δηλαδή, συνήθεις δίαιτες υψηλής ή χαμηλής περιεκτικότητας σε υδατάνθρακες) και την ποσότητα υδατανθράκων που οι αθλητές θα πρέπει να ενθαρρύνονται να καταναλώνουν κατά τη διάρκεια της άσκησης για να μεγιστοποιήσουν την απόδοση. 

Καβάφης

 Βάζει η θάλασσα κρυφή φωνή

φωνή που μπαίνει

μεσ' στην καρδιά μας και την συγκινεί

και την ευφραίνει

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει

τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι

ο ήλιος ο αέρας και ο ουρανός

Το ψάλλει με τη θεία της φωνή εκείνη

όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη

σαν φόρεμα της ο καιρός ο θερινός 

Πλάνη

 Τα πάντα στη ζωή μου - συναντήσεις, γνωριμίες, διαχείριση του χρόνου - είναι επιφανειακά, άνευρα και ανιαρά, και έτσι απονεκρώνονται απελπιστικά οι τελευταίες αδύναμες παρορμήσεις μου και η ελάχιστη ζωντάνια μου. Δεν καταφέρνω να φτάσω ούτε καν σε μια θλιβερή καθαρότητα σκέψης του ποιός είμαι, σε μια μεταμέλεια, έστω και ανενεργή, ούτε στην απλή και ζωογόνα ανθρώπινη ζεστασιά. Απλώς νιώθω, με μεγαλύτερη ενόχληση από πριν και πιο εξευτελιστικά, πως είμαι ίδιος με τους άλλους, πως όπως κι εκείνοι, ροκανίζω άδειες μέρες, πως βασανίζομαι για πράγματα ευτελή, και πως, σαν όλους τους άλλους, θα ήταν δίκαιο να εξαφανιστώ. Στα χρόνια της ερωτικής καλοπιστίας και της αδιάκοπης ζηλοτυπίας, που ήταν αχόρταγη, σύντομη, αλλά και πρόθυμη να συγχωρεί, ψυχικά ήμουν κάπως πιο ανοιχτός, απέφευγα αμέριμνα τις ακατανόητες και φοβερές αντιπαραθέσεις ("με όλους τους άλλους"), το βλακώδες αναπότρεπτο ενός τέλους, και θεωρούσα το έντονο άγχος μου μοναδικό. Τώρα όμως, που όλα ξανάρχονται στον νου μου αραιά και που, πάλι άνευρα, ανώδυνα και μίζερα, συνοδευόμενα από βαριά, αποχαυνωτική ηρεμία, υποπίπτω στο λάθος - χαρακτηριστικό των ανθρώπων- ότι το παρόν δεν αλλάζει, και τότε καταλήγω στο συμπέρασμα πως η ερωτική μου ανάταση έχει παρέλθει, για πάντα, έχει τελειώσει καθετί προσωπικό.

                                                                                                   Juri Felsen 

Επινεφριδιακό Cushing (CS)

 Σε καλοήθεις μονομερείς όγκους επινεφριδίων, η μονομερής επινεφριδεκτομή είναι η θεραπεία πρώτης γραμμής . Η φαρμακευτική αγωγή ενδείκνυται πολύ σπάνια, εκτός εάν η γενική ιατρική κατάσταση του ασθενούς δεν επιτρέπει χειρουργική επέμβαση. Η χειρουργική επέμβαση θεωρείται επίσης η θεραπεία πρώτης γραμμής σε ασθενείς με CS λόγω αμφοτερόπλευρης υπερπλασίας των επινεφριδίων. Αν και η κλασική προσέγγιση στην αμφοτερόπλευρη νόσο ήταν η αμφοτερόπλευρη επινεφριδεκτομή, ορισμένες μελέτες έδειξαν ότι η μονομερής επινεφριδεκτομή θα μπορούσε να οδηγήσει σε ομαλοποίηση της έκκρισης κορτιζόλης (60% των περιπτώσεων) ή ακόμη και σε AI (20% των περιπτώσεων) (30). Τα κύρια πλεονεκτήματα της αμφοτερόπλευρης επινεφριδεκτομής είναι ότι δεν υπάρχει κίνδυνος υποτροπής εάν η εκτομή είναι πλήρης και η περίσσεια κορτιζόλης ελέγχεται πάντα επαρκώς. Αντίθετα, ορισμένες μελέτες έχουν αναφέρει υποτροπή υπερκορτιζολαιμίας μετά από μονομερή επινεφριδεκτομή στο 55% των ασθενών με εμφανες CS λόγω αμφοτερόπλευρης υπερπλασίας . Στις σπάνιες περιπτώσεις ACC, η μιτοτάνη έχει αποδειχθεί ότι μειώνει το μετεγχειρητικό ποσοστό υποτροπής όταν ο αφαιρεθείς καρκίνος έχει δείκτη πολλαπλασιασμού Ki67 >10%. Η χειρουργική επέμβαση, φυσικά, παραμένει η θεραπεία πρώτης γραμμής όποτε είναι δυνατόν. Ωστόσο, θα πρέπει να χρησιμοποιείται ειδική ιατρική αγωγή για τη μείωση των συγκεντρώσεων κορτιζόλης σε συνδυασμό με συστηματική προσέγγιση εάν οι συγκεντρώσεις κορτιζόλης είναι αυξημένες σε ασθενείς με μεταστατική νόσο. Αν και η μιτοτάνη μπορεί να είναι χρήσιμη για τον έλεγχο του υπερκορτιζολισμού, απαιτούνται εβδομάδες για την επίτευξη θεραπευτικών επιπέδων, γεγονός που καθιστά απαραίτητη τη χρήση παραγόντων ταχείας δράσης σε σοβαρό CS, όπως η μετυραπόνη ή η οσιλοδροστάτη .

Σύνδρομο Έκτοπου Cushing

 Στο λανθάνον ECS, ο όγκος δεν είναι ορατός στην αρχική απεικόνιση. Μπορεί να χορηγηθεί αρχικά φαρμακευτική αγωγή, σε συνδυασμό με συνεχή απεικόνιση κάθε 6 -12 μήνες, ενώ αναμένουμε να δούμε αν ο όγκος γίνεται ορατός (π.χ., με επαναλαμβανόμενη λειτουργική τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων) και στη συνέχεια μπορεί να εξεταστεί η χειρουργική επέμβαση. Σε αυτή την περίπτωση, η χειρουργική επέμβαση είναι συνήθως θεραπευτική, καθώς αυτοί οι όγκοι είναι ως επί το πλείστον μη μεταστατικοί, καλά διαφοροποιημένοι νευροενδοκρινείς όγκοι . Στο ECS με ορατό όγκο, η χειρουργική επέμβαση είναι συνήθως η πρώτη γραμμή θεραπείας . Ωστόσο, ορισμένοι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν πολύ σοβαρή υπερκορτιζολαιμία με απειλητικές για τη ζωή συνέπειες . Αυτοί οι ασθενείς, που εμφανίζουν κορτιζόλη ούρων 24ώρου (UFC) μεγαλύτερο από 10 φορές το ανώτερο φυσιολογικό όριο (ULN), έχουν από καιρό υποβληθεί σε επείγουσα αμφοτερόπλευρη επινεφριδεκτομή για τον έλεγχο σοβαρών συν-νοσηροτήτων όπως η υπέρταση, η υποκαλιαιμία, η σοβαρή κατάθλιψη ή η πνευμονική εμβολή . Ωστόσο, σε αυτό το πλαίσιο, η χειρουργική επέμβαση ενέχει υψηλό κίνδυνο και θνησιμότητα τουλάχιστον 1%- 2% . Τα τελευταία 5 - 15 χρόνια, εναλλακτικές προσεγγίσεις που βασίζονται σε έναν μόνο εξαιρετικά ισχυρό αναστολέα στεροειδογένεσης (π.χ. οσιλοδροστάτη) ή σε έναν συνδυασμό (π.χ. κετοκοναζόλη και μετυραπόνη) έχουν δείξει πολύ ταχεία αποτελεσματικότητα στον έλεγχο των επιπέδων κορτιζόλης και στη βελτίωση των συν-νοσηροτήτων (ή τουλάχιστον στον έλεγχο αυτών των συν-νοσηροτήτων με συμπτωματικές θεραπείες υψηλής δόσης). Η θεραπεία πρώτης γραμμής της υπερκορτιζολαιμίας για τέτοιους όγκους με υψηλά επίπεδα κορτιζόλης θα πρέπει επομένως να είναι η φαρμακευτική θεραπεία με ταχεία κλιμάκωση της δόσης, ώστε να επιτρέπεται η βελτιστοποίηση του ασθενούς για έγκαιρη χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του αιτιολογικού όγκου ή αμφοτερόπλευρη επινεφριδεκτομή. Η ιατρική θεραπεία χορηγείται συχνά ως προσέγγιση αποκλεισμού και αντικατάστασης. Σε ασθενείς με μεταστάσεις κατά τη διάγνωση ή κατά τη διάρκεια της νόσου, η ιατρική θεραπεία μπορεί να παρέχεται μαζί με πολυτροπικές θεραπείες, όπως χειρουργική επέμβαση αποσυμφόρησης, τεχνικές αφαίρεσης, χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία πεπτιδικού υποδοχέα. Η αμφοτερόπλευρη επινεφριδεκτομή εξακολουθεί να παίζει σημαντικό ρόλο σε τέτοιες περιπτώσεις.

Cushing - o ρόλος της προεγχειρητικής ιατρικής θεραπείας

 Στις περισσότερες περιπτώσεις Νόσου Cushing, η υπερκοτιζολαιμία είναι συνήθως ήπια έως μέτρια.  Μόνο λίγες αναδρομικές μελέτες έχουν αναλύσει την έκβαση ασθενών που έλαβαν θεραπεία με αναστολείς στεροειδογένεσης πριν από τη χειρουργική επέμβαση . Το θεωρητικό όφελος είναι η βελτίωση των συν-νοσηροτήτων και η μείωση του κινδύνου άμεσων/βραχυπρόθεσμων επιπλοκών της χειρουργικής επέμβασης. Σε ασθενείς χωρίς τέτοιες συν-νοσηρότητες και που μπορούν να προχωρήσουν σε χειρουργική επέμβαση χωρίς καθυστέρηση, το όφελος μιας προεγχειρητικής ιατρικής προσέγγισης είναι πιθανό να είναι μικρό ή ανύπαρκτο. Σε ασθενείς με συν-νοσηρότητες ή για τους οποίους η χειρουργική επέμβαση θα καθυστερούσε (όπως συνέβη κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID), η φαρμακευτική θεραπεία μπορεί να είναι μια καλή επιλογή. Ωστόσο, μπορεί να χρειαστούν 6-12 μήνες για τον έλεγχο/ομαλοποίηση των μεταβολικών παραμέτρων και επομένως μπορεί να χρειαστεί φαρμακευτική θεραπεία για την ίδια διάρκεια. Το όφελος της προεγχειρητικής ιατρικής θεραπείας για έως και 1 έτος δεν έχει ποτέ αξιολογηθεί, όπως φαίνεται από το μητρώο ERCUSYN, όπου η διάμεση διάρκεια της ιατρικής θεραπείας ήταν 3 μήνες (για συνολικά 20% των 1163 ασθενών στο μητρώο) . Η πιο πρόσφατη συναίνεση των ειδικών για τη διαχείριση της νόσου Cushing δεν υποστηρίζει τη συστηματική χρήση προεγχειρητικής ιατρικής θεραπείας εκτός από ασθενείς με κακή γενική υγεία ή σε εκείνους για τους οποίους υπάρχουν αντενδείξεις ή που αρνούνται τη χειρουργική επέμβαση 

Νόσος Cushing

 Κλασική θεραπευτική προσέγγιση: Η θεραπεία πρώτης γραμμής για τη νόσο Cushing είναι η διασφηνοειδική χειρουργική επέμβαση . Tα περισσότερα εξειδικευμένα κέντρα εξετάζουν τη χειρουργική επέμβαση μετά την επιβεβαίωση της υποφυσιακής προέλευσης της έκκρισης ACTH, ακόμη και σε ασθενείς με ασαφή μαγνητική τομογραφία υπόφυσης . Στη νόσο Cushing, επομένως, φαρμακευτική θεραπεία χρησιμοποιείται κυρίως για ασθενείς που δεν βρίσκονται σε ύφεση μετά τη χειρουργική επέμβαση ή στο 20% έως 30% των ασθενών που εμφανίζουν καθυστερημένη υποτροπή μετά την αρχική χειρουργική ύφεση . Σε αυτούς τους ασθενείς, η ιατρική επιλογή θα πρέπει να αξιολογείται μαζί με τρεις άλλες θεραπευτικές επιλογές, καθεμία από τις οποίες μπορεί να προσφέρει μόνιμη ύφεση.

. Μια δεύτερη διασφηνοειδική χειρουργική επέμβαση, η οποία μπορεί να επιτύχει ύφεση σε ποσοστό έως και 75% έως 80%, ανάλογα σε μεγάλο βαθμό με την ορατότητα και τη θέση του υπολειμματικού αδενωματώδους ιστού και την εμπειρία του νευροχειρουργού. 

. Αμφοτερόπλευρη επινεφριδεκτομή, η οποία οδηγεί σε σχεδόν 100% ύφεση αλλά οδηγεί σε μόνιμη επινεφριδιακή ανεπάρκεια (AI) .

. Ακτινοθεραπεία υπόφυσης , όπου ο χρόνος για την επίτευξη φυσιολογικών επιπέδων κορτιζόλης από τις επιδράσεις της ακτινοβολίας μπορεί να κυμαίνεται μεταξύ 1-10 έτη, καθιστώντας απαραίτητη τη φαρμακευτική θεραπεία, η οποία διακόπτεται περιοδικά για την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της ακτινοβολίας. 

Ο ορισμός της υποτροπής αποτελεί αντικείμενο συζήτησης και, ως εκ τούτου, η απόφαση για το πότε θα ξεκινήσει η θεραπεία εξαρτάται από τα χαρακτηριστικά του κάθε ασθενούς και την κλινική του κρίση, ειδικά όταν η υποτροπιάζουσα νόσος είναι ήπια. Τρεις διαφορετικοί βιολογικοί δείκτες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον ορισμό της υποτροπής: ένας μέσος όρος τουλάχιστον δύο μετρήσεων ελεύθερης κορτιζόλης ούρων (UFC) 24 ωρών, ένας μέσος όρος τουλάχιστον 3 επιπέδων κορτιζόλης σιέλου (LNSC) αργά το βράδυ ή κορτιζόλης ορού ή σιέλου μετά από δοκιμασία καταστολής δεξαμεθαζόνης 1 mg κατά τη διάρκεια της νύχτας. Οι ασθενείς που εμφανίζουν αύξηση σε τουλάχιστον δύο από αυτούς τους τρεις δείκτες είναι πιο πιθανό να ωφεληθούν από φαρμακευτική θεραπεία . Ωστόσο, ορισμένοι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν συμπτώματα υποτροπής όταν μόνο ένας από αυτούς τους δείκτες είναι παθολογικός. Σε αυτήν την περίπτωση, η απόφαση για την έναρξη ιατρικής θεραπείας θα πρέπει να εξατομικεύεται.Ο προσδιορισμός του ευκορτιζολισμού σε ασθενείς που λαμβάνουν ιατρική θεραπεία είναι δύσκολος όταν όλες οι ορμονικές παράμετροι συγκρίνονται με αυξημένα επίπεδα πριν από τη θεραπεία. Γίνεται, επομένως, πολύ δύσκολος όταν μόνο μία από αυτές τις παραμέτρους θεωρείται παθολογική . Τέλος, σε σπάνιες περιπτώσεις, οι ασθενείς με καρκίνωμα της υπόφυσης μπορούν να λάβουν ιατρική θεραπεία για τον έλεγχο της μεταστατικής έκκρισης με μια πολυτροπική προσέγγιση, με κύρια θεραπεία την τεμοζολομίδη.