Πως τα καταφέραμε;

 Ήσουν το στόμα ή η τροφή. Ο κυνηγός ή το θήραμα. Είτε το ένα είτε το άλλο. Ήμασταν άξιοι περιφρόνησης ή απλώς για λύπηση. Στην εχθρική φύση κανείς δεν μας σεβόταν και κανείς δεν μας φοβόταν. Η νύχτα και η ζούγκλα μας τρόμαζαν. Ήμασταν τα πιο ευάλωτα ζώα της γης, άχρηστα κουτάβια, ενήλικες μηδαμινής αξίας, χωρίς νύχια, χωρίς μεγάλους κυνόδοντες, γρήγορα πόδια ή δυνατή όσφρηση. Τα πρώτα μας βήματα χάνονται στην ομίχλη. Απ' ότι φαίνεται, το μόνο που κάναμε ήταν να σπάμε πέτρες και να χτυπιόμαστε με ρόπαλα. Αναρωτιέται όμως κανείς, μήπως καταφέραμε να επιβιώσουμε, όταν η επιβίωση ήταν κάτι ακατόρθωτο, επειδή μπορέσαμε να αμυνθούμε όλοι μαζί και να μοιραστούμε την τροφή μας. Η σημερινή ανθρωπότητα, η κοινωνία του ο σώζων εαυτόν σωθήτω και ο καθένας το δικό του, θα τα καταφέρει να διαρκέσει στον κόσμο κάτι παραπάνω από μονάχα μια στιγμή;

Παιδική ηλικία

 Η παιδική ηλικία είναι μακρόστενη σαν φέρετρο, και δεν μπορείς να βγεις απ' αυτήν μόνος σου (...). Δεν μπορείς να ξεφύγεις από την παιδική ηλικία, κολλάει πάνω σου σαν άσχημη μυρωδιά. Το παρατηρείς και στα άλλα παιδιά - κάθε παιδική ηλικία έχει την δική της μυρωδιά. Δεν αναγνωρίζεις την δική σου και μερικές φορές φοβάσαι ότι είναι χειρότερη από των άλλων. Στέκεσαι και μιλάς με ένα κορίτσι που η παιδική του ηλικία μυρίζει κάρβουνο και στάχτες, και ξαφνικά κάνει ένα βήμα πίσω επειδή έχει προσέξει την τρομερή βρόμα της δικής σου παιδικής ηλικίας. 

Στα κρυφά παρατηρείς τους ενήλικες που η παιδική ηλικία τους κρύβεται μέσα τους, σκισμένη και γεμάτη τρύπες σαν μεταχειρισμένο και σκοροφαγωμένο χαλί που κανένας δεν το σκέφτεται πια ούτε έχει κάποια χρησιμότητα. Κοιτάζοντας τους, δεν μπορείς να καταλάβεις ότι είχαν παιδική ηλικία και δεν τολμάς να ρωτήσεις πως κατάφεραν να την προσπεράσουν χωρίς να γεμίσουν τα πρόσωπα τους βαθιές ουλές και σημάδια από δαύτην

                                                                                                      Η τριλογία της Κοπεγχάγης 

Το μυστικό των Ορφικών

 Στην ελληνική μυθολογία αναφέρονται περιπτώσεις θανατοναυτών, δηλαδή μεταβάσεις ζωντανών στον Άδη για διάφορους λόγους. Άλλοτε από ηρωισμό για να σώσουν άλλους και να επιτελέσουν κάποιο μυητικό άθλο όπως στην περίπτωση του Ηρακλή, της Ψυχής και του Ορφέα, άλλοτε άθελα τους όπως στην περίπτωση της Περσεφόνης και του Σίσυφου, άλλοτε για να πάρουν πρόβλεψη για το μέλλον όπως κάνει ο Οδυσσέας και άλλοτε από αλαζονεία όπως στην περίπτωση του Θησέα και του φίλου του Πειρίθου που θέλησαν να πάνε στον Άδη για να κλέψουν την Περσεφόνη. Σε όλες αυτές τις εκδοχές το μήνυμα είναι πάντα το ίδιο : θάνατος δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο μια αλλαγή. Πριν από μερικές δεκαετίες η ανασκαφική έρευνα έφερε στο φως ένα μυητικό μυστικό των Ορφικών. Πρόκειται για κάποια χρυσά ελάσματα με οδηγίες για το ταξίδι των μυημένων στον Άδη. Σε ένα από αυτά τα ελάσματα που βρέθηκε σε τάφο του 4ου αι. π.Χ. στον Βόλο , αναφέρεται: " Όταν βρεθείς στα οικήματα του Άδη, θα δεις στα δεξιά σου μια κρήνη και δίπλα της ένα λευκοκυπάρισσο. Σ΄αυτήν την κρήνη καθόλου μην ζυγώσεις γιατί είναι το νερό της Λήθης. Αν προχωρήσεις μπροστά, θα βρεις το δροσερό νερό της κρήνης της Μνημοσύνης. Εκεί υπάρχουν φύλακες που θα σε ρωτήσουν "με ποιό χρέος έφτασες ως εδώ;;" Σ' αυτούς πρέπει τότε όλη την αλήθεια να πεις" Σ΄αυτό το σημείο σταματά το έλασμα του Βόλου χωρίς να μας πληροφορεί τι πρέπει να απαντήσει ο μυημένος. Ωστόσο ένα άλλο χρυσό έλασμα 2.500 ετών που βρέθηκε στην Κάτω Ιταλία, περιέχει τη συνέχεια και αναφέρει : " Να τους πεις, είμαι παιδί της Γης και του Έναστρου Ουρανού και διψώ πολύ. Δώστε μου να πιώ." Και τότε αυτοί θα σου δώσουν να πιείς από τη θεϊκή λίμνη και θα θυμηθείς ποιός είσαι στ' αλήθεια. Αθάνατος.

Ζήλια

 (Εμένα δεν μ' αγαπάνε τα πράγματα. Τα έπιπλα πασχίζουν να μου βάλουν τρικλοποδιά. Κάποια λακαριστή γωνία μια φορά κυριολεκτικά με δάγκωσε. Με το πάπλωμα έχουμε πάντα δύσκολες σχέσεις. Η σούπα που μου σερβίρουνε δεν κρυώνει ποτέ. Αν κάποιο πραγματάκι - νόμισμα ή κουμπί - πέσει απ' το τραπέζι, κατρακυλάει συνήθως κάτω από κάποιο ασήκωτο έπιπλο. Σέρνομαι στο πάτωμα και , σηκώνοντας το κεφάλι βλέπω τον μπουφέ να γελάει).

Οι μπλε τιράντες του κρέμονται στο πλάι. Πηγαίνει στο υπνοδωμάτιο, βρίσκει την πενς-νε πάνω στην καρέκλα, το φοράει μπροστά στον καθρέφτη και επιστρέφει στο δωμάτιο του. Εδώ στη μέση του δωματίου σηκώνει τις τιράντες , και τις δύο ταυτόχρονα με μια κίνηση σαν να φορτώνει στους ώμους του φορτίο. Σε 'μένα δε λέει κουβέντα. Εγώ κάνω πως κοιμάμαι. Στις μεταλλικές αγκράφες, στις τιράντες του, ο ήλιος συγκεντρώνεται σε δύο φωτεινές δέσμες. (Τα πράγματα τον αγαπάνε).

Σύντομη ιστορία του πολιτισμού

 Κάποτε κουραστήκαμε να περιφερόμαστε στα δάση και στα ποτάμια. Κι αποφασίσαμε να σταματήσουμε. Επινοήσαμε τα χωριά και την ομαδική ζωή, κάναμε το κόκαλο βελόνα και τον πάσαλο καμάκι, τα χέρια μας μάκρυναν με τα εργαλεία, και η λαβή πολλαπλασίασε τη δύναμη του πέλεκυ, της αξίνας και του μαχαιριού. Καλλιεργήσαμε το ρύζι, τη βρόμη, το σιτάρι και το καλαμπόκι, κλείσαμε σε στάβλους τα πρόβατα, τα γίδια και μάθαμε να φυλάμε τη σοδειά ώστε να μην πεθαίνουμε της πείνας στους δύσκολους καιρούς. Στα χωράφια αρχίσαμε να λατρεύουμε τις θεές της γονιμότητας, κάτι γυναίκες μα φαρδιά λαγόνια και γενναιόδωρα στήθη, όμως με τον καιρό εκτοπίστηκαν από τους αρσενικούς θεούς του πολέμου. Αρχίσαμε να υμνούμε βασιλιάδες, πολέμαρχους και αρχιερείς. Ανακαλύψαμε τις λέξεις δικό σου, δικό μου, η γη απέκτησε αφέντη, η γυναίκα έγινε ιδιοκτησία του άντρα και ο πατέρας ιδιοκτήτης των παιδιών. Πέρασε ο καιρός που περιφερόμασταν δίχως προορισμό και δίχως σπίτι.

Τα αποτελέσματα του πολιτισμού ήταν εκπληκτικά: η ζωή μας ήταν πιο ασφαλής αλλά λιγότερο ελεύθερη, ενώ δουλεύουμε πλέον περισσότερες ώρες!

                                                                                             Καλό Σεπτέμβριο 

Ο Όμηρος...

...χρησιμοποίησε δύο επίθετα για να περιγράψει τις αποχρώσεις του μπλε : κυάνεος, για να υποδηλώσει μια σκούρα απόχρωση του μπλε που συγκλίνει στο μαύρο, και γλαυκός, για να περιγράψει ένα είδος "μπλε-γκρι", που χρησιμοποιείται κυρίως ως επίθετο της Αθηνάς, γλαυκώπις, τα ασημένια λαμπερά μάτια της.

Περιγράφει τον ουρανό ως μεγάλο, έναστρο, σιδερένιο ή χάλκινο (λόγω της ακλόνητης σταθερότητας του). Οι αποχρώσεις της θάλασσας όταν είναι ταραγμένη κυμαίνονται από "λευκό" (πολιός) και "μπλε-γκρι" (γλαυκός) έως βαθύ μπλε και σχεδόν μαύρο (κυάνεος, μέλας).

Η θάλασσα όταν είναι ήρεμη περιγράφεται ως "μενεξεδιά" (ιώδης), "σαν κρασί" (οίνοψ πόντος) ή μοβ (πορφύρεος). Άλλα είτε πρόκειται για τη θάλασσα είτε για τον ουρανό, ποτέ δεν είναι απλά "μπλε". Στην πραγματικότητα, σε ολόκληρη την αρχαία ελληνική γραμματεία δεν μπορεί κανείς να βρει θάλασσα ή ουρανό που να είναι αμιγώς μπλε.

                                                                                              Καλό Αύγουστο 

Τα ποιήματα

 Θα ΄ρθει μια μέρα που δε θα 'χουμε πια τι να πούμε. Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια. Η σιωπή μου θα λέει : Πόσο είσαι όμορφη, μα δε θα βρίσκω άλλο τρόπο να στο πω. Θα ταξιδέψουμε κάπου, έτσι από ανία ή για να πούμε ότι ταξιδέψαμε

Ο κόσμος ψάχνει σ' όλη τη ζωή να βρει τουλάχιστο τον έρωτα, μα δεν βρίσκει τίποτα. Σκέφτομαι συχνά πως είναι η ζωή μας τόσο μικρή που δεν αξίζει καν να την αρχίσει κανείς. Απ' την Αθήνα θα πάω στο Μοντεβιδέο ίσως και στη Σαγκάη, είναι κάτι κι αυτό , δεν μπορείς να το αμφισβητήσεις. Καπνίσαμε - θυμήσου - ατελείωτα τσιγάρα συζητώντας ένα βράδυ - ξεχνώ πάνω σε τι - κι είναι κρίμα γιατί ήταν τόσο μα τόσο ενδιαφέρον

Μια μέρα, ας ήτανε, θα φύγω μακριά σου αλλά και 'κει θα ΄ρθεις να με ζητήσεις

Δεν μπορεί , Θε μου, να φύγει κανείς μοναχός του 

                                                                                   Μανόλης Αναγνωστάκης