Καρκινοειδή πνεύμονα - διάγνωση

 Η βρογχοσκόπηση συνιστάται για κεντρικά εντοπισμένα καρκινοειδή του πνεύμονα. Η ενδοβρογχική εξέταση συνήθως αποκαλύπτει έντονα αγγειωμένες μάζες με λεία επιφάνεια, που κυμαίνονται σε χρώμα από κόκκινο-καφέ έως μπλε-μαύρο. Η εύκαμπτη βρογχοσκόπηση είναι η προτιμώμενη προσέγγιση, καθώς ο ιστορικά αναφερόμενος κίνδυνος σημαντικής αιμορραγίας είναι χαμηλός (1,4% αυτοπεριοριζόμενη αιμορραγία) . Σε ασθενείς με υψηλό κίνδυνο αιμορραγίας, μπορεί να συνιστάται άκαμπτη βρογχοσκόπηση με καυτηρίαση. Σε περιφερικούς όγκους, μπορεί να χρησιμοποιηθεί βιοψία με καθοδήγηση διαθωρακικής αξονικής τομογραφίας (CT). Σε περιπτώσεις όπου υπάρχουν υποψίες για καρκινοειδή του πνεύμονα, προτιμώνται πολλαπλές ενδοβρογχικές βιοψίες ή διαθωρακική βιοψία για να διασφαλιστεί επαρκής δειγματοληψία ιστού για τη διάγνωση . Αξίζει να σημειωθεί ότι το AC μπορεί να ταξινομηθεί λανθασμένα ως TC λόγω της απουσίας μιτωτικών σχημάτων ή/και νέκρωσης σε μικρά δείγματα βιοψίας . Η σταδιοποίηση του μεσοθωρακίου με χρήση ενδοβρογχικού υπερήχου (EBUS) ή/και ενδοσκοπικού υπερήχου (EUS) συνιστάται σε ασθενείς με επιβεβαιωμένα καρκινοειδή του πνεύμονα, με υψηλή αρνητική προγνωστική αξία (95%) . Η EBUS είναι ιδιαίτερα σημαντική για την αξιολόγηση ύποπτων λεμφαδένων που δεν είναι επιδεκτικοί εκτομής, όπως οι λεμφαδένες N3 ή οι ογκώδεις λεμφαδένες N2. Η μεσοθωρακοσκόπηση, που κάποτε αποτελούσε το χρυσό πρότυπο για τη σταδιοποίηση του καρκίνου του πνεύμονα, έχει πλέον σε μεγάλο βαθμό αντικατασταθεί από την EBUS/EUS και γενικά δεν απαιτείται όταν αυτές οι μέθοδοι παρέχουν επαρκείς πληροφορίες σταδιοποίησης .

Μοριακοί δείκτες : Τα καρκινοειδή του πνεύμονα διαγιγνώσκονται με βάση τα ιστομορφολογικά χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένων των προτύπων οργανοειδούς ανάπτυξης (με δοκιδωτή, νησιδική, ψευδοαδενική ή συμπαγή αρχιτεκτονική) και την χαρακτηριστική εμφάνιση χρωματίνης «αλατιού και πιπεριού». Αυτή η διάγνωση υποστηρίζεται επίσης από την ταυτοποίηση νευροενδοκρινικών δεικτών με ανοσοϊστοχημεία, που απαιτεί τη θετικότητα τουλάχιστον 2 δεικτών μεταξύ της χρωμογρανίνης Α (CgA), της συναπτοφυσίνης και του INSM1. Στη συνέχεια, ο τύπος των καρκινοειδών του πνεύμονα πρέπει να οριστεί σύμφωνα με την ταξινόμηση του ΠΟΥ και να σταδιοποιηθεί σύμφωνα με την ταξινόμηση TNM . Η ιστολογία του όγκου παραμένει το χρυσό πρότυπο για τη διάγνωση καρκινοειδών του πνεύμονα και την καθοδήγηση της κλινικής λήψης αποφάσεων. 

Η ταξινόμηση των όγκων του ΠΟΥ ενσωμάτωσε προοδευτικά μοριακά δεδομένα για πολλούς καρκίνους. Ωστόσο, παρέμεινε αμετάβλητη για τα καρκινοειδή του πνεύμονα και έτσι οι πρόσφατα αναγνωρισμένες μοριακές ομάδες προσφέρουν την ευκαιρία να ενημερωθεί η τρέχουσα μορφολογική ταξινόμηση. Αναδυόμενοι μοριακοί δείκτες, όπως οι CD44, ASCL1, OTP και TERT, έχουν δείξει προγνωστική αξία στα καρκινοειδή του πνεύμονα .  Κοιτώντας μπροστά, η ενσωμάτωση αυτών των μοριακών δεικτών στο σχεδιασμό της κλινικής δοκιμής μπορεί να επιτρέψει τη διαστρωμάτωση με βάση τους βιοδείκτες και την προοπτική αξιολόγηση των δυνατοτήτων θεραπείας που σχετίζονται με την PRRT, την αναστολή του mTOR και την ανταπόκριση του SSA, ευθυγραμμίζοντας έτσι τις μελλοντικές κλινικές μελέτες με τις αναδυόμενες βιολογικές γνώσεις.

Kahlil Gibran

" Ήρθα για να πω μια λέξη μόνο, κι αυτή τη λέξη θα την πω σήμερα...

....Πάνω σ' αυτή τη γη ζω, και κανείς δεν μπορεί να με διώξει από τις σφαίρες της Ζωής ...

....Ήρθα σ' αυτόν τον κόσμο με σκοπό να ζήσω για όλους και με όλους .

και αυτό που σήμερα κάνω μέσα στη μοναξιά, 

Αύριο θα γίνει η ηχώ του πλήθους..." 

Καρκινοειδή πνεύμονα - Κλινική εικόνα

 Πνευμονικά συμπτώματα : Οι ασθενείς με καρκινοειδή του πνεύμονα συχνά εμφανίζουν μη ειδικά συμπτώματα όπως πνευμονία, βήχα, αιμόπτυση ή δύσπνοια . Ωστόσο, ένα σημαντικό ποσοστό (περίπου 50%-70%) παραμένει ασυμπτωματικό, με τυχαία ανίχνευση να συμβαίνει σε 30% έως 50% των περιπτώσεων . Τα συμπτώματα που σχετίζονται με βρογχική απόφραξη είναι πιο συχνά σε κεντρικά εντοπισμένα καρκινοειδή του πνεύμονα, ενώ τα περιφερικά καρκινοειδή του πνεύμονα εντοπίζονται συχνά μέσω ακτινολογικών εξετάσεων. Σπάνια, τα συμπτώματα μπορεί να προκύψουν λόγω ορμονικής υπερέκκρισης, συμπτωμάτων που μοιάζουν με άσθμα και χρόνιου βήχα.

Σύνδρομο εκκρίσεως : Μια μειονότητα καρκινοειδών του πνεύμονα εμφανίζει συμπτώματα που σχετίζονται με ένα σύνδρομο εκκρίσεως, με τα πιο συνηθισμένα να είναι το σύνδρομο καρκινοειδούς (CS) και το σύνδρομο Cushing . Μια μεγάλη πληθυσμιακή μελέτη ανέφερε την παρουσία CS στο 8% των ασθενών με καρκινοειδή του πνεύμονα κατά τη διάγνωση . Αξίζει να σημειωθεί ότι η ακρομεγαλία λόγω της έκκρισης ορμόνης απελευθέρωσης αυξητικής ορμόνης είναι εξαιρετικά σπάνια (1%) και ενώ περιγράφονται επίσης υπερασβεστιαιμία από την έκκριση πρωτεΐνης που σχετίζεται με την παραθυρεοειδή ορμόνη (PTHrP), καθώς και σύνδρομο ακατάλληλης έκκρισης αντιδιουρητικής ορμόνης (SIADH), είναι λιγότερο συχνές από ό,τι στο SCLC. 

Το σύνδρομο CS είναι το πιο συχνό εκκριτικό σύνδρομο και ορίζεται ως χρόνια διάρροια ή/και έξαψη με αυξημένη συστηματική σεροτονίνη ή τον μεταβολίτη της 5-υδροξυινδολοοξικό οξύ (5-HIAA). Η συχνότητά του είναι περίπου 7% σε εντοπισμένα καρκινοειδή του πνεύμονα και 20% έως 40% σε μεταστατική νόσο . Η διάρροια, συχνά υδαρής, μη αιματηρή και επίμονη με νηστεία, εμφανίζεται στο 60% έως 80% των ασθενών με αυξημένα επίπεδα 5-HIAA στα ούρα, ενώ η έξαψη επηρεάζει πάνω από το 90%, συνήθως παρουσιάζοντας ξαφνική θερμότητα και ερύθημα στο πρόσωπο, τον λαιμό και το άνω μέρος του θώρακα. Το σύνδρομο CS μπορεί επίσης να περιλαμβάνει καρδιαγγειακές ανωμαλίες (υπο-/υπέρταση και βραδυ-/ταχυκαρδία) και αναπνευστικά συμπτώματα (συριγμός, δύσπνοια). Μπορεί να εμφανιστεί άτυπη έξαψη με δακρύρροια, οίδημα των σιελογόνων αδένων, υπόταση καθώς και οίδημα προσώπου, ενώ βρογχόσπασμος αναφέρεται στο 15% των ασθενών. Άλλες λιγότερο συχνές εκδηλώσεις περιλαμβάνουν την τελαγγειεκτασία, την πελλάγρα και την μυϊκή ατροφία . Οι οξείες επιπλοκές περιλαμβάνουν την καρκινοειδή κρίση, ένα δυνητικά θανατηφόρο συμβάν, που χαρακτηρίζεται από σοβαρή έξαψη, βρογχόσπασμο, μεταβολές στη θερμορύθμιση, αιμοδυναμική αστάθεια, σοβαρή διάρροια, καθώς και δυσλειτουργία του κεντρικού νευρικού συστήματος με ασαφή παθοφυσιολογία και πιθανώς αποδίδεται σε οξεία απελευθέρωση αγγειοδραστικών ορμονών που προκαλείται από παράγοντα στρες (συμπεριλαμβανομένης χειρουργικής επέμβασης ή φαρμακευτικής αγωγής) . Χρόνιες επιπλοκές όπως η καρκινοειδής καρδιοπάθεια (CHD), που χαρακτηρίζεται από πλακώδη, ινώδη ενδοκαρδιακή πάχυνση και βαλβιδική συστολή (κυρίως δεξιάς πλευράς), αναπτύσσονται στο 20% έως 50% των ασθενών με CS, μειώνοντας σημαντικά την συνολική επιβίωση (OS) λόγω δεξιάς καρδιακής ανεπάρκειας (3ετής συνολική επιβίωση: 31% με CHD έναντι 69% χωρίς CHD). 

Το έκτοπο CuS από την έκκριση αδρενοκορτικοτρόπου ορμόνης (ACTH) ευθύνεται για το 9% έως 18% των περιπτώσεων CuS που εξαρτάται από την ACTH, και τα καρκινοειδή του πνεύμονα είναι η πιο συχνή αιτία (20%-40%) . Σπάνια, εμπλέκεται η έκτοπη έκκριση ορμόνης απελευθέρωσης κορτικοτροπίνης . Το CuS στα καρκινοειδή του πνεύμονα συνήθως έχει σταδιακή εμφάνιση κλασικών σημείων και συμπτωμάτων που μοιάζουν με τη νόσο Cushing, σε αντίθεση με την ταχύτερη έναρξη που παρατηρείται στο CuS που σχετίζεται με SCLC . Σε σπάνιες περιπτώσεις, η κυκλική έκκριση ACTH - με εναλλασσόμενες περιόδους υπερκορτιζολαιμίας και φυσιολογικής παραγωγής κορτιζόλης ή επινεφριδιακής ανεπάρκειας - περιπλέκει τη διάγνωση λόγω της μεταβλητής κλινικής της πορείας.

Καρκινοειδή πνεύμονα

Τα καρκινοειδή του πνεύμονα είναι νευροενδοκρινείς όγκοι (NETs) που ταξινομούνται ως τυπικά καρκινοειδή (TC) και άτυπα καρκινοειδή (AC) σύμφωνα με την ταξινόμηση θωρακικών όγκων του ΠΟΥ του 2021 . Σε αντίθεση με τα γαστρεντερικά-παγκρεατικά (GEP) NETs, ​​το σχήμα ταξινόμησης δεν ισχύει για τα καρκινοειδή του πνεύμονα. Τα TC χαρακτηρίζονται από μιτωτικό αριθμό <2 μιτώσεις/2 mm2, απουσία νέκρωσης και μέγεθος όγκου ≥0,5 cm, ενώ τα AC χαρακτηρίζονται από 2-10 μιτώσεις/2 mm² ή/και εστίες νέκρωσης. Ωστόσο, πέρα ​​από τα TC και τα AC, η ταξινόμηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) συμπεριέλαβε πρόσφατα μια ξεχωριστή κατηγορία που ονομάζεται καρκινοειδής όγκος/NETs με καλά διαφοροποιημένη μορφολογία, αυξημένο μιτωτικό αριθμό >10/2 mm² ή/και δείκτη πολλαπλασιασμού Ki-67 >30% . Παρόλο που εξακολουθούν να λείπουν δεδομένα, αυτές οι περιπτώσεις παρουσιάζουν μια ενδιάμεση κλινική και βιολογική συμπεριφορά, μεταξύ του AC και των νευροενδοκρινικών καρκινωμάτων (NEC) . Η διάκριση του AC από το TC είναι κρίσιμη, καθώς το AC έχει χειρότερη πρόγνωση, έχει μεγαλύτερη πιθανότητα μετάστασης και απαιτεί ξεχωριστές στρατηγικές διαχείρισης . Ωστόσο, μια αξιόπιστη ιστοπαθολογική διάκριση μεταξύ TC και AC είναι δυνατή μόνο σε χειρουργικά δείγματα του πρωτοπαθούς όγκου. Κατά συνέπεια, η ταξινόμηση του ΠΟΥ συνιστά τη χρήση του όρου «καρκινοειδές, μη προσδιοριζόμενο αλλιώς (NOS)» για μικρές βιοψίες ή κυτταρολογικά δείγματα είτε από πρωτοπαθείς αλλοιώσεις είτε από μεταστατικές θέσεις, καθώς η περιορισμένη δειγματοληψία όγκου σε αυτές τις περιπτώσεις εμποδίζει την ακριβή διάκριση μεταξύ TC και AC. Ενώ μπορούν να βρεθούν ιστολογικές παραλλαγές, συμπεριλαμβανομένων των τύπων ογκοκυττάρων και ατρακτοειδών κυττάρων, δεν έχουν σημαντική κλινική σημασία.

. Οι τυπικές και οι άτυπες μορφές έχουν διαφορετική πορεία νόσου, η πρόγνωση είναι συνήθως εξαιρετική, ιδιαίτερα για το καρκινοειδές καρκίνωμα, αλλά η έλλειψη αξιόπιστων προγνωστικών δεικτών απαιτεί παρατεταμένη παρακολούθηση.

. Η αιτιολογία παραμένει ατελώς κατανοητή, αν και γενετικοί παράγοντες όπως οι μεταλλάξεις MEN1 παίζουν σημαντικό ρόλο.  

. Η ενσωμάτωση μοριακών βιοδεικτών στα συμβατικά κριτήρια υπόσχεται να βελτιώσει την ταξινόμηση και να καθοδηγήσει εξατομικευμένες στρατηγικές θεραπείας. 

. Ο αρχικός έλεγχος περιλαμβάνει μορφολογική και λειτουργική απεικόνιση και αναγνώριση εκκριτικών συνδρόμων (σύνδρομο καρκινοειδούς, σύνδρομο Cushing) για τον καθορισμό μιας θεραπευτικής στρατηγικής.

. Σε πρώιμο στάδιο της νόσου, η χειρουργική εκτομή με συστηματική λεμφαδενεκτομή παραμένει το χρυσό πρότυπο. Αν και οι περιεγχειρητικές και επικουρικές θεραπείες δεν είναι απαραίτητες στην πλειονότητα των περιπτώσεων, μπορούν να συζητηθούν σε πολύ επιλεγμένες περιπτώσεις (π.χ., AC και N2).  

. Για τις μεταστατικές περιπτώσεις, οι στρατηγικές θεραπείας πρέπει να εξισορροπούν τον έλεγχο του όγκου με τη διαχείριση των συμπτωμάτων ανάλογα με το προφίλ του ασθενούς, το φορτίο του όγκου και την εξελικτική κλίση που αντανακλά την επιθετικότητα του όγκου. Οι επιλογές κυμαίνονται από ανάλογα σωματοστατίνης, στοχευμένες θεραπείες, χημειοθεραπεία και θεραπεία με ραδιονουκλίδια πεπτιδικού υποδοχέα. Πρέπει να εφαρμόζεται υποστηρικτική φροντίδα και διαχείριση επιπλοκών που σχετίζονται με τον πρωτοπαθή όγκο (απόφραξη, αιμόπτυση) και τα εκκριτικά σύνδρομα.

. Τελικά, μια εξειδικευμένη διεπιστημονική προσέγγιση στον νευροενδοκρινικό όγκο είναι απαραίτητη για την επικύρωση κάθε θεραπείας/απόφασης και η συμπερίληψη σε κλινικές δοκιμές θα πρέπει να προτιμάται.  

Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου

 Όταν αυτοί που είναι ψηλά μιλάνε για ειρήνη ο απλός λαός ξέρει πως έρχεται πόλεμος. Όταν αυτοί που είναι ψηλά καταριούνται τον πόλεμο οι διαταγές για επιστράτευση έχουν υπογραφεί. Στον τοίχο με κιμωλία γραμμένο : ¨Θέλουνε πόλεμο¨. Αυτός που το' χει γράψει έπεσε κιόλας. Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε : να ο δρόμος για τη δόξα. Αυτοί που είναι χαμηλά λένε  : να ο δρόμος για το μνήμα. Ο πόλεμος που έρχεται δεν είναι ο πρώτος. Πριν απ' αυτόν γίνανε κι άλλοι πολέμοι. Όταν τελείωσε ο τελευταίος υπήρχαν νικητές και νικημένοι. Στους νικημένους ο φτωχός λαός πέθαινε από την πείνα. Στους νικητές ο φτωχός λαός πέθαινε το ίδιο. Σαν έρθει η ώρα της πορείας πολλοί δεν ξέρουν πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους. Η φωνή που διαταγές τους δίνει είναι του εχθρού τους η φωνή. Κι εκείνος που για τον εχθρό μιλάει είναι ο ίδιος τους ο εχθρός.

                                                                                                          Απόσπασμα 

Άλλα λιποκύτταρα

Μπεζ λιποκύτταρα : Τα μπεζ λιποκύτταρα βρίσκονται συνήθως στις υπερκλείδιες, παρασπονδυλικές και επινεφριδιακές περιοχές στους ανθρώπους και στην βουβωνική αποθήκη στα ποντίκια, όπου συνήθως είναι διάσπαρτα μεταξύ των λευκών λιποκυττάρων. Τα χαρακτηριστικά τους είναι ενδιάμεσα μεταξύ λευκών και καφέ λιποκυττάρων, συμπεριλαμβανομένου του μικρότερου μεγέθους, των πολυτοπικών σταγονιδίων λιπιδίων, της υψηλότερης μιτοχονδριακής περιεκτικότητας και της έκφρασης του UCP1. Σε σύγκριση με τα λευκά λιποκύτταρα, τα μπεζ λιποκύτταρα εμφανίζουν αυξημένη κατανάλωση θρεπτικών συστατικών και η αφθονία τους συσχετίζεται στενά με την ευνοϊκή μεταβολική υγεία . Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των μπεζ λιποκυττάρων είναι ότι επάγονται σε απόκριση σε χρόνια διέγερση, όπως η επίμονη έκθεση στο κρύο, η άσκηση ή η β-αδρενεργική σηματοδότηση , αλλά μπορούν να επανέλθουν σε μια λευκή μορφολογία λιποκυττάρων μετά την απομάκρυνση των ερεθισμάτων. Αυτά τα μπεζ λιποκύτταρα μπορούν στη συνέχεια να επάγουν οξέως την UCP1 σε απόκριση σε ερεθίσματα όπως το κρύο. Αυτό αντιπροσωπεύει ένα σαφές παράδειγμα λειτουργικής και μορφολογικής πλαστικότητας των λιποκυττάρων που επιτρέπει τη δυναμική προσαρμογή στην μεταβολική κατάσταση και την ενεργειακή ζήτηση. Εκτεταμένη έρευνα σε μοντέλα τρωκτικών έχει εξετάσει τους μηχανισμούς που εμπλέκονται στη γήρανση και έχουν παρατηρηθεί ενδείξεις για αυτό το φαινόμενο σε ανθρώπους σε παθολογικές καταστάσεις, συμπεριλαμβανομένων σοβαρών εγκαυμάτων  και σε ασθενείς με όγκους που εκκρίνουν κατεχολαμίνες, όπως το φαιοχρωμοκύτωμα και το παραγαγγλίωμα . Η αφθονία των λιποκυττάρων που εκφράζουν UCP1 μειώνεται με την ηλικία, την παχυσαρκία και την αύξηση της θερμοκρασίας . Στα τρωκτικά, η λεύκανση του BAT χαρακτηρίζεται από μειωμένη θερμογενετική δραστηριότητα, χαμηλότερη μιτοχονδριακή περιεκτικότητα και συσσώρευση λιπιδίων εντός των καφέ λιποκυττάρων, με αποτέλεσμα έναν φαινότυπο που μοιάζει με μπεζ λιποκύτταρα. Δεν είναι ακόμη γνωστό εάν και άλλοι υποτύποι λιποκυττάρων που καταναλώνουν ενέργεια μειώνονται με την ηλικία ή την παχυσαρκία ή άλλες περιβαλλοντικές πιέσεις. Η κατανόηση των μηχανισμών που διέπουν τη μείωση που προκαλείται από την ηλικία και την παχυσαρκία σε διαφορετικά υποτύπα λιποκυττάρων αποτελεί ένα κρίσιμο αλλά σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο μέτωπο στη βιολογία του λιπώδους ιστού.

Άλλοι υποτύποι λιποκυττάρων : Η υψηλή λεπτομέρεια των μελετών αλληλούχισης RNA ενός κυττάρου έχει υποδείξει ότι, πέρα ​​από τα λιποκύτταρα που εκφράζουν UCP1, κάθε λιπώδης αποθήκη φιλοξενεί διακριτούς υποτύπους λιποκυττάρων, εξειδικευμένους για λιπογένεση, μιτοχονδριακή οξείδωση, θερμογένεση, φλεγμονώδη σηματοδότηση ή αναδιαμόρφωση εξωκυτταρικής μήτρας . Πρόσφατη έρευνα έχει επίσης αποκαλύψει λιποκύτταρα που εμφανίζουν ανεξάρτητες από UCP1 οδούς κατανάλωσης ενέργειας. Αυτές περιλαμβάνουν τον κύκλο του υποστρώματος που εξαρτάται από την κρεατίνη , τον κύκλο Ca2+  και τον  κύκλο τριακυλογλυκερόλης . Οι εξειδικευμένες αποθήκες, όπως ο λιπώδης ιστός του μαστού, περιέχουν λιποκύτταρα, κρίσιμα για τη γαλουχία , ενώ τα λιποκύτταρα εντός του μυελού των οστών επηρεάζουν την αιματοποίηση  και τον μεταβολισμό των οστών . Ένα άλλο παράδειγμα είναι τα λιποκύτταρα εντός του χορίου, τα οποία συμβάλλουν στις ανοσολογικές αποκρίσεις, την επούλωση πληγών, την ανάπτυξη των τριχοθυλακίων και τη θερμορύθμιση . Η συνεχιζόμενη ανακάλυψη αυτών των εξειδικευμένων λιποκυττάρων και των αναπτυξιακών μηχανισμών τους έχει διευρύνει την παραδοσιακή άποψη για τα λιποκύτταρα ως απλές δεξαμενές ενέργειας ή θερμογενετικά κύτταρα, αναδεικνύοντας τους ποικίλους ρόλους τους στη συστημική φυσιολογία. Η αναγνώριση συγκεκριμένων δεικτών για αυτούς τους κυτταρικούς τύπους και υποτύπους επιτρέπει τη δημιουργία μοντέλων για τη διερεύνηση συγκεκριμένων λειτουργιών και τον προσδιορισμό του φυσιολογικού τους ρόλου. Εν τω μεταξύ, μπορεί κανείς να υποθέσει ότι η εξειδίκευση των λιποκυττάρων μπορεί να επιτρέψει μια πιο προσαρμοσμένη απόκριση στις δυναμικές διατροφικές ανάγκες διακριτών ιστών και οργάνων.

Λιποκύτταρα

 Τα λιποκύτταρα είναι το καθοριστικό κύτταρο του λιπώδους ιστού. Χαρακτηρίζονται από εξειδικευμένα λιπιδικά σταγονίδια ικανά να αποθηκεύουν και να απελευθερώνουν ελεύθερα λιπαρά οξέα, ανάλογα με τα συστηματικά σήματα. Τα λιποκύτταρα είναι μοναδικά στην ικανότητά τους να αποθηκεύουν αποτελεσματικά την περίσσεια ενέργειας ως τριγλυκερίδια σε λιπιδικά σταγονίδια, να κινητοποιούν αυτά τα αποθέματα κατά τη διάρκεια περιόδων ενεργειακής ζήτησης ή σε απόκριση σε ψυχρή καταπόνηση και να ρυθμίζουν τη συστηματική ενεργειακή ισορροπία μέσω της έκκρισης αδιποκινών. Αυτός ο μοναδικός συνδυασμός μεταβολικών, σηματοδοτικών και αποθηκευτικών ικανοτήτων τοποθετεί τα λιποκύτταρα στο κέντρο της ενεργειακής ομοιόστασης στο σώμα.

Λευκά λιποκύτταρα : Τα λευκά λιποκύτταρα είναι ο κυρίαρχος τύπος κυττάρων στις περισσότερες λιπώδεις αποθήκες, συμπεριλαμβανομένων των υποδόριων, διαφόρων σπλαχνικών αποθηκών, του μυελού των οστών και των υπερκλείδιων και παρασπονδυλικών περιοχών. Χαρακτηρίζονται από το μεγάλο τους μέγεθος και την παρουσία μιας μόνο, μονοοφθαλμικής σταγόνας λιπιδίων. Αυτή η μεγάλη σταγόνα επιτρέπει στα λευκά λιποκύτταρα να αποθηκεύουν ενέργεια με τη μορφή τριγλυκεριδίων, τα οποία μπορούν να κινητοποιηθούν μέσω λιπόλυσης σε απόκριση σε καταβολικά ορμονικά σήματα και κυτταρικές ενεργειακές απαιτήσεις. Υπό συνθήκες σίτισης, τα λευκά λιποκύτταρα προσλαμβάνουν λιπίδια από τις κυκλοφορούσες λιποπρωτεΐνες για αποθήκευση. Κατά τη διάρκεια νηστείας, άσκησης ή έκθεσης στο κρύο, απελευθερώνουν λιπαρά οξέα στην κυκλοφορία για να υποστηρίξουν τις συστηματικές ενεργειακές ανάγκες. Πέρα από τον ρόλο τους στην αποθήκευση και κινητοποίηση ενέργειας, τα λευκά λιποκύτταρα λειτουργούν επίσης ως ενδοκρινικά κύτταρα, εκκρίνοντας ένα ευρύ φάσμα ορμονών και μεταβολιτών. Βασικές αδιποκίνες όπως η λεπτίνη βοηθούν στη ρύθμιση της όρεξης και της μεταβολικής ομοιόστασης. Άλλοι εκκρινόμενοι παράγοντες —συμπεριλαμβανομένων των κυτοκινών, των χημειοκινών και των αγγειογενετικών και νευρογενών μορίων— επεκτείνουν την επίδραση των λιποκυττάρων πολύ πέρα ​​από τον ενεργειακό μεταβολισμό στο σώμα.

 

Καφέ λιποκύτταρα : Τα καφέ λιποκύτταρα κυριαρχούν στον μεσοωμαίο καφέ λιπώδη ιστό των τρωκτικών. Τα καφέ λιποκύτταρα είναι μικρότερα από τα λευκά λιποκύτταρα και χαρακτηρίζονται από πολλαπλά μικρά σταγονίδια λιπιδίων και υψηλή πυκνότητα μιτοχονδρίων, σε αντίθεση με τη μία μεγάλη σταγόνα και τα λίγα μιτοχόνδρια που παρατηρούνται στα μονοοφθάλμια λευκά λιποκύτταρα. Το καθοριστικό τους χαρακτηριστικό είναι η έκφραση της πρωτεΐνης αποσύνδεσης 1 (UCP1), η οποία διαχέει την μιτοχονδριακή κλίση πρωτονίων για να παράγει θερμότητα αντί για ATP . Τα καφέ λιποκύτταρα παίζουν κρίσιμο ρόλο στη διατήρηση της θερμοκρασίας του πυρήνα του σώματος. Σε αυτά τα κύτταρα, τα λιπαρά οξέα οξειδώνονται από τα μιτοχόνδρια για να τροφοδοτήσουν την αλυσίδα μεταφοράς ηλεκτρονίων και η θερμότητα παράγεται μέσω της δράσης της πρωτεΐνης αποσύνδεσης 1 (UCP1), η οποία επιταχύνει τη διαρροή πρωτονίων διαμέσου της μιτοχονδριακής μεμβράνης. Σε ενήλικες ανθρώπους, τα καφέ λιποκύτταρα βρίσκονται διάσπαρτα μέσα σε κυρίως λευκές λιπώδεις αποθήκες, συμπεριλαμβανομένων των αυχενικών, υπερκλείδιων, μασχαλιαίων, περινεφρικών και παρασπονδυλικών περιοχών. Υπάρχει συνεχής συζήτηση σχετικά με το εάν αυτά τα ανθρώπινα καφέ λιποκύτταρα αντιπροσωπεύουν τα κλασικά καφέ λιποκύτταρα ή αντιστοιχούν στον «μπεζ» υποτύπο λιποκυττάρων, που περιγράφεται παρακάτω. Όπως και τα λευκά λιποκύτταρα, τα αναδυόμενα στοιχεία υπογραμμίζουν τον σημαντικό εκκριτικό ρόλο των καφέ λιποκυττάρων. Ενώ ορισμένα μόρια που εκκρίνονται από τον καφέ λιπώδη ιστό (BAT), που ονομάζονται BATokines, διαφέρουν ως προς τη φύση τους από τις λευκές αδιποκίνες ή WATokines, συμβάλλουν ομοίως στην ενεργειακή ομοιόσταση, στον μεταβολισμό της γλυκόζης και των λιπιδίων, στις ανοσολογικές αποκρίσεις και στην αγγειακή υγεία .