Ζήλια

 (Εμένα δεν μ' αγαπάνε τα πράγματα. Τα έπιπλα πασχίζουν να μου βάλουν τρικλοποδιά. Κάποια λακαριστή γωνία μια φορά κυριολεκτικά με δάγκωσε. Με το πάπλωμα έχουμε πάντα δύσκολες σχέσεις. Η σούπα που μου σερβίρουνε δεν κρυώνει ποτέ. Αν κάποιο πραγματάκι - νόμισμα ή κουμπί - πέσει απ' το τραπέζι, κατρακυλάει συνήθως κάτω από κάποιο ασήκωτο έπιπλο. Σέρνομαι στο πάτωμα και , σηκώνοντας το κεφάλι βλέπω τον μπουφέ να γελάει).

Οι μπλε τιράντες του κρέμονται στο πλάι. Πηγαίνει στο υπνοδωμάτιο, βρίσκει την πενς-νε πάνω στην καρέκλα, το φοράει μπροστά στον καθρέφτη και επιστρέφει στο δωμάτιο του. Εδώ στη μέση του δωματίου σηκώνει τις τιράντες , και τις δύο ταυτόχρονα με μια κίνηση σαν να φορτώνει στους ώμους του φορτίο. Σε 'μένα δε λέει κουβέντα. Εγώ κάνω πως κοιμάμαι. Στις μεταλλικές αγκράφες, στις τιράντες του, ο ήλιος συγκεντρώνεται σε δύο φωτεινές δέσμες. (Τα πράγματα τον αγαπάνε).

Σύντομη ιστορία του πολιτισμού

 Κάποτε κουραστήκαμε να περιφερόμαστε στα δάση και στα ποτάμια. Κι αποφασίσαμε να σταματήσουμε. Επινοήσαμε τα χωριά και την ομαδική ζωή, κάναμε το κόκαλο βελόνα και τον πάσαλο καμάκι, τα χέρια μας μάκρυναν με τα εργαλεία, και η λαβή πολλαπλασίασε τη δύναμη του πέλεκυ, της αξίνας και του μαχαιριού. Καλλιεργήσαμε το ρύζι, τη βρόμη, το σιτάρι και το καλαμπόκι, κλείσαμε σε στάβλους τα πρόβατα, τα γίδια και μάθαμε να φυλάμε τη σοδειά ώστε να μην πεθαίνουμε της πείνας στους δύσκολους καιρούς. Στα χωράφια αρχίσαμε να λατρεύουμε τις θεές της γονιμότητας, κάτι γυναίκες μα φαρδιά λαγόνια και γενναιόδωρα στήθη, όμως με τον καιρό εκτοπίστηκαν από τους αρσενικούς θεούς του πολέμου. Αρχίσαμε να υμνούμε βασιλιάδες, πολέμαρχους και αρχιερείς. Ανακαλύψαμε τις λέξεις δικό σου, δικό μου, η γη απέκτησε αφέντη, η γυναίκα έγινε ιδιοκτησία του άντρα και ο πατέρας ιδιοκτήτης των παιδιών. Πέρασε ο καιρός που περιφερόμασταν δίχως προορισμό και δίχως σπίτι.

Τα αποτελέσματα του πολιτισμού ήταν εκπληκτικά: η ζωή μας ήταν πιο ασφαλής αλλά λιγότερο ελεύθερη, ενώ δουλεύουμε πλέον περισσότερες ώρες!

                                                                                             Καλό Σεπτέμβριο 

Ο Όμηρος...

...χρησιμοποίησε δύο επίθετα για να περιγράψει τις αποχρώσεις του μπλε : κυάνεος, για να υποδηλώσει μια σκούρα απόχρωση του μπλε που συγκλίνει στο μαύρο, και γλαυκός, για να περιγράψει ένα είδος "μπλε-γκρι", που χρησιμοποιείται κυρίως ως επίθετο της Αθηνάς, γλαυκώπις, τα ασημένια λαμπερά μάτια της.

Περιγράφει τον ουρανό ως μεγάλο, έναστρο, σιδερένιο ή χάλκινο (λόγω της ακλόνητης σταθερότητας του). Οι αποχρώσεις της θάλασσας όταν είναι ταραγμένη κυμαίνονται από "λευκό" (πολιός) και "μπλε-γκρι" (γλαυκός) έως βαθύ μπλε και σχεδόν μαύρο (κυάνεος, μέλας).

Η θάλασσα όταν είναι ήρεμη περιγράφεται ως "μενεξεδιά" (ιώδης), "σαν κρασί" (οίνοψ πόντος) ή μοβ (πορφύρεος). Άλλα είτε πρόκειται για τη θάλασσα είτε για τον ουρανό, ποτέ δεν είναι απλά "μπλε". Στην πραγματικότητα, σε ολόκληρη την αρχαία ελληνική γραμματεία δεν μπορεί κανείς να βρει θάλασσα ή ουρανό που να είναι αμιγώς μπλε.

                                                                                              Καλό Αύγουστο 

Τα ποιήματα

 Θα ΄ρθει μια μέρα που δε θα 'χουμε πια τι να πούμε. Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια. Η σιωπή μου θα λέει : Πόσο είσαι όμορφη, μα δε θα βρίσκω άλλο τρόπο να στο πω. Θα ταξιδέψουμε κάπου, έτσι από ανία ή για να πούμε ότι ταξιδέψαμε

Ο κόσμος ψάχνει σ' όλη τη ζωή να βρει τουλάχιστο τον έρωτα, μα δεν βρίσκει τίποτα. Σκέφτομαι συχνά πως είναι η ζωή μας τόσο μικρή που δεν αξίζει καν να την αρχίσει κανείς. Απ' την Αθήνα θα πάω στο Μοντεβιδέο ίσως και στη Σαγκάη, είναι κάτι κι αυτό , δεν μπορείς να το αμφισβητήσεις. Καπνίσαμε - θυμήσου - ατελείωτα τσιγάρα συζητώντας ένα βράδυ - ξεχνώ πάνω σε τι - κι είναι κρίμα γιατί ήταν τόσο μα τόσο ενδιαφέρον

Μια μέρα, ας ήτανε, θα φύγω μακριά σου αλλά και 'κει θα ΄ρθεις να με ζητήσεις

Δεν μπορεί , Θε μου, να φύγει κανείς μοναχός του 

                                                                                   Μανόλης Αναγνωστάκης 

Διαχείρηση διαφοροποιημένου καρκίνου θυρεοειδούς

 . Η δραματική αύξηση της συχνότητας εμφάνισης καρκίνου του θυρεοειδούς τα τελευταία 30 χρόνια οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην τυχαία ανακάλυψη και υπερδιάγνωση θηλωματικών καρκίνων του θυρεοειδούς χαμηλού κινδύνου, γεγονός που έχει οδηγήσει σε υπερθεραπεία για καρκίνους περιορισμένης κλινικής σημασίας.

. Η ταξινόμηση των καρκίνων του θυρεοειδούς έχει αναθεωρηθεί και πλέον κατηγοριοποιεί τους όγκους με βάση τα ιστολογικά χαρακτηριστικά, την κατάσταση διαφοροποίησης και το μοριακό προφίλ

 

. Σε αντίθεση με την κατηγοριοποίηση κινδύνου που θεωρείται ως μια ενιαία, στατική αξιολόγηση που γίνεται μετά από χειρουργική επέμβαση, η ολοκληρωμένη κατηγοριοποίηση κινδύνου θεωρείται πλέον ως μια δυναμική διαδικασία που ξεκινά με την ανακάλυψη ενός όζου του θυρεοειδούς και συνεχίζεται μέχρι την τελική παρακολούθηση.

  

. Οι συστάσεις διαχείρισης παραδοσιακά βασίζονταν σχεδόν αποκλειστικά στους εκτιμώμενους κινδύνους υποτροπής της νόσου και θανάτου που σχετίζεται με τη νόσο. Η εμφάνιση διεπιστημονικής συνεργασίας και η εκτίμηση του ρόλου της καθοδηγούμενης λήψης αποφάσεων επιτρέπει πλέον στους κλινικούς ιατρούς και τους ασθενείς να ενσωματώνουν επίσης τους κινδύνους και τα οφέλη των προτεινόμενων θεραπειών (είτε άμεσων είτε καθυστερημένων) με τις αξίες και τους στόχους του ασθενούς, προκειμένου να εξατομικεύεται η λήψη αποφάσεων για τη θεραπεία του καρκίνου του θυρεοειδούς. 

 

. Οι μινιμαλιστικές επιλογές διαχείρισης, συμπεριλαμβανομένης της ενεργού παρακολούθησης και της υπερηχογραφικά καθοδηγούμενης αφαίρεσης, θεωρούνται πλέον ως αποδεκτές εναλλακτικές λύσεις έναντι της θυρεοειδεκτομής σε επιλεγμένους ασθενείς με θηλώδη καρκίνο του θυρεοειδούς χαμηλού κινδύνου. 

 

. Έχουν γίνει σημαντικά βήματα στη συστηματική θεραπεία για ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο του θυρεοειδούς. Γονιδιακές θεραπείες είναι διαθέσιμες για ασθενείς με στοχευμένες αλλοιώσεις γονιδίων-οδηγών και οι αναστολείς πολυκινάσης έχουν δράση σε όλο το φάσμα των προχωρημένων καρκίνων του θυρεοειδούς.

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000, η ​​επικρατούσα θεραπευτική προσέγγιση για τον διαφοροποιημένο καρκίνο του θυρεοειδούς ήταν η ολική θυρεοειδεκτομή (συχνά με λεμφαδενεκτομή τραχηλικών λεμφαδένων), η θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο και η δια βίου κατασταλτική θεραπεία θυρεοτροπίνης για όλους εκτός από τους ασθενείς με χαμηλότερο κίνδυνο. Ωστόσο, τα αποτελέσματα δοκιμών-ορόσημων που διερευνούν τον ρόλο του ραδιενεργού ιωδίου παρείχαν πρόσθετες ενδείξεις ότι ορισμένοι ασθενείς με καρκίνο του θυρεοειδούς, όπως εκείνοι με νόσο χαμηλού κινδύνου, δεν τον χρειάζονται . Αυτά τα ευρήματα αποτελούν παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο τα εμπειρικά δεδομένα έχουν βελτιώσει την κατανόησή μας για το ποιοι ασθενείς με καρκίνο του θυρεοειδούς μπορούν να ωφεληθούν από πιο εντατική θεραπεία και ποιοι ασθενείς μπορεί να ωφεληθούν από λιγότερο εντατική θεραπεία. Τα τελευταία 20 χρόνια έχει παρατηρηθεί μια σημαντική στροφή προς την υιοθέτηση μιας εξατομικευμένης και προσαρμοσμένης στον κίνδυνο προσέγγισης στη διάγνωση, τη θεραπεία και την παρακολούθηση. 

Καρκίνος θυρεοειδούς

 Ο καρκίνος του θυρεοειδούς περιλαμβάνει μια οικογένεια ενδοκρινικών καρκίνων που ταξινομούνται ως καλά διαφοροποιημένα καρκινώματα του θυρεοειδούς (θηλώδες καρκίνωμα του θυρεοειδούς και θυλακιώδες καρκίνωμα του θυρεοειδούς ή ογκοκυτταρικό καρκίνωμα του θυρεοειδούς αδένα) αδιαφοροποίητο καρκίνωμα (αναπλαστικό καρκίνωμα του θυρεοειδούς) ή νευροενδοκρινής καρκίνος (μυελοειδής καρκίνος του θυρεοειδούς). Περισσότερο από το 90% των καρκίνων του θυρεοειδούς είναι σποραδικοί και προκύπτουν από σωματικές γενετικές αλλαγές, συνήθως χωρίς γνωστό επιβαρυντικό συμβάν· η μόνη εξαίρεση είναι ο θηλώδης καρκίνος του θυρεοειδούς μετά από έκθεση σε ιονίζουσα ακτινοβολία κατά την παιδική ηλικία. Αναγνωρίσιμα κληρονομικά σύνδρομα υπάρχουν σε έως και 25% των ασθενών με μυελοειδή καρκίνο του θυρεοειδούς (συνήθως πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία τύπου 2) και σε έως και 1 έως 2% των ασθενών με μη μυελοειδή καρκίνο του θυρεοειδούς.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του θυρεοειδούς αυξήθηκε από 6 περιπτώσεις ανά 100.000 άτομα το 1992 σε μια κορύφωση άνω των 14 περιπτώσεων ανά 100.000 το 2015, με ελάχιστη αλλαγή στα ποσοστά θνησιμότητας, κυρίως ως αποτέλεσμα της δραματικής αύξησης στη διάγνωση μικρών, χαμηλού κινδύνου θηλωματικών καρκίνων του θυρεοειδούς. Έκτοτε, τα προσαρμοσμένα ως προς την ηλικία ποσοστά νέων κρουσμάτων καρκίνου έχουν μειωθεί κατά μέσο όρο 1% ετησίως, ενώ τα προσαρμοσμένα ως προς την ηλικία ποσοστά θνησιμότητας έχουν παραμείνει σταθερά σε 0,4 έως 0,5 θανάτους ανά 100.000 άτομα. Περίπου το 50% των καρκίνων του θυρεοειδούς ανακαλύπτονται τυχαία στην απεικόνιση του τραχήλου, κυρίως σε υπερηχογραφική εξέταση για λόγους που δεν σχετίζονται με τον θυρεοειδή ή σε ιστολογική αξιολόγηση θυρεοειδικών αδένων που αφαιρούνται για προφανώς καλοήθεις ενδείξεις.

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς είναι ο πιο συχνός καρκίνος μεταξύ εφήβων και νεαρών ενηλίκων, αν και η μέση ηλικία διάγνωσης είναι στις αρχές της δεκαετίας των 50. Η συχνότητα εμφάνισης είναι 3 έως 4 φορές υψηλότερη στις γυναίκες και τα κορίτσια από ό,τι στους άνδρες και τα αγόρια. Ο θηλώδης καρκίνος του θυρεοειδούς και οι υπότυποι του αντιπροσωπεύουν το 85 έως 90% των καρκίνων του θυρεοειδούς .Κατά την διάγνωση, περίπου το 95% των ασθενών έχουν νόσο που περιορίζεται στον τράχηλο, με λιγότερο από το 5% να έχει απομακρυσμένες μεταστάσεις. Η πρόγνωση είναι εξαιρετική, με εκτιμώμενη 5ετή επιβίωση άνω του 98% για ασθενείς με νόσο που περιορίζεται στον τράχηλο. Μεταξύ των ασθενών με απομακρυσμένες μεταστάσεις, η 5ετής επιβίωση υπερβαίνει το 90% για τους νεότερους ασθενείς (<45 έως 55 ετών κατά τη διάγνωση), αλλά είναι πιο κοντά στο 50% μεταξύ εκείνων που είναι μεγαλύτεροι. Στην κλινική πρακτική, χρησιμοποιούνται τυποποιημένα μοντέλα διαστρωμάτωσης κινδύνου για την αύξηση των αποτελεσμάτων του καρκίνου του θυρεοειδούς που προβλέπονται από το σύστημα σταδιοποίησης της Αμερικανικής Μικτής Επιτροπής για τον Καρκίνο, ενσωματώνοντας κλινικά, ιστολογικά, καρκινικά και μοριακά δεδομένα για τη βελτίωση των εκτιμήσεων κινδύνου για μεμονωμένους ασθενείς.

Λέει ο ψυχολόγος

 Η ευγνωμοσύνη δεν είναι μια κοινωνική ευγένεια ούτε μια ηθική αρετή με την συνηθισμένη έννοια του όρου. Πρόκειται για μια βαθειά ψυχική λειτουργία. Είναι η ικανότητα να αναγνωρίζει κανείς ότι έχει λάβει κάτι πολύτιμο από έναν άλλο άνθρωπο χωρίς να αισθάνεται ότι ταπεινώνεται, ότι μειώνεται ή ότι χάνει την αυτονομία του. Αυτή η αναγνώριση δημιουργεί ένα ρήγμα στον ναρκισσισμό. Ο άνθρωπος παύει να βρίσκεται στο κέντρο του δικού του ψυχικού σύμπαντος και αποκτά τη δυνατότητα να αντιληφθεί την ύπαρξη του άλλου ως ξεχωριστής και πολύτιμης πραγματικότητας. Από εκεί αρχίζει η σχέση. Η απουσία της ευγνωμοσύνης δεν οδηγεί απλώς σε αχαριστία. Οδηγεί σε μια ψυχική κατάσταση μέσα στην οποία ο άλλος άνθρωπος αντιμετωπίζεται κυρίως ως μέσο ικανοποίησης αναγκών, ως προέκταση του εαυτού ή ως αντικείμενο χρήσης. Όταν συμβαίνει αυτό, η σχέση αδειάζει από το συναισθηματικό της περιεχόμενο και μετατρέπεται σε συναλλαγή. Ίσως γι΄αυτό η θεματική της ευγνωμοσύνης προκαλεί τόσο μεγάλη δυσφορία στη σύγχρονη ναρκισσιστική κουλτούρα. Η ευγνωμοσύνη υπενθυμίζει κάτι που ο ναρκισσισμός δυσκολεύεται να ανεχθεί : ότι ο άνθρωπος δεν είναι αυτάρκης. Ότι χρειάζεται τους άλλους. Ότι η ύπαρξη του διαμορφώνεται μέσα από δεσμούς, εξαρτήσεις, απώλειες και προσφορές που δεν ελέγχει πλήρως.

Από φιλοσοφική άποψη, η ευγνωμοσύνη συνδέεται με το ίδιο το ζήτημα του νοήματος. Ο άνθρωπος που αδυνατεί να αναγνωρίσει τι έχει λάβει δυσκολεύεται επίσης να αναγνωρίσει τι έχει λόγο να διαφυλάξει, να αγαπήσει ή να μεταδώσει. Αντίθετα, η δυνατότητα να αισθανθεί ευγνωμοσύνη ανοίγει το δρόμο προς μια διαφορετική εμπειρία του κόσμου, μέσα στην οποία η ζωή δεν βιώνεται μόνο ως πεδίο διεκδίκησης αλλά και ως πεδίο συνάντησης.

                                                                                     Μιχάλης Πατεράκης