Αγωνιστές υποδοχέα GLP-1

 Η παχυσαρκία αποτελεί έναν καθιερωμένο παράγοντα κινδύνου για πολυάριθμους καρκίνους, με ιδιαίτερα την κεντρική παχυσαρκία, να συμβάλλει στην αυξημένη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου και στην χειρότερη πρόγνωση. Οι αγωνιστές του υποδοχέα του γλυκαγονόμορφου πεπτιδίου-1 (GLP-1 RAs), που αναπτύχθηκαν αρχικά για τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2, έχουν αποκτήσει γρήγορα εξέχουσα θέση ως ισχυροί παράγοντες κατά της παχυσαρκίας λόγω της ικανότητάς τους να προκαλούν σημαντική απώλεια βάρους και της δυνατότητας βελτίωσης της μεταβολικής υγείας. Αυτά τα φάρμακα δρουν μειώνοντας την όρεξη, ενισχύοντας την ευαισθησία στην ινσουλίνη, μειώνοντας τη συστηματική φλεγμονή και στοχεύοντας κατά προτίμηση στη λιπώδη μάζα για μείωση. Υπάρχει αυξανόμενο σύνολο στοιχείων που συνδέουν τη θεραπεία με GLP-1 RA με πιθανές αλλαγές στον κίνδυνο καρκίνου μεταξύ ατόμων με παχυσαρκία. Μέχρι σήμερα, τα δεδομένα υποδηλώνουν ότι οι GLP-1 RAs δεν αυξάνουν τον συνολικό κίνδυνο καρκίνου και μπορεί να μειώσουν τον κίνδυνο ορισμένων καρκίνων που σχετίζονται με την παχυσαρκία, πιθανώς διακόπτοντας τη μεταβολική δυσλειτουργία που προκαλείται από την παχυσαρκία. Ωστόσο, παραμένουν ερωτήματα σχετικά με τις ευεργετικές επιδράσεις της απώλειας βάρους και τη βιωσιμότητα των οφελών για την υγεία εάν το βάρος ανακτηθεί μετά τη διακοπή της θεραπείας. Τελικά, δεδομένης της ισχυρής σύνδεσης μεταξύ παχυσαρκίας και καρκίνου, οι GLP-1 RAs αντιπροσωπεύουν μια πολλά υποσχόμενη νέα κατηγορία παραγόντων που μπορούν όχι μόνο να βοηθήσουν στη διαχείριση της παχυσαρκίας, αλλά και να χρησιμεύσουν ως αποτελεσματικά χημειοπροληπτικά εργαλεία κατά των καρκίνων που σχετίζονται με την παχυσαρκία.

Η παγκόσμια αύξηση της παχυσαρκίας συνδέεται με μια παράλληλη αύξηση των καρκίνων που σχετίζονται με την παχυσαρκία . Επιδημιολογικές μελέτες αποδίδουν περίπου το 20% όλων των κακοηθειών στο υπερβολικό σωματικό βάρος , και η παχυσαρκία έχει αποδειχθεί ότι επιδεινώνει ανεξάρτητα τα αποτελέσματα του καρκίνου . Οι μηχανιστικές βάσεις αυτών των συσχετίσεων είναι πολύπλοκες και πολυπαραγοντικές . Για παράδειγμα, ο λιπώδης ιστός στην παχυσαρκία γίνεται πηγή χρόνιας φλεγμονής και δυσρυθμισμένης έκκρισης αδιποκίνης (π.χ. αυξημένη λεπτίνη, μειωμένη αδιπονεκτίνη και αλλοιωμένες κυτοκίνες) που δημιουργούν ένα προ-ογκογόνο περιβάλλον. Επιπλέον, οι μεταβολικές δυσλειτουργίες που σχετίζονται με την παχυσαρκία (αντίσταση στην ινσουλίνη, υπερινσουλιναιμία και αλλοιωμένη σηματοδότηση IGF-1) εμπλέκονται στην ανάπτυξη και εξέλιξη του καρκίνου . Η απώλεια βάρους, επομένως, αποτελεί θεμελιώδη στρατηγική για τη μείωση του κινδύνου καρκίνου σε άτομα με παχυσαρκία. Πράγματι, η σκόπιμη μείωση βάρους έχει συσχετιστεί με χαμηλότερη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου. Για παράδειγμα, η βαριατρική χειρουργική επέμβαση (η οποία προκαλεί σημαντική απώλεια βάρους) μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνων που σχετίζονται με την παχυσαρκία κατά 33% (πάνω από 50% για καρκίνο του ήπατος, του ενδομητρίου και του παγκρέατος) , καθώς και για τους καρκίνους συνολικά . Ωστόσο, ένα ποσοστό των ατόμων που υποβάλλονται σε βαριατρική χειρουργική επέμβαση δεν καταφέρνει να βιώσει σημαντική απώλεια βάρους ή μεταβολικά οφέλη. Επιπλέον, η διαρκής απώλεια βάρους μόνο μέσω της τροποποίησης του τρόπου ζωής είναι συχνά δύσκολη και πολλοί άνθρωποι δεν διατηρούν επαρκή μείωση βάρους για να επηρεάσουν τον μακροπρόθεσμο κίνδυνο καρκίνου. 

Ενώ οι αγωνιστές του υποδοχέα γλυκαγόνου πεπτιδίου-1 (GLP-1 RAs) δεν προσφέρουν τον ίδιο βαθμό απώλειας βάρους με αυτόν που επιτυγχάνεται με τη βαριατρική χειρουργική επέμβαση, έχουν μεταμορφώσει τη θεραπεία της παχυσαρκίας βοηθώντας τους ανθρώπους να επιτύχουν επίπεδα απώλειας βάρους ανώτερα από αυτά οποιασδήποτε άλλης ιατρικής θεραπείας μέχρι σήμερα . Αυτοί οι παράγοντες όχι μόνο προάγουν σημαντική και διαρκή μείωση βάρους, αλλά βελτιώνουν επίσης τον γλυκαιμικό έλεγχο και τους καρδιαγγειακούς παράγοντες κινδύνου . Οι GLP-1 RAs μιμούνται τη φυσική ορμόνη ινκρετίνη GLP-1, με αποτέλεσμα την καταστολή της όρεξης, την καθυστερημένη γαστρική κένωση, την αυξημένη αίσθηση κορεσμού και τη βελτιωμένη ευαισθησία στην ινσουλίνη. Στην κλινική χρήση, οι GLP-1 RAs όπως η τερζεπατίδη και η σεμαγλουτίδη συνήθως προκαλούν μείωση του σωματικού βάρους κατά 10%–15% για την πλειονότητα των ανθρώπων 

Θα ξανάρθουμε

 Χωρίς σημαίες και τύμπανα. Η σιωπή μας θα γίνει καρκίνος για το σύστημα σας. Αυτοί που υπήρχαμε χθες υπάρχουμε και σήμερα. Απλά χάσαμε την επαφή. Και κυκλοφορούμε μόνοι στους δικούς μας δρόμους. Ξυπνάμε μέσα από έναν  εφιάλτη που εμείς δημιουργήσαμε. Θα ξανάρθουμε με μια μορφή που κανείς δεν φαντάζεται. Κι αυτή τη φορά θα χτυπήσουμε αποφασιστικά. Όχι εμείς βέβαια, που είμαστε ήσυχοι και ειρηνικοί άνθρωποι. Αλλά η ίδια η ζωή που κουβαλάμε, εμείς, τα παιδιά μας, και τα εγγόνια μας. Και τη ζωή μας δεν μπορούμε να την προδώσουμε. Υπάρχουν τροπικά δάση μέσα μας. Άγνωστοι ωκεανοί. Μακρινά αστέρια που έρχονται στο μπαλκόνι μας, σαν χελιδόνια κάθε άνοιξη. Έχουμε τέτοιους φίλους. Γι΄αυτό λέμε. Θα ξανάρθουμε

                                                                                                          Περικλής Κοροβέσης 

Οκτώβριος 2026

 Νεότερες ειδήσεις αναφέρουν ότι ο Θεός μόλις ξεκίνησε το κάπνισμα

τον στεναχωρούν οι άνθρωποι όταν τους σκέφτεται το βράδυ στην άκρη του κρεβατιού του καθισμένος

"δεν έπρεπε να τους αφήσω απροστάτευτους " μονολογεί "πεθαίνουν από μοναξιά εκεί κάτω"

μόλις είχα κλείσει εγώ την τηλεόραση, έβλεπα πάλι διαδηλώσεις κι εμπρησμούς στην κοντινή Γαλλία της καρδιάς, κοίταξα στο δωμάτιο τον ξύλινο σταυρό και του απάντησα

"από τότε που μας έμπλεξε το Άγιο Πνεύμα σου μ' αυτά, ξεχάσαμε την ευτυχία στον παράδεισο"

καπνίζαμε ήσυχοι κι οι δύο, ήτανε βράδυ και δεν σκεφτόμασταν στη μαύρη ερημιά εγώ πως ήμουν ζωντανός κι εκείνος πως μ' ακούει, μα ήμουν σίγουρος πως θα 'θελε  κι εκείνος να βρεθεί για μια στιγμή μεσ' στις φωτιές με άλλους ενωμένος, αγκαλιασμένοι να τραγουδάμε διονυσιακά τη Διεθνή φερέφωνα κι οι δυο της μοναξιάς μας

Θυμήσου σώμα

 Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες, όχι μονάχα τα κρεβάτια που πλάγιασες, αλλά κι εκείνες τες επιθυμίες που για σένα γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά, κι ετρέμανε μες στη φωνή - και κάποιο τυχαίο εμπόδιο τες ματαίωσε

Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν, μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες εκείνες σαν να δόθηκες - πως γυάλιζαν θυμίσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν 

πως έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου σώμα

                                                                                                     Κ. Καβάφης 

Ευθυρεοειδικό νοσηρό σύνδρομο

 Το σύνδρομο ευθυρεοειδικής ασθένειας, γνωστό και ως σύνδρομο μη θυρεοειδικής ασθένειας, αναφέρεται σε αλλαγές που παρατηρούνται στις δοκιμασίες λειτουργίας του θυρεοειδούς του ασθενούς που διενεργούνται στη μονάδα εντατικής θεραπείας κατά τη διάρκεια επεισοδίων κρίσιμης νόσου. Δεν είναι πραγματικό σύνδρομο, αλλά αντιπροσωπεύει σημαντικές αλλοιώσεις στον άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης-θυρεοειδούς σε περίπου 75% των νοσηλευόμενων ασθενών. Αυτή η πάθηση παρατηρείται συχνά σε ασθενείς με σοβαρή κρίσιμη νόσο, στέρηση θερμίδων και μετά από σοβαρές χειρουργικές επεμβάσεις. Το πιο συνηθισμένο ορμονικό πρότυπο στο σύνδρομο ευθυρεοειδικής ασθένειας είναι τα χαμηλά επίπεδα ολικής Τ3 και ελεύθερης Τ3 με χαμηλά ή φυσιολογικά επίπεδα Τ4 και θυρεοειδοτρόπου ορμόνης.

Οι ασθενείς στη μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ) συνήθως παρουσιάζουν μειωμένες συγκεντρώσεις τριιωδοθυρονίνης στο πλάσμα, χαμηλή θυροξίνη και φυσιολογικό εύρος ή ελαφρώς μειωμένη συγκέντρωση θυρεοειδοτρόπου ορμόνης. Αυτό το σύνολο αλλαγών είναι συλλογικά γνωστό ως σύνδρομο μη θυρεοειδικής νόσου (NTIS). Η έκταση του NTIS σχετίζεται με την πρόγνωση, αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις για την αιτιότητα αυτής της συσχέτισης. Αρχικά, το NTIS είναι συνέπεια της οξείας φάσης απόκρισης σε συστηματική νόσο και περιορισμό μακροθρεπτικών συστατικών, κάτι που μπορεί να είναι ωφέλιμο. Η παθογένεση του NTIS σε μακροχρόνια κρίσιμη νόσο είναι πιο περίπλοκη και περιλαμβάνει την καταστολή της υποθαλαμικής ορμόνης απελευθέρωσης θυρεοτροπίνης, η οποία ευθύνεται για τη συνεχώς μειωμένη έκκριση θυρεοειδοτρόπου ορμόνης παρά τη χαμηλή θυρεοειδική ορμόνη στο πλάσμα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η διάκριση μεταξύ NTIS και σοβαρού υποθυρεοειδισμού, ο οποίος είναι μια σπάνια κύρια αιτία εισαγωγής στη ΜΕΘ, μπορεί να είναι δύσκολη. Η έγχυση παραγόντων απελευθέρωσης του υποθαλάμου μπορεί να επανενεργοποιήσει τον άξονα του θυρεοειδούς σε ασθενείς με NTIS, προκαλώντας αναβολική απόκριση. Το εάν αυτή η προσέγγιση έχει κλινικό όφελος όσον αφορά την έκβαση είναι άγνωστο. 

Το σύνδρομο μη θυρεοειδικής νόσου (NTIS) αναφέρθηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1970 ως ένα αξιοσημείωτο σύνολο αλλαγών στις συγκεντρώσεις TH (TH) στον ορό που συμβαίνουν πιθανώς σε οποιαδήποτε σοβαρή ασθένεια. Έκτοτε, το NTIS παραμένει ένα ενδιαφέρον φαινόμενο όχι μόνο λόγω της έντασης της μείωσης της τριιωδοθυρονίνης (T3) στον ορό, αλλά και λόγω της σαφούς συσχέτισής του με τη νοσηρότητα και τη θνησιμότητα. Τα τελευταία χρόνια, έχει καταστεί σαφές ότι η (παρεντερική) σίτιση σε ασθενείς με κρίσιμη νόσο θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ως σημαντικός καθοριστικός παράγοντας όχι μόνο για το NTIS αλλά και για την κλινική έκβαση. Επιπλέον, τόσο πειραματικές μελέτες σε ζώα όσο και κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι οι συγκεντρώσεις TH στους ιστούς κατά τη διάρκεια του NTIS δεν αντανακλούν απαραίτητα τις χαμηλές συγκεντρώσεις TH στον ορό και μπορεί να μειωθούν, να παραμείνουν αμετάβλητες ή ακόμη και να αυξηθούν ανάλογα με το όργανο και τον τύπο της ασθένειας που μελετάται. Αυτές οι διαφορικές αλλαγές έχουν πλέον μια σταθερή βάση σε μοριακές μελέτες σε μεταφορείς TH ειδικούς για κάθε όργανο, υποδοχείς και αποϊωδινάσες. Τέλος, ο ρόλος των φλεγμονωδών οδών σε αυτές τις μη συστηματικές αλλαγές έχει αρχίσει να διευκρινίζεται. Ένας συναρπαστικός ρόλος για τον μεταβολισμό των τριγλυκεριδίων (TH) σε έμφυτα ανοσοκύτταρα, συμπεριλαμβανομένων των ουδετερόφιλων και των μονοκυττάρων/μακροφάγων, έχει αναφερθεί τα τελευταία χρόνια, αλλά σε αυτό το πρώιμο στάδιο δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι αυτός μπορεί να είναι ένας καθοριστικός παράγοντας της ευαισθησίας σε λοιμώξεις. Παρόλο που οι ενδοκρινολόγοι έχουν μπει στον πειρασμό να διορθώσουν το NTIS με συμπλήρωση τριγλυκεριδίων, προς το παρόν δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι αυτό είναι ωφέλιμο. Επομένως, υπάρχει σαφής ανάγκη για επαρκώς ισχυρές τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές (RCT) με κλινικά σχετικά τελικά σημεία για να καλυφθεί αυτό το κενό γνώσης. 

Εμείς τα ανθρωπάκια

 Ο Δαρβίνος μας πληροφόρησε ότι είμαστε ξαδέλφια των πιθήκων, όχι των αγγέλων. Μετά μάθαμε ότι προερχόμαστε από την αφρικανική ζούγκλα, πως δεν μας έφερε ο πελαργός από το Παρίσι. Και δεν πάει πολύς καιρός που μάθαμε ότι τα γονίδια μας είναι σχεδόν ίδια με εκείνα του ποντικού. Δεν ξέρουμε πια αν είμαστε αριστουργήματα του Θεού ή κακόγουστα αστεία του Διαβόλου. 

Εμείς είμαστε τα ανθρωπάκια : οι εξολοθρευτές των πάντων, οι διώκτες του πλησίον μας, οι δημιουργοί της ατομικής βόμβας, της βόμβας υδρογόνου, της βόμβας νετρονίου η οποία είναι και η πιο οικονομική, αφού εξολοθρεύει τους ανθρώπους αφήνοντας άθικτα τα πράγματα, τα μόνα ζώα που εφευρίσκουν μηχανές, τα μόνα που ζουν υπηρετώντας τις μηχανές που επινοούν, τα μόνα που καταστρέφουν τα σπίτια τους, τα μόνα που δηλητηριάζουν το νερό που πίνουν και τη γη που τα θρέφει, τα μόνα που είναι άξια να νοικιάσουν ή να πουλήσουν τις υπηρεσίες τους ή να νοικιάσουν και να πουλήσουν τους ομοίους τους, τα μόνα που σκοτώνουν από ευχαρίστηση, τα μόνα που βασανίζουν, τα μόνα που βιάζουν

επίσης : τα μόνα που γελάνε, τα μόνα που κάνουν όνειρα, που μετατρέπουν σε μετάξι το σάλιο του σκώληκα, που μετατρέπουν τα σκουπίδια σε ομορφιά, που ανακαλύπτουν άγνωστα χρώματα στο ουράνιο τόξο, που δίνουν νέες μουσικές στις φωνές του κόσμου, και δημιουργούν λέξεις για να μην χαθεί η πραγματικότητα και η μνήμη της. 

Ιπποκράτης

 Τον αποκαλούν Πατέρα της Ιατρικής

Οι νέοι γιατροί ορκίζονται στο όνομα του. Θεράπευσε και έγραψε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Αυτοί είναι μερικοί αφορισμοί του, που σύμφωνα με τον ίδιο είναι καρποί της εμπειρίας του.

. Η πείρα μας εξαπατά, η ζωή είναι σύντομη, η τέχνη της θεραπείας αργή, η περίσταση μας διαφεύγει, και η απόφαση δύσκολη.

. Η ιατρική είναι η πιο ενάρετη τέχνη, όμως έχει μείνει πολύ πίσω από τις άλλες, γιατί όσοι την εξασκούν έχουν άγνοια

. Όλοι έχουμε την ίδια κυκλοφορία, την ίδια αναπνοή. Τα πάντα συνδέονται μεταξύ τους

. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ένα μέρος του σώματος μας, αν δεν κατανοήσουμε ολόκληρο τον οργανισμό

. Τα συμπτώματα είναι φυσικές άμυνες του οργανισμού. Εμείς τα αποκαλούμε αρρώστιες, αλλά στην ουσία είναι η θεραπεία της αρρώστιας 

. Οι ευνούχοι δεν έχουν φαλάκρα

. Οι φαλακροί δεν υποφέρουν από κιρσούς

. Ας γίνει η τροφή το φάρμακο σου, και φάρμακο σου η τροφή

. Ότι θεραπεύει κάποιον μπορεί να σκοτώσει κάποιον άλλο

. Αν μια γυναίκα έχει συλλάβει αγόρι, έχει καλή όψη. Αν έχει συλλάβει κορίτσι έχει άσχημη όψη