Υποπαραθυρεοειδισμός - Αίτια

 1. Μετεγχειρητική Υποθυρεοειδική Θυρεοειδική Παθολογία (ΥΘΠ): Αυτή είναι η πιο συχνή αιτία ΥΘΠ (75–80%) και εμφανίζεται μετά από χειρουργική επέμβαση στον τράχηλο (π.χ. θυρεοειδεκτομή, παραθυρεοειδεκτομή και λεμφαδενική εκτομή κεντρικού τραχηλικού διαμερίσματος) . Συγκεκριμένα, κατηγοριοποιείται ως: Παροδική μετεγχειρητική ΥΘΠ (ώρες– 6 εβδομάδες), η οποία επηρεάζει το 25–80% των ασθενών που υποβάλλονται σε ολική θυρεοειδεκτομή. Παρατεταμένη μετεγχειρητική ΥΘΠ (6 εβδομάδες– 6 μήνες), η οποία αναπτύσσεται στο 30% των ασθενών με παροδική ΥΘΠ. Επίμονη μετεγχειρητική ΥΘΠ (6–12 μήνες), η οποία επηρεάζει το 10–20% των ασθενών με παρατεταμένη ΥΘΠ. Μόνιμη μετεγχειρητική ΥΘΠ, η οποία επηρεάζει λιγότερο από το 5% των ασθενών που υποβάλλονται σε ολική θυρεοειδεκτομή. 

2. Μη χειρουργική ΥΘΠ (15–20%): Αυτό οφείλεται σε διαταραχές ανάπτυξης παραθυρεοειδών αδένων, μη χειρουργική βλάβη των παραθυρεοειδών αδένων ή μειωμένη έκκριση PTH. Αυτοάνοσος Υποπαραθυρεοειδισμός, συνήθως στο πλαίσιο αυτοάνοσου πολυενδοκρινικού συνδρόμου APECED (APS1) ή ως μεμονωμένη πάθηση που σχετίζεται με HLA. Υποπαραθυρεοειδισμός λόγω γενετικών μεταλλάξεων και συνδρόμων. Πιο σπάνια, η Υποπαραθυρεοειδισμός μπορεί να εμφανιστεί ως μέρος γενετικών συνδρόμων όπως το σύνδρομο DiGeorge ή ως μεμονωμένη ενδοκρινοπάθεια με γενετικό υπόβαθρο  

3. Άλλες αιτίες: Εναπόθεση μετάλλων (χαλκός– νόσος Wilson, σίδηρος– π.χ., θαλασσαιμία). Έκθεση σε ακτινοβολία. Φάρμακα (l-ασπαραγινάση, νιβολουμάμπη). Λειτουργικός υποπαραθυρεοειδισμός (υπο-υπερ-μαγνησιαιμία). Παροδικός υποπαραθυρεοειδισμός (σοβαρά εγκαύματα ή οξεία ασθένεια). Μητρικός υπερπαραθυρεοειδισμός (νεογνικός υποπαραθυρεοειδισμός). Ιδιοπαθής υποπαραθυρεοειδισμός. Η διάγνωση του, ειδικά σε άτομα κάτω των 40 ετών με συνδρομικά χαρακτηριστικά ή οικογενειακό ιστορικό μη χειρουργικού HypoPT και χωρίς ιστορικό χειρουργικής επέμβασης στον τράχηλο, θα πρέπει να εγείρει υποψία γενετικού συνδρόμου [3, 21, 22]. Ο ασθενής θα πρέπει να παραπεμφθεί σε εξειδικευμένο κέντρο για γενετική ανάλυση. Η κατάλληλη μέθοδος γενετικής ανάλυσης εξατομικεύεται (γονιδιακό πάνελ, αλληλούχιση ολόκληρου του εξονίου ή εξειδικευμένος έλεγχος γονιδίων) ανάλογα με την περίπτωση.

Υποπαραθυρεοειδισμός

Ο υποπαραθυρεοειδισμός (HypoPT) είναι μια σπάνια ενδοκρινική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από χαμηλές συγκεντρώσεις ασβεστίου (Ca) στον ορό, συνοδευόμενες από χαμηλά ή ακατάλληλα φυσιολογικά επίπεδα παραθυρεοειδικής ορμόνης (PTH), μετρούμενες δύο φορές σε διάστημα τουλάχιστον 2 εβδομάδων . Ο μετεγχειρητικός υποπαραθυρεοειδισμός, είναι η πιο κοινή μορφή της νόσου [2], εμφανίζεται μετά από χειρουργική επέμβαση στον αυχένα (ολική ή υφολική θυρεοειδεκτομή, παραθυρεοειδεκτομή) και ταξινομείται ανάλογα με τη διάρκειά της. Συγκεκριμένα, όσο μεγαλύτερη είναι η επιμονή της βιοχημικής διαταραχής, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα μακροχρόνιας δυσλειτουργίας του παραθυρεοειδούς. 

 

Ταξινόμηση μετεγχειρητικής υποπλασίας 

Παροδική (άμεση) μετεγχειρητική υποπλασία: Διάγνωση βιοχημικής ή/και κλινικής υπασβεστιαιμίας εντός των πρώτων 24 ωρών μετά την επέμβαση στον αυχένα. Η διάρκεια της διαταραχής είναι συνήθως 4-6 εβδομάδες. Σε περίπου τα δύο τρίτα των ασθενών, η διαταραχή υποχωρεί εντός 12 μηνών. Παρατεταμένη μετεγχειρητική υποπλασία: Επιμονή βιοχημικής ή/και κλινικής υπασβεστιαιμίας για περισσότερο από 6 εβδομάδες έως 6 μήνες μετά την επέμβαση. Περίπου το 70% των ασθενών αναρρώνουν εντός 6 μηνών. 

Επίμονη μετεγχειρητική υποπλασία: Συνεχιζόμενα χαμηλά επίπεδα Ca ορού, μαζί με χαμηλά (ή στο χαμηλότερο φυσιολογικό εύρος) επίπεδα PTH, για περίοδο 6 έως 12 μηνών μετά την επέμβαση. Το 15-20% των ασθενών ανακτούν ικανοποιητική λειτουργία παραθυρεοειδούς εντός ενός έτους. 

 Μόνιμη μετεγχειρητική υποπλασία: Επιμονή βιοχημικών ανωμαλιών και ανάγκη για συμπλήρωση Ca και ενεργής βιταμίνης D για περισσότερο από 12 μήνες. Αυτό υποδηλώνει μόνιμη και μη αναστρέψιμη βλάβη στους παραθυρεοειδείς αδένες. 

Μερική ή αντιρροπούμενη υποπληθυσμιακή διαταραχή (HP): Η κλινική εικόνα της υποπληθυσμιακής διαταραχής μετά από χειρουργική επέμβαση στον αυχένα, με επίπεδα Ca και PTH εντός των φυσιολογικών ορίων (συνήθως στο κατώτερο όριο), που απαιτεί φαρμακολογική υποστήριξη για την ανακούφιση των συμπτωμάτων. Αυτός ο ορισμός περιλαμβάνει ασθενείς με οριακά επίπεδα Ca, φωσφορικών (P) και PTH που μπορεί να εμφανίσουν απορύθμιση υπό ορισμένες συνθήκες (π.χ. μεταβολικοί στρεσογόνοι παράγοντες ή συννοσηρότητες).

 

 Συνιστώμενες εξετάσεις Μετρήσεις ορού: Ca, λευκωματίνη (Alb), φωσφορικό άλας (P), παραθορμόνη (PTH), κρεατινίνη (Cr) και 25(OH)D. Συνιστάται η διόρθωση της τιμής Ca ορού (mg/dl) με βάση τα επίπεδα λευκωματίνης ορού (g/dl) χρησιμοποιώντας τον ακόλουθο τύπο για το διορθωμένο ασβέστιο Διορθωμένο Ca = Μετρημένο Ca + 0,8 × (4– Alb) 

Σε ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο (ΧΝΝ), σοβαρή υπολευκωματιναιμία (<3 g/dl), ηπατική δυσλειτουργία, σε ασθενείς σε κρίσιμη κατάσταση ή σε ασθενείς που νοσηλεύονται σε μονάδες εντατικής θεραπείας [5], συνιστάται η μέτρηση ιονισμένου ασβεστίου σε εργαστηριακό περιβάλλον ή στο σημείο περίθαλψης χρησιμοποιώντας αναλυτή αερίων αρτηριακού αίματος.

Επίπεδα μαγνησίου (Mg) ορού: Αυτό είναι υποχρεωτικό σε ασθενείς με μη χειρουργικό υποπαραθυρεοειδισμό. Η σοβαρή υπομαγνησιαιμία (<1,5 mg/dl) επηρεάζει αρνητικά την έκκριση PTH από τα κύρια κύτταρα, οδηγώντας σε λειτουργική υποτροπιαιμία (HP). Σε περιπτώσεις υπομαγνησιαιμίας, τα επίπεδα Mg θα πρέπει να διορθώνονται, ακολουθούμενη από επανεκτίμηση των επιπέδων PTH. 

Μέτρηση Ca, νατρίου και Cr ούρων 24 ωρών: Η αυξημένη πρόσληψη νατρίου από τη διατροφή, η συμβατική θεραπεία και η απουσία δράσης της PTH στους νεφρούς οδηγούν σε υψηλότερο κίνδυνο υπερασβεστιουρίας. Αντίθετα, ο περιορισμός του νατρίου από τη διατροφή μειώνει την νεφρική απέκκριση Ca και ενισχύει την αποτελεσματικότητα των θειαζιδικών διουρητικών. 

Η προσοχή μου στην επιτυχή εκτόξευση..

 Μπορούμε να κάνουμε ποδήλατο σε χόρτο, ξαπλώνοντας κατόπι και κοιτάζοντας τον ήλιο και τη μάντρα

Ή φτάνοντας απόλυτη γαλήνη - απέναντι στα φώτα από νέον και στις λόγχες

Μπορεί και νάμαστε στους δρόμους, στα κουρεία, στις επαύλεις - καβάλα σε περήφανες κυρίες

Μπορεί κι εσύ να γίνεις Μία - κοιτάζοντας πατρόν - μετρώντας μέρες - αργοπορώντας σε κρεβάτια εραστών - φρικιώντας από τους διάττοντες αστέρες

Σε ξένες πόλεις και μπάσταρδους ουρανούς - σε φρίκη, αποξένωση και τρόμο - σε δισυπόστατους  θαλάμους σκοτεινούς - για θυσία, συνουσία και για δρόμο

Μπορεί κι εσύ να γίνεις Μία - μουλιάζοντας σαν ψίχα στο νερό και σαν χαρτιά στην υγρασία

Ξηλώνοντας τα δίχτυα, κυνηγώντας τους ιστούς - απέραντα με πέντε τοκετούς

Μπορεί κι εσύ να γίνεις Μία - στέππα, πεδιάδα στην Ασία - μπορεί σε μέγαρα παλιά - το δάχτυλο μεσ΄στη σκανδάλη - επαναστάτες σημαδεύοντας, πουλιά - να τα χτυπήσεις στο κεφάλι 

                                                                                                         Ακριθάκης 

Νίκος Εγγονόπουλος

 Να ελπίζεις

- να ελπίζεις πάντα -

πως ανάμεσα εις τους ανθρώπους

- που τους ρημάζει η τρομερή "ευκολία" -

θα συναντήσεις απαλές ψυχές με τρόπους

που τους διέπει καλοσύνη - πόθος ευγένειας - ηρεμία

ίσως όχι πολλές

- ίσως να ΄σαι άτυχος : καμία -

τότες εσύ προσπάθησε να γενείς καλλίτερος

εις τρόπον ώστε να έρθει κάποια σχετική ισορροπία 

Ο ψυχίατρος λέει

 . Δεν θα σας συμπαθήσουν όλοι - αλλά δεν πειράζει

. Οι αμήχανες στιγμές της ζωής είναι αυτές στις οποίες εξελισσόμαστε περισσότερο

. Η αυτο-φροντίδα δεν είναι εγωιστική

. Το όχι είναι μια ολοκληρωμένη πρόταση

. Όταν αναζητάτε  αποδοχή από τους άλλους χάνετε την αληθινή εικόνα του εαυτού σας

. Όταν αμφιβάλλετε, ρωτήστε

. Υπάρχει ομορφιά στην απλότητα

. Απολαύστε τις μικρές στιγμές - γίνονται μεγάλες στιγμές

. Σκύψτε πάνω από τα πράγματα που σας τρομάζουν

. Δεν πειράζει να ζητήσετε βοήθεια

. Είμαστε όλοι έργα σε εξέλιξη 

Αλέξης Ακριθάκης. 1971

 Από πολύ μικρός είχα το ψώνιο της ζωγραφικής. Ήμουνα σίγουρος πως μια μέρα θα γινόμουνα ζωγράφος. Όπως άλλα παιδιά φτιάχνουν ιστορίες με λέξεις, εγώ έφτιαχνα ιστορίες με εικόνες, τη μια πλάι στην άλλη, πάνω σε μια κορδέλα χαρτί, που καμιά φορά έφτανε και τέσσερα μέτρα μάκρος. Μ΄αυτό που οι άνθρωποι του περιβάλλοντος μου νόμιζαν και μου έλεγαν πως ήταν τέχνη, τους εμπόδιζε να με πάρουν στα σοβαρά, αλλά όχι για τους λόγους που συνήθως δεν παίρνουν οι μεγάλοι στα σοβαρά ένα παιδί. Έτσι, δεν υπάρχει σήμερα ούτε μια από εκείνες τις παιδικές ζωγραφιές μου. Δεκάξι χρονώ παράτησα το σχολείο κι αλήτεψα κοντά στον συγχωρεμένο Γιώργο Μακρή και τον Γιώργο Κούνδουρο. Τα ξενύχτια στο καφενείο "Βυζάντιο", τα φαινομενικά άσκοπα πηγαινέλα στη Θεσσαλονίκη, ύστερα δυο χρόνια γλυκόπικρης ζωής στο Παρίσι. Όλ'αυτά στάθηκαν για μένα μια πρώτη μαθητεία στα μυστήρια του πραγματικά σύγχρονου κόσμου της τέχνης. Οι εμπειρίες αυτής της περιόδου (1956-1960) εκφράστηκαν σε μια σειρά από πυκνά, σχεδόν αυτοματικά σχέδια που όλα όμως σκορπίστηκαν δεξιά κι αριστερά και χάθηκαν.

Ύστερα πήγα στρατιώτης. Θα ήταν δυο χαμένα χρόνια, αν δεν βοηθούσαν, έστω και αρνητικά, να καταλάβω μερικές ακόμα από τις πλευρές της ελληνικής πραγματικότητας. Ακολούθησαν άλλα τρια χρόνια ρέμπελης ζωής   γεμάτης από ένα κύκλωμα άγχους-προσωρινής ευτυχίας-άγχους. Αλλά το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και η ασύνειδη έστω πίστη μου σε μια πιο μόνιμη ευτυχία μ΄έκαναν να ξαναγυρίσω πεισματικά στη ζωγραφική. Τον Δεκέμβριο του 1965 έκανα την πρώτη μου έκθεση με μελάνια και τέμπερες, στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Τον πρόλογο στον κατάλογο τον έγραψε ο Νάνος Βαλαωρίτης. Συγκρατώ μια φράση ¨Και να επιτέλους το ανεκδιήγητο, διηγημένο σε εικόνες¨. Το 1966 έζησα ένα μεγάλο διάστημα στο σπίτι του Κώστα Ταχτσή, μέσα σε μια ατμόσφαιρα που με βοήθησε να πιστέψω τελεσίδιακα στο ριζικό μου σα ζωγράφου. Μετά πήγα στο Βερολίνο κι εκεί συνδέθηκα στενά με καλλιτέχνες σαν τον Remotti, τον Engelman, τον Brusse, τον Armitage, τον Castillo κ.α. με τους οποίους η λεύτερη επικοινωνία μας μες στην πολιορκημένη αυτή πόλη, μου πρόσφερε τους πολλαπλούς ερεθισμούς που είναι απαραίτητοι σ΄έναν καλλιτέχνη της δικής μου ιδιοσυγκρασίας.

Η βαλίτσα κι η γραφή είναι η μεγέθυνση μιας λεπτομέρειας από προηγούμενα έργα, με σκοπό να γίνει ορατή και κατά συνέπεια, αγωγός επικοινωνίας.Είναι τοπιογραφία μιας ζωής κάτω από ένα καταπιεστικό σύστημα, μα και συγχρόνως ένα ελπιδοφόρο σινιάλο.

                                                                      Από την έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη 

Χαβιέρ Μαρίας

 Υπάρχουν άνθρωποι πολλοί περήφανοι, ή ίσως είναι πουριτανοί και πολύ ακριβοδίκαιοι, που κρατούν αυτή τη στάση μέχρι τέλους. Όμως οι περισσότεροι, μετά το ξέσπασμα οργής, αρχίζουν να παρακαλάνε από μέσα τους να ήταν κάτι που μπορούν να συγχωρήσουν, μια ιδιοτροπία,ένα καπρίτσιο, ένα επακόλουθο της ανίας, μια κενοδοξία, μια προσωρινή τύφλωση, να μην είναι κάτι σοβαρό που να απειλεί να εκδιώξει για τα καλά τον απατημένο, όπως λέγεται συνήθως, να τον υποκαταστήσει και να σφετεριστεί τη θέση του. Σ΄αυτή την αντίδραση δεν συντελεί μόνο η προσπάθεια που αποσκοπεί στο να διατηρηθούν και τα κεκτημένα - ο φόβος του κενού και η απέραντη βαρεμάρα να ξαναγίνουν τα πρώτα βήματα -, αλλά και το πλεονέκτημα του να παραμένει ο άλλος στη θέση του οφειλέτη. Αν κανείς συνεχίσει να τον έχει δίπλα του, αν παραβλέψει το σφάλμα, θα μπορεί πάντα να δείχνει την ουλή και να τον κατηγορεί, έστω κι αν είναι μόνο με το βλέμμα ή με την περπατησιά ή με τον τρόπο που ανασαίνει. Ή με τον τρόπο που σωπαίνει, προπαντός αν η σιωπή είναι απροσδόκητη...