Χαβιέρ Μαρίας

 Υπάρχουν άνθρωποι πολλοί περήφανοι, ή ίσως είναι πουριτανοί και πολύ ακριβοδίκαιοι, που κρατούν αυτή τη στάση μέχρι τέλους. Όμως οι περισσότεροι, μετά το ξέσπασμα οργής, αρχίζουν να παρακαλάνε από μέσα τους να ήταν κάτι που μπορούν να συγχωρήσουν, μια ιδιοτροπία,ένα καπρίτσιο, ένα επακόλουθο της ανίας, μια κενοδοξία, μια προσωρινή τύφλωση, να μην είναι κάτι σοβαρό που να απειλεί να εκδιώξει για τα καλά τον απατημένο, όπως λέγεται συνήθως, να τον υποκαταστήσει και να σφετεριστεί τη θέση του. Σ΄αυτή την αντίδραση δεν συντελεί μόνο η προσπάθεια που αποσκοπεί στο να διατηρηθούν και τα κεκτημένα - ο φόβος του κενού και η απέραντη βαρεμάρα να ξαναγίνουν τα πρώτα βήματα -, αλλά και το πλεονέκτημα του να παραμένει ο άλλος στη θέση του οφειλέτη. Αν κανείς συνεχίσει να τον έχει δίπλα του, αν παραβλέψει το σφάλμα, θα μπορεί πάντα να δείχνει την ουλή και να τον κατηγορεί, έστω κι αν είναι μόνο με το βλέμμα ή με την περπατησιά ή με τον τρόπο που ανασαίνει. Ή με τον τρόπο που σωπαίνει, προπαντός αν η σιωπή είναι απροσδόκητη...

Φαιός λιπώδης ιστός

 Άσκηση και προσαρμογές του φαιού λιπώδους ιστού στην παχυσαρκία

Στους ανθρώπους, ο φαιός λιπώδης ιστός βρίσκεται κυρίως στις αυχενικές, υπερκλείδιες, μασχαλιαίες και παρασπονδυλικές περιοχές . Ο φαιός λιπώδης ιστός έχει αναδειχθεί ως πιθανός θεραπευτικός στόχος για την καταπολέμηση της παχυσαρκίας και των καρδιομεταβολικών νοσημάτων, λόγω της αντίστροφης συσχέτισής του με την εμφάνιση διαβήτη τύπου 2 και καρδιαγγειακών παθήσεων στους ανθρώπους . Ωστόσο, οι ακριβείς υποκείμενοι μηχανισμοί για το πώς ο φαιός λιπώδης ιστός σχετίζεται με την καταπολέμηση της παχυσαρκίας είναι άγνωστοι .

Μιτοχονδριακή και θερμογενετική λειτουργία της BAT 

. Η θερμογενετική ικανότητα της BAT εξαρτάται στενά από τη μιτοχονδριακή της δραστηριότητα, κυρίως λόγω της παρουσίας UCP1 στα μιτοχόνδρια. Έχει αναφερθεί μειωμένη μιτοχονδριακή δραστηριότητα του BAT σε ζώα με παχυσαρκία . Η άσκηση σε ποντικούς έχει δείξει ευνοϊκά αποτελέσματα στην παχυσαρκία επηρεάζοντας τη μιτοχονδριακή δραστηριότητα και τη θερμογένεση . Όσον αφορά τον ρόλο της ΒΑΤ στους ανθρώπους, μια πρόσφατη αναδρομική ανάλυση 52.487 ασθενών ανέφερε ότι άτομα με την παρουσία ΒΑΤ που ανιχνεύθηκε με FDG-PET CT είχαν χαμηλότερες πιθανότητες διαβήτη τύπου 2 και μικρότερη συσχέτιση με καρδιομεταβολικές ασθένειες . Αυτά τα αποτελέσματα ενισχύθηκαν σε άτομα με παχυσαρκία, υποδεικνύοντας έναν ρόλο της ΒΑΤ στην εξασθένηση των ασθενειών που σχετίζονται με την παχυσαρκία . Σε μια άλλη μελέτη σε ανθρώπους, δεν υπήρχε διαφορά στον όγκο ή τη δραστηριότητα της ΒΑΤ μεταξύ των αδύνατα ατόμων και των ατόμων με παχυσαρκία. Ωστόσο, υπήρχε μια ισχυρή αντίστροφη συσχέτιση μεταξύ του όγκου της ΒΑΤ, της θερμογένεσης που προκαλείται από το κρύο, της πρόσληψης FDG και του σπλαχνικού λιπώδους ιστού . Άλλες μελέτες διαπίστωσαν ότι τα μεταβολικά υγιή υπέρβαρα ή τα άτομα με παχυσαρκία είχαν υψηλότερη παρουσία ΒΑΤ σε σύγκριση με τα μεταβολικά ανθυγιεινά αντίστοιχα άτομα, και τα άτομα με παχυσαρκία και ενεργό ΒΑΤ είχαν χαμηλότερη σπλαχνική λιπώδη μάζα από εκείνα χωρίς ανιχνεύσιμη δραστηριότητα ΒΑΤ , υπογραμμίζοντας έναν πιθανό ρόλο του ΒΑΤ στην άμβλυνση των αποτελεσμάτων που σχετίζονται με την παχυσαρκία.

. Μελέτες που διερευνούν τις επιδράσεις της άσκησης στην BAT σε ανθρώπους έχουν δείξει ελάχιστη επίδραση στον θερμογενετικό ρόλο της BAT. Μια συγκριτική μελέτη σε άνδρες έδειξε ότι 2 ώρες έκθεσης στο κρύο είχαν ως αποτέλεσμα σημαντικά χαμηλότερη δραστηριότητα BAT, όπως μετρήθηκε με αξονική τομογραφία FDG-PET σε αθλητές αντοχής σε σύγκριση με άτομα που έκαναν καθιστική ζωή , υποδεικνύοντας ότι η προπόνηση μείωσε τη δραστηριότητα BAT. Μια πρόσφατη ανθρώπινη δοκιμή, η ACTIBATE, ανέφερε ότι 24 εβδομάδες προπόνησης αντοχής και αντίστασης δεν επηρέασαν την πρόσληψη γλυκόζης στον BAT ή τη μάζα του BAT, υπονοώντας ότι η ικανότητα της BAT να προσλαμβάνει γλυκόζη δεν επηρεάζεται από την άσκηση . Η επίδραση της άσκησης στους ανθρώπους έχει διερευνηθεί κυρίως σε υγιή άτομα και δεν είναι σαφές εάν η άσκηση θα προκαλούσε παρόμοιες επιδράσεις στην BAT σε άτομα με παχυσαρκία.

Εξωκυτταρικά κυστίδια λιπώδους ιστού

 Τα εξωκυτταρικά κυστίδια (EVs) είναι μια ποικιλόμορφη ομάδα νανοσωματιδίων που περικλείονται σε λιπίδια και λειτουργούν ως αγγελιοφόροι μεταξύ των ιστών όταν απελευθερώνονται στον εξωκυτταρικό χώρο . Οι κύριες κατηγορίες EVs περιλαμβάνουν εξωσώματα, μικροκυστίδια και αποπτωτικά σώματα . Διάφοροι τύποι κυττάρων, συμπεριλαμβανομένων των λιποκυττάρων, εκκρίνουν EVs (AdEVs), τα οποία περιέχουν βιοδραστικά μόρια όπως μικροRNAs (miRNAs), αγγελιοφόρο RNAs (mRNAs), DNA, πρωτεΐνες, λιπίδια και μεταβολίτες. Αυτά τα EVs πιστεύεται ότι παίζουν σημαντικό ρόλο στην παχυσαρκία και τις σχετικές συννοσηρότητες . 

.  Σε άτομα με παχυσαρκία, έχουν αναφερθεί αλλαγές στο μέγεθος, τον αριθμό και τη σύνθεση του φορτίου των AdEVs, με επιπτώσεις στην ινσουλινική σηματοδότηση και τις φλεγμονώδεις οδούς . Σημαντικό είναι ότι πολλά miRNAs, συμπεριλαμβανομένων των miR-23b, miR-4429, miR-148b και miR-4269, εκφράζονται διαφορετικά στα λιποκύτταρα από αδύνατα και παχύσαρκα άτομα. Η ανάλυση των οδών αποκάλυψε αλλαγές στην σηματοδότηση TGF-β και Wnt/β-κατενίνης, υποδηλώνοντας αντίκτυπο στην ανάπτυξη και εξέλιξη φλεγμονωδών και ινωτικών δραστηριοτήτων . 

. Μελέτες που εξετάζουν τις επιδράσεις της άσκησης στα EVs σε ανθρώπους έχουν δείξει ότι οι οξείες περίοδοι άσκησης αυξάνουν γρήγορα την απελευθέρωση EVs στην κυκλοφορία, με υπογραφές που συνδέονται με ενδοθηλιακά κύτταρα και λευκοκύτταρα σε υγιείς άνδρες . Είναι ενδιαφέρον ότι, κατά τη σύγκριση ατόμων φυσιολογικού βάρους και ανδρών και γυναικών με παχυσαρκία, διαπιστώθηκε ότι τα άτομα με φυσιολογικό βάρος εμφάνισαν υψηλότερα επίπεδα μικροκυστιδίων μετά την άσκηση από τα άτομα με παχυσαρκία. Επιπλέον, η άσκηση μείωσε τα κυκλοφορούντα ηλεκτρόνια (EV) περισσότερο στους άνδρες παρά στις γυναίκες . Ενώ αυτές οι μελέτες υπογραμμίζουν τον ρόλο των ηλεκτρικών οχημάτων (EV) στην παχυσαρκία και την άσκηση, επικεντρώνονται κυρίως στα κυκλοφορούντα ηλεκτρόνια. Απαιτείται περαιτέρω έρευνα που να στοχεύει ειδικά τα AdEV σε απόκριση στην παχυσαρκία και την άσκηση, για να κατανοηθούν καλύτερα αυτές οι αλλαγές και οι δυνατότητές τους για θεραπευτική αξιοποίηση σε μεταβολικές ασθένειες. Αυτά τα δεδομένα δείχνουν ότι η άσκηση έχει βαθιές επιπτώσεις στην WAT, συμπεριλαμβανομένων των αλλαγών στην ενδοκρινική δραστηριότητα, και προσδιορίζουν έναν μοναδικό ρόλο για την επικοινωνία των ηλεκτρικών οχημάτων μέσω λιπώδους ιστού ως πιθανό παράγοντα βελτίωσης της μεταβολικής υγείας.

Παχυσαρκία και άσκηση στους μεταβολικούς ιστούς - 2

 Αδιπονεκτίνη

. Η αδιπονεκτίνη είναι μία από τις πιο άφθονες αδιποκίνες, που εκφράζεται κυρίως στο WAT και είναι γνωστή για τις αντιφλεγμονώδεις, αντιπαχυσαρκικές και αντιδιαβητικές της ιδιότητες .  Οι παρεμβάσεις άσκησης 10-12 εβδομάδων έχουν συσχετιστεί με αυξημένη έκφραση μυοκαρδιακών υποδοχέων που σχετίζονται με την αδιπονεκτίνη σε ποντίκια . Ομοίως, στους ανθρώπους, τα επίπεδα αδιπονεκτίνης μειώνονται σε άτομα με παχυσαρκία και διαβήτη σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, ενώ η αυξημένη αδιπονεκτίνη συνδέεται με βελτιωμένη αντίσταση στην ινσουλίνη . Γενετικές μεταλλάξεις σε γονίδια που σχετίζονται με την αδιπονεκτίνη σχετίζονται με αυξημένη ευαισθησία σε μεταβολικές διαταραχές . Μελέτες σε ανθρώπους δείχνουν ότι η άσκηση, που κυμαίνεται από 6 εβδομάδες έως 24 μήνες, οδηγεί σε αυξημένα επίπεδα αδιπονεκτίνης, που συμπίπτουν με βελτιωμένα επίπεδα τριγλυκεριδίων, ευαισθησία στην ινσουλίνη και καρδιοαναπνευστική ικανότητα, η οποία συσχετίζεται με μείωση του σωματικού λίπους . Αξίζει να σημειωθεί ότι μόνο 2 ή 3 συνεδρίες αερόβιας άσκησης μπορούν να αυξήσουν τα επίπεδα αδιπονεκτίνης κατά 260% ανεξάρτητα από τις αλλαγές στο σωματικό βάρος. Επιπλέον, η σωματική άσκηση ενισχύει την έκφραση των υποδοχέων αδιπονεκτίνης στους μύες, καθώς και της AMPK, υπογραμμίζοντας τον πιθανό ρόλο της αδιπονεκτίνης στη διαμεσολάβηση της αντίστασης στην ινσουλίνη σε άτομα με μεταβολικό σύνδρομο .

Transforming growth factor beta receptor 2 

. Στους ανθρώπους, 12 εβδομάδες άσκησης αντοχής αύξησαν την έκφραση του TGF-β2 στο scWAT υγιών ανδρών  και ένας συνδυασμός MICT, HIIT και προπόνησης αντίστασης για 6 εβδομάδες και ενός πρωτοκόλλου προπόνησης υψηλής έντασης 2 εβδομάδων αύξησαν τα επίπεδα κυκλοφορούντος TGF-β2 σε υγιείς άνδρες . Μαζί, αυτά τα δεδομένα εντόπισαν έναν προηγουμένως άγνωστο ρόλο για την επαγόμενη από την άσκηση αδιποκίνη TGF-β2 στη ρύθμιση των μεταβολικών οδών γλυκόζης και λιπιδίων που μπορεί να επηρεάζουν την μεταβολική υγεία. 

Ο ψυχίατρος λέει

 . Αν αφουγκραστείτε τη σιωπή μπορείτε να ακούσετε πολλά

. Μια αυθεντική ζωή απαιτεί ευαλωτότητα και ρίσκο

. Δεν χαρακτηρίζεστε από τα λάθη σας αλλά από το πως επανορθώνετε

. Το αληθινό είναι καλύτερο από το τέλειο

. Ο χρόνος δεν θεραπεύει όλες τις πληγές

. Κάποιες φορές το μεγαλύτερο δώρο που μπορείτε να χαρίσετε σε κάποιον είναι, απλά, να τον ακούσετε

. Η καλύτερη επένδυση που μπορείτε να κάνετε είναι στον εαυτό σας

. Η ανατροφή εφήβων βασίζεται εξίσου  στο να επιμένετε και στο να αφήσετε τα πράγματα να κυλήσουν

. Είναι εντάξει να νιώθετε  περήφανοι για τον εαυτό σας

. Η αξία σας δεν καθορίζεται από τους άλλους

. Οι άλλοι θα σας αντιμετωπίσουν όπως θα τους επιτρέψετε  να σας αντιμετωπίσουν

. Λίγη καλοσύνη μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά

. Ότι νομίζετε ότι γνωρίζετε για την κατάσταση  κάποιου άλλου δεν είναι ποτέ όλη η ιστορία

. Είναι εντάξει να απομακρυνθείτε  από την τοξικότητα

Παχυσαρκία και άσκηση στους μεταβολικούς ιστούς

Άσκηση και λευκός λιπώδης ιστός στην παχυσαρκία 

. Ο λιπώδης ιστός είναι ένας εξαιρετικά δυναμικός ιστός που προσαρμόζεται στις αλλαγές της ενεργειακής ζήτησης. Ο λευκός λιπώδης ιστός (WAT) είναι κυρίως υπεύθυνος για τη μόνωση και την αποθήκευση ενέργειας. Αποτελείται από λευκά λιποκύτταρα μαζί με διάφορους άλλους τύπους κυττάρων . Ο WAT διαιρείται σε 2 κύριους τύπους: υποδόριο λιπώδη ιστό (scWAT) και σπλαχνικό λιπώδη ιστό (vWAT). Και οι δύο αποθηκεύουν λιπίδια ως τριγλυκερίδια, τα οποία στη συνέχεια μπορούν να κινητοποιηθούν και να χρησιμοποιηθούν για ενέργεια . Ο υποδόριος WAT βρίσκεται κάτω από το δέρμα και συνδέεται με καλύτερη ευαισθησία στην ινσουλίνη και ρύθμιση της γλυκόζης . Αντίθετα, ο σπλαχνικός WAT περιβάλλει τα κοιλιακά όργανα και σχετίζεται με την αντίσταση στην ινσουλίνη . Αυτές οι δύο αποθήκες διαφέρουν ως προς τις προσαρμογές τους στην άσκηση και τις συσχετίσεις τους με την ευαισθησία στην ινσουλίνη, υποδηλώνοντας ξεχωριστές φυσιολογικές λειτουργίες αυτών των δύο υποκατηγοριών WAT.

. Οι προσαρμογές που προκαλούνται από την άσκηση στον WAT περιλαμβάνουν αύξηση της μιτοχονδριακής δραστηριότητας και της ενδοκρινικής λειτουργίας στους ανθρώπους  και ενισχυμένη θερμογενετική γονιδιακή έκφραση παράλληλα με τη μιτοχονδριακή δραστηριότητα σε τρωκτικά  . Η άσκηση προκαλεί επίσης προσαρμογές ειδικές για το φύλο στους ανθρώπους  , καταδεικνύοντας τη σημασία της διερεύνησης και των δύο φύλων για την πλήρη κατανόηση των επιδράσεων που προκαλούνται από την άσκηση στον WAT.

Ενδοκρινική λειτουργία του WAT 

. Το WAT εκκρίνει μια πληθώρα αδιποκινών που παίζουν κρίσιμο ρόλο στη ρύθμιση της αποθήκευσης και δαπάνης ενέργειας, του μεταβολισμού της γλυκόζης και των λιπιδίων, των φλεγμονωδών αποκρίσεων και της ευαισθησίας στην ινσουλίνη . Οι αδιποκίνες μπορούν να δράσουν με αυτοκρινή, παρακρινή ή ενδοκρινικό τρόπο. 

Λεπτίνη

. Η λεπτίνη παράγεται από τον λιπώδη ιστό και παίζει ουσιαστικό ρόλο στη διατήρηση της ισορροπίας μεταξύ της πρόσληψης ενέργειας και της ενεργειακής δαπάνης μέσω της σύνδεσής της με τους υποδοχείς λεπτίνης (LepR) . Η LepR εκφράζεται σε διάφορα όργανα σε όλο το σώμα, συμπεριλαμβανομένου του υποθαλάμου του εγκεφάλου . Η σύνδεση της λεπτίνης με τον LepR έχει ως αποτέλεσμα την αυξημένη δαπάνη ενέργειας και τη μειωμένη πρόσληψη τροφής .Η λεπτίνη ενεργοποιεί την AMPK σε άλλους μεταβολικούς ιστούς, γεγονός που προάγει την οξείδωση των λιπαρών οξέων, μειώνει τη συσσώρευση λίπους και ενισχύει την ευαισθησία στην ινσουλίνη . Η χρόνια άσκηση μειώνει το σωματικό βάρος, το οποίο συμπίπτει με μειωμένα επίπεδα λεπτίνης τόσο σε παχύσαρκες όσο και σε μη παχύσαρκες καταστάσεις . Στους ανθρώπους, τα άτομα με παχυσαρκία έχουν υψηλότερα επίπεδα λεπτίνης σε σύγκριση με τα αδύνατα άτομα . Η αυξημένη λεπτίνη σχετίζεται επίσης με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης μεταβολικού συνδρόμου . Ενώ η βραχυπρόθεσμη και μέτριας έντασης άσκηση δεν επηρεάζει σημαντικά τα επίπεδα λεπτίνης, η χρόνια προπόνηση (έως 12 μήνες) μειώνει την κυκλοφορούσα λεπτίνη και αυτό σχετίζεται με μείωση του ποσοστού σωματικού λίπους και της λιπώδους μάζας . Μια πρόσθετη μελέτη διαπίστωσε ότι 12 εβδομάδες HIIT σε συνδυασμό με πλειομετρική προπόνηση μείωσαν τα επίπεδα λεπτίνης, γεγονός που συνέπεσε με μειωμένη λιπώδη μάζα και με βελτιώσεις στην άλιπη σωματική μάζα σε παχύσαρκα άτομα.

Παχυσαρκία και τα πιθανά οφέλη της άσκησης

 Η παχυσαρκία αυξάνεται με επιδημικές διαστάσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και παγκοσμίως, και η αύξηση της παχυσαρκίας συνοδεύεται από αύξηση αρκετών ασθενειών που σχετίζονται με την παχυσαρκία. Οι πιο συχνές ασθένειες που σχετίζονται με την παχυσαρκία περιλαμβάνουν τον ΣΔ2, τις καρδιαγγειακές παθήσεις και την MASH . Ο ΣΔ2 είναι μια χρόνια μεταβολική ασθένεια που χαρακτηρίζεται από υψηλά επίπεδα γλυκόζης στο αίμα και διαταραγμένη ομοιόσταση ινσουλίνης . Οι καρδιαγγειακές παθήσεις περιλαμβάνουν ασθένειες που επηρεάζουν το κυκλοφορικό σύστημα του σώματος, όπως η καρδιά και το αγγειακό σύστημα . Η αυξημένη συσσώρευση λίπους στο ήπαρ σε συνδυασμό με φλεγμονή και ίνωση οδηγεί σε MASH . Ο κίνδυνος άλλων ασθενειών, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου και της νόσου Αλτσχάιμερ, αυξάνεται επίσης σε άτομα με παχυσαρκία, υπογραμμίζοντας τη σημασία της παχυσαρκίας ως συννοσηρότητας.

Η άσκηση είναι ένα σημαντικό θεραπευτικό εργαλείο για την καταπολέμηση της παχυσαρκίας και των διαταραχών που σχετίζονται με την παχυσαρκία . Η άσκηση είναι ένα καθιερωμένο εργαλείο για τη βελτίωση της αερόβιας ικανότητας, του καρδιακού ρυθμού ηρεμίας, της αρτηριακής πίεσης και της συνολικής μεταβολικής υγείας . Επιπλέον, η άσκηση μπορεί να μεσολαβήσει σε δείκτες όπως ο δείκτης μάζας σώματος (ΔΜΣ), η περιφέρεια μέσης (ΠΜ), η περιφέρεια ισχίων, το ποσοστό σωματικού λίπους (ΠΜΣ), η αντίσταση στην ινσουλίνη και η αναλογία μέσης προς ύψος, οι οποίοι έχουν αποδειχθεί σημαντικοί παράγοντες κινδύνου για τον προσδιορισμό της μεταβολικής υγείας και των συναφών ασθενειών . Μεταξύ πολλαπλών διαφορετικών μορφών άσκησης, η αερόβια άσκηση και η προπόνηση αντίστασης είναι οι πιο καλά μελετημένες όσον αφορά τον αντίκτυπο και τη δυνητική βελτίωση των ανθρωπομετρικών μετρήσεων σε άτομα με παχυσαρκία . Η άσκηση είναι επίσης γνωστό ότι επηρεάζει βασικές μοριακές οδούς που επηρεάζονται αρνητικά από την παχυσαρκία, συμπεριλαμβανομένης της μιτοχονδριακής δραστηριότητας και του μεταβολισμού της γλυκόζης και των λιπιδίων στον λιπώδη ιστό, το ήπαρ και τους σκελετικούς μύες. 

Ενώ η άσκηση βελτιώνει την μεταβολική υγεία και ενεργοποιεί πολλαπλές μεταβολικές οδούς, τα άτομα με μεταβολικές ασθένειες που σχετίζονται με την παχυσαρκία, όπως ο ΣΔ2, έχουν μειωμένη έκφραση γονιδίων που εμπλέκονται στη μιτοχονδριακή βιογένεση και την οξειδωτική φωσφορυλίωση στους μύες . Το μιτοχονδριακό DNA (mtDNA) και η οξειδωτική φωσφορυλίωση μειώνονται επίσης στον λευκό λιπώδη ιστό (WAT), συσχετίζοντας με αυξημένη φλεγμονή του λιπώδους ιστού και αντίσταση στην ινσουλίνη . Μελέτες έχουν δείξει ότι σε άτομα με ΣΔ2, η αερόβια άσκηση αυξάνει την ευαισθησία στην ινσουλίνη ολόκληρου του σώματος κατά ~20% και μειώνει τα επίπεδα HbA1C κατά 0,8% , ενώ η διαλειμματική προπόνηση υψηλής έντασης (HIIT) και η συνεχής προπόνηση μέτριας έντασης (MICT) αυξάνουν την έκφραση γονιδίων που εμπλέκονται στη μιτοχονδριακή δραστηριότητα των μυών και την αξιοποίηση των λιπιδίων . Σε ασθενείς με MASH, η μέτρια άσκηση μειώνει την περιεκτικότητα σε ηπατικά τριγλυκερίδια και τα κυκλοφορούντα ελεύθερα λιπαρά οξέα, ενισχύει την ευαισθησία στη γλυκόζη και την ινσουλίνη και μειώνει τις προφλεγμονώδεις κυτοκίνες όπως η IL-6 και ο TNF-α . Ομοίως, η σωματική δραστηριότητα οποιουδήποτε επιπέδου ή έντασης μειώνει τους παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα, συμπεριλαμβανομένου του ΔΜΣ, της γλυκόζης νηστείας και της συστολικής αρτηριακής πίεσης. Η μείωση των παραγόντων κινδύνου καρδιαγγειακών νοσημάτων ανεξάρτητα από την ένταση της σωματικής δραστηριότητας είναι σημαντική, επειδή οι μετρήσεις που χρησιμοποιούνται για την αξιολόγηση της σωματικής δραστηριότητας και των επιδράσεων της άσκησης μπορεί να ποικίλλουν σε άτομα με παχυσαρκία. Για παράδειγμα, η μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου (VO₂max), η οποία αποτελεί βασικό δείκτη αερόβιας φυσικής κατάστασης, μπορεί να ερμηνευτεί ως απόλυτη VO₂max, αντανακλώντας την εγγενή αερόβια ικανότητα ή μπορεί να προσαρμοστεί για την άπαχη μάζα ή την άλιπη σωματική μάζα, προσφέροντας μια πιο ακριβή μέτρηση της μυϊκής αντοχής σε παχύσαρκα άτομα .