Οδυσσέας Ελύτης

Μπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα και τα πιο μικρά
Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών
Μου φτάνει που οι βδομάδες έχουν Κυριακές
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε τα Χριστούγεννα για το τέλος τους
Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα χιονισμένα σπίτια
Που ξέρω ν΄ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους
Μου φτάνει που μ' αγαπάνε τέσσερεις άνθρωποι
Πολύ..
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερεις ανθρώπους
Πολύ..
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι' αυτούς
Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι
Που δεν με νοιάζει να με θυμούνται
Που μπορώ και κλαίω ακόμα
Και που τραγουδάω..μερικές φορές..
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν
Και ευωδιές που με γοητεύουν..

Η διαμόρφωση της Ελληνικής γλώσσας

Η ελληνική γλώσσα ανήκει στην ινδοευρωπαϊκή γλωσσική οικογένεια
Τα παλαιότερα γραπτά της τεκμήρια είναι οι πινακίδες της γραμμικής Β (συλλαβική μορφή). Είναι κείμενα που πιστοποιούν ότι ήδη τον 13ο αιώνα π.Χ. η Ελληνική υφίσταται ως ιδιαίτερη γλωσσική οντότητα. Επομένως η γέννεση της θα πρέπει να είναι πολύ αρχαιότερο γεγονός
Η παραδοσιακή άποψη σχετίζει τη γέννεση της Ελληνικής με διαδοχικά μεταναστευτικά κύματα (ή εισβολές) - Αχαιοί, Ίωνες, Δωριείς- που εισάγουν στον Ελλαδικό χώρο τις βασικές διαλέκτους της Αρχαίας Ελληνικής. Η Αρχαία Ελληνική είναι σύνολο διαλέκτων. Η κοινή γλώσσα είναι μεταγενέστερο φαινόμενο
Η υπόθεση των διαδοχικών κυμάτων χρησιμοποιεί τις σχετικές παραδόσεις των αρχαίων, αλλά και τις αρχαιολογικές μαρτυρίες. Έτσι υποστηρίχθηκε ότι τα κύματα αυτά μπορούν να συνδεθούν με αλλαγές στον υλικό πολιτισμό που συμβαίνουν γύρω στο 2200 π.Χ-1600 π.Χ. και 1200 π.Χ (καταστροφή του μυκηναϊκού πολιτισμού)
Η απώτατη απαρχή της Ελληνικής θα πρέπει να τοποθετηθεί στην νεολιθική εποχή και να συσχετισθεί με την ανάπτυξη της γεωργικής οικονομίας στον ελλαδικό χώρο. Οι βαθμιαίες μετακινήσεις που συνδέονται με την εξάπλωση της γεωργίας από την Ανατολή προς τη Δύση είναι εκείνες που εγκαθιστούν και στον ελλαδικό χώρο τον ινδοευρωπαϊκό πρόγονο της Ελληνικής γλώσσας
Η Ελληνική γλώσσα επομένως διαμορφώνεται μέσα στον ελλαδικό χώρο και η συγκρότηση της δεν είναι αποτέλεσμα προϊστορικών μαζικών μεταναστεύσεων

Λεπτίνης συνέχεια

Μετά τη μελέτη των ευεργετικών επιδράσεων της λεπτίνης στην ενεργειακή ομοιόσταση, φαίνεται ότι το μόνο αναμενόμενο αποτέλεσμα της αυξημένης δράσης της στον εγκέφαλο είναι η υποφαγία και η ρύθμιση της γλυκόζης. Αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί. Αυτό που συμβαίνει σε αυξημένα επίπεδα λεπτίνης, είναι συχνά η μειωμένη σηματοδότηση της (αντίσταση στη λεπτίνη).
Οι μελέτες του Ballaνd και συνεργατών έδειξαν ότι στην χρόνια υπερλεπτιναιμία, μειώνεται η σηματοδότηση της ινσουλίνης στον υποθάλαμο και αυτό έχει αρνητική επίδραση στον έλεγχο της γλυκόζης
Η λεπτίνη σε περίσσεια έχει αντιφλεγμονώδη δράση και έτσι συνδέεται και με άλλα χαρακτηριστικά του μεταβολικού συνδρόμου. Απομένει να απαντηθεί πως η αυξημένη λεπτίνη προάγει την μείωση της σηματοδότησης της ινσουλίνης στον υποθάλαμο και αν αυτό γίνεται άμεσα και αποκλειστικά στους AGRP νευρώνες ή έμμεσα λόγω αντιφλεγμονώδους δράσης της λεπτίνης στο νευρικό κύτταρο
Φαίνεται ότι η αρνητική επίδραση της αυξημένης λεπτίνης στην δράση της ινσουλίνης, υπερκαλύπτει τα οφέλη της λεπτίνης στον μεταβολισμό της γλυκόζης. Άρα ο αποκλεισμός του πρώτου ή η ενεργοποίηση του δεύτερου μηχανισμού μπορεί να υπογραμμίσει τα οφέλη  φαρμάκων που επιλέγονται με βάση την ικανότητα τους να αυξάνουν τη δράση της λεπτίνης
Ανεξάρτητα από τους δυνητικούς μοριακούς μηχανισμούς που εμπλέκονται, η συμβολή της αυξημένης λεπτίνης στην διαταραχή του μεταβολισμού της γλυκόζης στην παχυσαρκία παρέχει μια πρόκληση για την κατανόηση του ελέγχου της ενεργειακής ομοιόστασης, και μπορεί να δημιουργήσει νέες ευκαιρίες χρησιμοποιώντας τα μονοπάτια σηματοδότησης της λεπτίνης για την θεραπεία του μεταβολικού συνδρόμου

Λεπτίνη

Οι ορμόνες λεπτίνη και ινσουλίνη είναι ακρογωνιαίοι λίθοι στην ενεργειακή ομοιόσταση. Η λεπτίνη ρυθμίζει τα ενεργειακά αποθέματα, ενώ η ινσουλίνη διατηρεί τη διαθεσιμότητα του καύσιμου ιστού και μαζί παρέχουν μια ταυτόχρονη συμβολή στον βέλτιστο μεταβολικό έλεγχο
Τα επίπεδα κυκλοφορίας τους ρυθμίζονται αυστηρά από μεταβολές της ενεργειακής κατάστασης. Κάθε μία μειώνεται στο ελάχιστο στη διάρκεια στέρησης και αυξάνεται στη διάρκεια ενεργειακού πλεονάσματος. Αυτή η σύγχρονη αύξηση επιτρέπει στην ινσουλίνη να διατηρεί επαρκή διάθεση και χρήση καυσίμου, ενώ η λεπτίνη μειώνει την περαιτέρω πρόσληψη ενέργειας. Αυτές οι δραστηριότητες συντονίζονται από τη δράση των δύο ορμονών σε νευρώνες του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένου του τοξοειδή πυρήνα του υποθαλάμου που εκφράζει agouti-related protein (AGRP), οι οποίοι συμμετέχουν στον έλεγχο πρόσληψης ενέργειας αλλά και στον μεταβολισμό της γλυκόζης σε όλο τον οργανισμό
΄Οταν η ποσότητα τροφής είναι κανονική τα επίπεδα ινσουλίνης και λεπτίνης στην κυκλοφορία είναι μέτρια, αλλά αποτελεσματικά για τη διατήρηση φυσιολογικού σωματικού βάρους. Όμως, όταν υπάρχει χρόνιο πλεόνασμα ενέργειας, δηλ. πρόσβαση σε ενεργειακά πλούσια δίαιτα, τόσο η μάζα του λιπώδους ιστού όσο και η γλυκόζη πλάσματος αυξάνουν σταδιακά, με ταυτόχρονη αύξηση της λεπτίνης και της ινσουλίνης αλλά και μείωση της ικανότητας τους να περιορίζουν την πρόσληψη ενέργειας και να διατηρούν τον έλεγχο της γλυκόζης. Ίσως η χρόνια έκθεση του εγκεφάλου σε αυξημένα επίπεδα λεπτίνης, μειώνει την σηματοδότηση της ινσουλίνης στους νευρώνες του εγκεφάλου, με αποτέλεσμα μείωση της ικανότητας της ινσουλίνης να καταστέλλει την ηπατική παραγωγή γλυκόζης
Πολλές είναι οι αναφορές που δείχνουν ότι η εξωγενής χορήγηση λεπτίνης, δρα στον εγκέφαλο μειώνοντας δραματικά την πρόσληψη ενέργειας και βελτιώνει τον γλυκαιμικό έλεγχο. Αυτό συμβαίνει όμως σε ασθενείς με χαμηλά ενδογενή επίπεδα λεπτίνης. Φαίνεται λοιπόν ότι η λεπτίνη βελτιώνει τον έλεγχο της γλυκόζης σε άπαχα άτομα αλλά τον επιδεινώνει σε παχύσαρκα

Οι σημειώσεις του Μάλτε Λάουριντς Μπρίγκε

Ο φόβος ότι μια μικρή μάλλινη κλωστή που προεξέχει από το τελείωμα του σκεπάσματος είναι σκληρή και κοφτερή σαν ατσάλινη βελόνα, ο φόβος ότι αυτό το κουμπάκι του νυχτικού μου είναι μεγάλο και βαρύ, μεγαλύτερο απ' το κεφάλι μου, ο φόβος ότι αυτή η ψίχα του ψωμιού που κατρακυλάει τώρα από το κρεβάτι μου γίνεται θρύψαλα πέφτοντας σαν να 'ταν γυαλί και η αφόρητη στεναχώρια ότι μαζί της θα σπάσουν όλα μιά για πάντα, ο φόβος ότι η λωρίδα από την άκρη μιας ανοιγμένης επιστολής είναι κάτι απαγορευμένο, που κανείς δεν επιτρέπεται να δει, κάτι απερίγραπτα πολύτιμο, για το οποίο κανένα σημείο της κάμαρης δεν είναι ασφαλές, ο φόβος ότι, αν με έπαιρνε ο ύπνος, θα κατάπινα το κάρβουνο που βρίσκεται μπροστά στη σόμπα, ο φόβος πως κάποιος αριθμός αρχίζει να μεγαλώνει στο μυαλό μου, ώσπου δεν χωράει πια εκεί μέσα, ο φόβος ότι αυτό που επάνω του ξαπλώνω είναι γρανίτης, γκρίζος γρανίτης, ο φόβος ότι θα μπορούσα να φωνάξω κι ότι θα μαζευόταν κόσμος μπροστά στην πόρτα μου κι ότι τελικά θα την έσπαζε, ο φόβος ότι θα μπορούσα να προδοθώ λέγοντας όλα όσα με κάνουν να φοβάμαι κι ο φόβος ότι δεν θα μπορούσα να πω τίποτα, γιατί τα πάντα είναι ανείπωτα- κι όλοι οι υπόλοιποι φόβοι....οι φόβοι
                                                                                                            Ραϊνερ Μαρία Ρίλκε

Μεταβολισμός και Πρωτείνες

Πρωτείνες - Νερό - Ιχνοστοιχεία
Σχεδόν όλες οι μεταβολικές αντιδράσεις στον οργανισμό απαιτούν ένζυμα για τη διατήρηση της χημικής αντίδρασης. Τα ένζυμα είναι κυρίως σφαιρικές πρωτείνες. Η κυτταρική αναπνοή είναι ένα σύνολο καταλυτικών αντιδράσεων που μετατρέπουν τα θρεπτικά συστατικά σε ενεργειακό νόμισμα ΑΤΡ
Ο Otto Warburg έδωσε αναμφισβήτητα στοιχεία για τη φύση και τον τρόπο λειτουργίας της αιμοσφαιρίνης (αναπνευστικό ένζυμο). Πήρε Nobel το 1931
Ένας άλλος βραβευμένος ενζυματικός μηχανισμός είναι η αναστρέψιμη φωσφορυλίωση πρωτείνης
Επιπλέον οι πρωτείνες μπορούν να συγκεντρωθούν σε σημεία της κυτταρικής μεμβράνης και να βοηθήσουν στη μεταφορά νερού και ιχνοστοιχείων απαραίτητων για τις ανθρώπινες βιοχημικές διεργασίες. Οι μελέτες των ενζύμων και των μεμβρανικών διόδων (membrane channels) βοήθησαν να γίνει κατανοητό πως γίνεται η επεξεργασία και η μεταφορά της ύλης και της ενέργειας στο κύτταρο
Ο Alfred Nobel είχε δηλώσει ότι οι βραβευθέντες με βραβείο θα πρέπει να έχουν αποδώσει τεράστια οφέλη στη μελέτη των βασικών ουσιών, των βιοχημικών διεργασιών του ανθρώπινου σώματος. Και ενώ οι βραβευμένες μελέτες έγιναν σε διάφορα ζωικά μοντέλα, γνωρίζουμε τώρα ότι η βιοχημεία του μεταβολισμού έχει διατηρηθεί σταθερή στα διάφορα είδη κατά την εξέλιξη τους
Ο μεταβολισμός έχει αναπτύξει ένα σύνθετο δίκτυο σηματοδότησης για να ικανοποιεί σημαντικά διαφορετικές μεταβολικές απαιτήσεις. Η στόχευση των μεταβολικών εξαρτήσεων κυττάρων που πάσχουν είναι μια πολλά υποσχόμενη θεραπεία. Η ανακάλυψη νέων μεταβολιτών αλλά και οι τεχνολογικές εξελίξεις μας βοηθούν να ανακαλύψουμε μηχανισμούς που αποτελούν τη βάση των μεταβολικών διαταραχών. Υπάρχει ιατρική ανάγκη για νέες θεραπευτικές αγωγές σε σοβαρές μεταβολικές διαταραχές, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης αλλά και πολλά άλλα νοσήματα

Μεταβολισμός και Βιταμίνες

Οι βιταμίνες είναι μικροθρεπτικά συστατικά, δεν μπορούν να συντεθούν από τον οργανισμό και η ανεπάρκεια τους οδηγεί σε ασθένειες. Η Β1 βρίσκεται στον φλοιό του ρυζιού και προστατεύει από τη νόσο beri beri, μια χρόνια ασθένεια που προκαλεί μυική ατροφία και παράλυση. Περισσότερες λεπτομέρειες προστέθηκαν στη συνέχεια σχετικά με τον τρόπο που η Β1 επηρεάζει τον κύκλο του Krebs μέσω ρύθμισης ενζυμικών δραστηριοτήτων και λειτουργιών. Η ανακάλυψη της έδωσε το Nobel το 1929 Eijkman και Hopkins
Είναι ενδιαφέρουσα η παρατήρηση ότι σε σκύλους που τρέφονται με ήπαρ διαγείρεται ο σχηματισμός νέων κυττάρων αίματος. Έτσι η Β12 προσδιορίστηκε ως απαραίτητη ουσία στους ασθενείς με κακοήθη αναιμία και έλαβαν Nobel το 1934 οι Wipple, Minot και Murphy
Το 1937 απονεμήθηκαν τα βραβεία για την C στους Nagyrapolt, Haworth και Karrer. Ιστορικά, η επίδραση των εσπεριδοειδών σε ανεπάρκεια C καταγράφηκε από τον χειρουργό James Lind το 1747
Το 1937 και 1938 απονεμήθηκαν επίσης Nobel για τις βιταμίνες Α, Β2 και Β6
Η πιό πρόσφατα βραβευμένη είναι η Κ. Με την παρατήρηση ότι ο σπόρος κάνναβης που περιέχει Κ βοηθά στην πήξη του αίματος αναπτύχθηκε μια προσέγγιση για την αντιμετώπιση της αιμορραγίας. Το Nobel μοιράστηκαν το 1943 οι Dam και Doisy
Σήμερα γνωρίζουμε ότι για την υγεία του οργανισμού απαιτούνται 13 βιταμίνες : 4 λιποδιαλυτές A, D, E, K και εννέα υδατοδιαλυτές C και οκτώ βιταμίνες Β