Μητροφάγος

 Πριν από τη γκιλοτίνα, η θανατική ποινή ήταν ένα δημόσιο θέαμα με σταθερά πρόσωπα : δήμιος, καταδικασμένος , όχλος. Το απαράλλαχτο τέλος δεν μετρίαζε το δέος της αναπαράστασης, ταυτοχρόνως διδακτικό και καθαρτήριο. Η εφεύρεση της γκιλοτίνας μετατρέπει τη θανατική ποινή σε τεχνική. Η μορφή του δήμιου συρρικνώνεται στην ελάχιστη έκφραση της, αυτή του χειριστή μιας μηχανής. Η αυστηρή λειτουργικότητα της νέας μεθόδου δεν αφήνει χώρο για το ύφος. Οι δήμιοι ωστόσο αρνούνται να παραιτηθούν από τη χαρακτηριστική τελετουργική χειρονομία τους, αυτή του να σηκώσουν το κεφάλι του αποκεφαλισμένου και να το δείχνουν στον όχλο αφ' ης στιγμής ολοκληρώνεται η δουλειά.

α) Ο δήμιος προσφέρει μια πλήρη απόδειξη της καλής εκτέλεσης του, όχι από προσωπική περηφάνεια, αλλά για να συγκεντρώσεις επαίνους και να λάβει ανταμοιβή

β ) Ο όχλος λατρεύει τις απλές και κατηγορικές προτάσεις. Το κεφάλι ισοδυναμεί με μια τελεία που αφήνει τους πάντες ικανοποιημένους. Ο δήμιος ως αποφθεγματιστής.

                                                                                     Ρόκε Λαρράκι

Η διορία του Νέρωνος

 Δεν ανησύχησεν ο Νέρων όταν άκουσε του Δελφικού Μαντείου τον χρησμό

"τα εβδομήντα τρία να φοβάται" Είχε καιρόν ακόμα να χαρεί. Τριάντα οκτώ είναι. Πολύ αρκετή είν' η διορία που ο θεός τον δίνει για να φροντίσει για τους μέλλοντας κινδύνους

Τώρα στη Ρώμη θα επιστρέψει κουρασμένος λίγο, αλλά εξαίσια κουρασμένος από το ταξείδι αυτό που ήταν όλο μέρες απολαύσεως, στα θέατρα, στους κήπους , στα γυμνάσια...

Των πόλεων της Αχαϊας εσπέρες...Α των γυμνών σωμάτων η ηδονή προπάντων...

Αυτά ο Νέρων

Και στην Ισπανία ο Γάλβας κρυφά το στράτευμα του συναθροίζει και το ασκεί, ο γέροντας ο εβδομήντα τριώ χρονώ

                                                                                                            Καβάφης

Γκρελίνη, χολοκυστοκινίνη και πεπτίδιο ΥΥ

 Αυτές οι ορμόνες που εκκρίνονται από το στομάχι και το έντερο έχουν μέχρι στιγμής διερευνηθεί σε σχέση με τον μεταβολισμό των λιποπρωτεϊνών κυρίως in vitro και σε ζωικά μοντέλα και τα υπάρχοντα στοιχεία ότι είναι σημαντικοί ρυθμιστές της έκκρισης λιποπρωτεϊνών είναι λιγότερο πειστικά από τα στοιχεία που υποστηρίζουν το GLP-1 και το GLP -2. Περαιτέρω μελέτες, ωστόσο, μπορεί να αποκαλύψουν ότι αυτά τα πεπτίδια έχουν σημαντικούς φυσιολογικούς ρόλους στην έκκριση λιποπρωτεϊνών. 

Η γκρελίνη παράγεται κυρίως από εντεροενδοκρινή κύτταρα στο γαστρικό βυθό, καθώς και από εντεροενδοκρινή κύτταρα στο λεπτό έντερο και νευρώνες στον τοξοειδή πυρήνα του υποθαλάμου. Τα στοιχεία από ζωικά μοντέλα υποδηλώνουν ότι η ακυλο-γκρελίνη επηρεάζει τον χειρισμό των εντερικών λιπιδίων. Περιγράφεται καλά ως ένα ορεξιογόνο πεπτίδιο. Η κατανόησή μας για τη ρύθμιση του μεταβολισμού των λιποπρωτεϊνών με τη μεσολάβηση της γκρελίνης είναι περιορισμένη, αλλά μπορεί να περιλαμβάνει άμεση τροποποίηση του χειρισμού των λιπιδίων των εντεροκυττάρων και των νευρικών δικτύων που επηρεάζουν τον ηπατικό μεταβολισμό λιπιδίων . Απαιτείται περαιτέρω έρευνα σε ανθρώπους για να κατανοηθεί η κλινική του σχέση με την παραγωγή εντερικών και ηπατικών λιποπρωτεϊνών.

Η χολοκυστοκινίνη (CCK), που εκκρίνεται από τα εντεροενδοκρινικά κύτταρα Ι ως απόκριση στα λιπίδια  διεγείρει την έκκριση χολής και παγκρεατικών λιπασών για να βοηθήσει την πέψη και την απορρόφηση των λιπαρών οξέων (FA) και της χοληστερόλης. Μαζί με την αυξημένη ικανότητα μεταφοράς χοληστερόλης, η CCK διεγείρει επίσης την απελευθέρωση της χολής στον εντερικό αυλό αυξάνοντας έτσι τη διαθεσιμότητα της χοληστερόλης από τα χοληφόρα για απορρόφηση από τα εντεροκύτταρα. Το εάν οι επιδράσεις της CCK στον μεταβολισμό των ηπατικών λιπιδίων ρυθμίζουν την έκκριση VLDL και εάν αυτές οι επιδράσεις μεσολαβούνται μέσω κεντρικών μηχανισμών χρειάζονται περαιτέρω έρευνα.

Το πεπτίδιο YY εκκρίνεται αναλογικά με την ενεργειακή πρόσληψη από λίπος και πρωτεΐνες από εντεροενδοκρινικά κύτταρα L που υπάρχουν κυρίως στο περιφερικό λεπτό έντερο και στο κόλον . Το πεπτίδιο YY (PYY)1-36 διασπάται από τη διπεπτιδυλική πεπτιδάση IV, δημιουργώντας τη δραστική μορφή PYY3-36 η οποία έχει αποδειχθεί ότι μειώνει την πρόσληψη τροφής και το σωματικό βάρος στα πειραματόζωα. Το εάν το PYY ρυθμίζει την έκκριση VLDL ή CM στους ανθρώπους είναι άγνωστο και απαιτείται περαιτέρω έρευνα in vivo και in vitro σε ανθρώπους και ζωικά μοντέλα για την αξιολόγηση του θεραπευτικού δυναμικού του PYY για διαταραχές του μεταβολισμού των λιποπρωτεϊνών.

. 2 - Glucagon like peptide 1

 Στους ανθρώπους, μια εφάπαξ υποδόρια ένεση του αναλόγου εξενατίδης GLP-1 ανέστειλε την έκκριση CM apoB48, υποδηλώνοντας ότι η φαρμακολογική χορήγηση GLP-1 καταστέλλει οξέως την έκκριση CM ανεξάρτητα από τις επιδράσεις της στην έκκριση της ορμόνης του παγκρέατος και στη γαστρική κένωση. Η χρόνια θεραπεία με αγωνιστή υποδοχέα GLP-1 μείωσε επίσης την έκκριση apoB48 και αύξησε τον καταβολισμό apoB48 σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη. Είναι σαφές ότι η οξεία φαρμακολογική χορήγηση καταστέλλει την έκκριση CM. Ωστόσο, οι ακριβείς μηχανισμοί παραμένουν ασαφείς καθώς η έκφραση του υποδοχέα λείπει στα εντεροκύτταρα . Η ύπαρξη ενός άξονα εντέρου-εγκεφάλου που προκαλείται από τη δέσμευση του GLP-1R σε προσαγωγούς νευρώνες του πνευμονογαστρικού έχει αποδειχθεί σε μοντέλα ανθρώπων και ζώων στα οποία η αναστολή της πρόσληψης τροφής με τη μεσολάβηση GLP-1 και η διέγερση της έκκρισης ινσουλίνης καταργούνται με βαγοτομή . Η έκφραση του GLP-1R έχει αποδειχθεί στον υποθάλαμο και στον εγκεφαλικό στέλεχος του ανθρώπου τις δύο κύριες περιοχές του εγκεφάλου που εμπλέκονται στην ενεργειακή ομοιόσταση. Το GLP-1 παράγεται επίσης στον εγκέφαλο στον πυρήνα NTS και στον οσφρητικό βολβό. 

 Συνοπτικά, η καταστολή της έκκρισης CM από το GLP-1 είναι ξεκάθαρη από τη φαρμακολογική χορήγηση σε ανθρώπους και ζώα . Τέτοιες επιδράσεις μπορεί να συμβούν ανεξάρτητα από την αναστολή της γαστρικής κένωσης από το GLP-1 ή από τις επιδράσεις στην έκκριση παγκρεατικών ορμονών. Παρά τα ισχυρά δεδομένα σε μια ποικιλία συστημάτων πειραματικών μοντέλων, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου, για να αποδειχθεί ότι το GLP-1 καταστέλλει την έκκριση CM, το αν οι επιδράσεις του GLP-1 στην έκκριση CM μεσολαβούνται, τουλάχιστον εν μέρει, από το ΚΝΣ παραμένει να διαπιστωθεί στους ανθρώπους . Διαφορετικές επιδράσεις στην έκκριση VLDL έχουν παρατηρηθεί σε ανθρώπους και ζώα, χωρίς επίδραση στον άνθρωπο και καταστολή της έκκρισης VLDL σε ζωικά μοντέλα. Οι μηχανισμοί με τους οποίους η παρατεταμένη θεραπεία με GLP-1 στον άνθρωπο καταστέλλει την ηπατική έκκριση VLDL είναι λιγότερο σαφώς καθορισμένοι και μπορεί να είναι εξ ολοκλήρου δευτερεύοντες στη μείωση του βάρους και τις βελτιώσεις στη γλυκαιμία που συμβαίνουν με πιο παρατεταμένη θεραπεία με GLP-1.

Glucagon like peptide 1

 Οι αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1 έχουν αναπτυχθεί σε μια θεραπευτική θεραπεία για τον διαβήτη που βελτιώνει τον γλυκαιμικό έλεγχο και την ευαισθησία στην ινσουλίνη και προκαλεί απώλεια βάρους . Σε μεγάλης κλίμακας καρδιαγγειακές δοκιμές , οι αγωνιστές των υποδοχέων GLP-1 έχουν επίσης επιδείξει καρδιοπροστατευτικές επιδράσεις. Δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει ότι η ευνοϊκή τους τροποποίηση του μεταβολισμού των λιποπρωτεϊνών μπορεί να συμβάλει στα καρδιαγγειακά ευεργετικά τους αποτελέσματα. Ως εκ τούτου, οι επιδράσεις του GLP-1 στην παραγωγή λιποπρωτεϊνών είναι μεγάλης κλινικής σημασίας και έχουν λάβει σημαντική ερευνητική προσοχή σε σύγκριση με τους άλλους ρυθμιστές που προέρχονται από το έντερο.

Τα εντερικά κύτταρα L εκκρίνουν ισομοριακές ποσότητες των πεπτιδίων του εντέρου GLP-1 και GLP-2 στην πρώιμη απόκριση στη σίτιση. Το GLP-1 και το GLP-2 αναστέλλουν και διεγείρουν την έκκριση CM. Αυτό πιθανότατα συμβαίνει μέσω τοπικών μηχανισμών στο έντερο ή μέσω νευρικών δικτύων επειδή το GLP-1 και το GLP-2 αποικοδομούνται γρήγορα από τη διπεπτιδυλική πεπτιδάση IV με χρόνο ημιζωής στην κυκλοφορία μόνο 1-2 και 7 λεπτά, αντίστοιχα. Ο υποδοχέας GLP-1 (GLP-1R) εκφράζεται άφθονα κατά μήκος της γαστρεντερικής οδού συμπεριλαμβανομένων των πνευμονογαστρικών προσαγωγών άκρων στην πυλαία είσοδο αλλά όχι στα εντεροκύτταρα . Το GLP-1R βρίσκεται επίσης σε παγκρεατικές νησίδες, εγκέφαλο, πνεύμονα, καρδιά και νεφρό . Οι πλειοτροπικές μεταβολικές επιδράσεις του GLP-1 έχουν επανεξεταστεί εκτενώς . Όσον αφορά την έκκριση λιποπρωτεϊνών, το GLP-1 επιβραδύνει τη γαστρική κένωση και την κινητικότητα του εντέρου, ενισχύει την διαγειρόμενη από τη γλυκόζη έκκριση ινσουλίνης και καταστέλλει την έκκριση γλυκαγόνης, τα οποία μπορούν να ρυθμίσουν ανεξάρτητα τον μεταβολισμό των λιποπρωτεϊνών. Το GLP-1 τόσο σε φυσιολογικές όσο και σε φαρμακολογικές συγκεντρώσεις ρυθμίζει τις κυκλοφορούσες λιποπρωτεΐνες κυρίως αναστέλλοντας την έκκριση CM.

Γκρίζες μέλισσες

 Πίσω του έμεινε το βροντολόγημα των κανονιών. Πίσω του έμεινε ο πόλεμος, στον οποίο δεν συμμετείχε αλλά βρέθηκε κάτοικος του. Κάτοικος του πολέμου. Τύχη κάθε άλλο παρά αξιοζήλευτη, αλλά για τον άνθρωπο πολύ πιο υποφερτή απ' ότι για τις μέλισσες. Αν δεν ήταν οι μέλισσες δεν θα πήγαινε πουθενά

Οι μέλισσες όμως δεν καταλαβαίνουν τι θα πει πόλεμος! Οι μέλισσες δεν μπορούν να ζουν πότε σε ειρήνη πότε σε πόλεμο, όπως οι άνθρωποι. Οι μέλισσες παρόλο που πετούν, δεν πάνε ποτέ πιο μακριά από πέντε χιλιόμετρα, αυτό σημαίνει πως είναι αδύναμες σε όλα, εκτός από τη βασική τους δουλειά, για την οποία τις προορίζουν η φύση κι ο Θεός, για τη συλλογή μελιού. Να γιατί ταξιδεύει και τις μεταφέρει. Τις πηγαίνει εκεί που είναι ήρεμα, όπου η ατμόσφαιρα γεμίζει αγάλι αγάλι με τη γλύκα των ανθισμένων χορταριών, όπου αυτά τα χορτάρια σύντομα θα συμπληρωθούν από τις ανθισμένες κερασιές, τις μηλιές, τις βερικοκιές και τις ακακίες

                                                                                                            Αντρεϊ Κουρκοφ

Σήματα από το έντερο

 Τα θρεπτικά και ορμονικά σήματα που προέρχονται από το έντερο επηρεάζουν την έκκριση χυλομικρών  ( CM ) και VLDL άμεσα και έμμεσα μέσω νευρικών δικτύων. Κατά τη μετάβαση από την κατάσταση νηστείας στην κατάσταση σίτισης, η πρόσληψη μεικτού γεύματος προκαλεί έκκριση πολυάριθμων πεπτιδίων και ορμονών του εντέρου για τον συντονισμό της μεταβολικής απόκρισης στην εισροή θρεπτικών ουσιών. Αυτός ο συντονισμός γίνεται μέσω των άμεσων επιδράσεων των κυκλοφορούντων ορμονών στους ιστούς στόχους και μέσω νευρικών δικτύων και συγκεντρώνονται από θρεπτικά συστατικά και ορμόνες. Το GLP-1 και το GLP-2 ασκούν σημαντικές ρυθμιστικές επιδράσεις στην εντερική έκκριση λιποπρωτεϊνών ενώ επηρεάζουν ελάχιστα την ηπατική έκκριση VLDL. Υπάρχουν ελάχιστες ενδείξεις ότι το γαστρικό ανασταλτικό πολυπεπτίδιο της ορμόνης ινκρετίνης (GIP) που εκκρίνεται από τα κύτταρα Κ του εντέρου επηρεάζει την έκκριση CM ή VLDL. Οι διπλοί συναγωνιστές GLP-1/GIP είναι υπό αξιολόγηση ως θεραπευτικά σχήματα για σακχαρώδη διαβήτη 2.

Οι προσαγωγοί νευρώνες του πνευμονογαστρικού στο έντερο έχουν υποδοχείς για τις ορμόνες και τα θρεπτικά συστατικά του εντέρου, συμπεριλανβανομένων των λιπαρών οξεών μακράς αλύσου ( FAs), χολοκυστοκινίνης ( CCK ), γκρελίνης, λεπτίνης, πεπτίδιου YY, GLP-1 και σεροτονίνης (5-HT), που ρυθμίζουν τη σηματοδότηση στον υποθάλαμο και παρέχουν πληροφορίες σχετικά με τη θρεπτική σύνθεση και το θερμιδικό περιεχόμενο του γεύματος. Οι προσαγωγές πνευμονογαστρικές ίνες βρίσκονται κατά μήκος της γαστρεντερικής οδού και φτάνουν στον πυρήνα NTS του εγκεφαλικού στελέχους και από εκεί στον υποθάλαμο. Ο υποθάλαμος είναι επίσης προσβάσιμος μέσω του αιματοεγκεφαλικού φραγμού που επιτρέπει τη μεταφορά για διάφορους κυκλοφορούντες παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του πεπτιδίου 1 (GLP-1) και της λεπτίνης. Τα απαγωγά σήματα, από περιοχές του εγκεφάλου που στοχεύουν οι ορμόνες του εντέρου, προβάλλονται στο ήπαρ για να δημιουργήσουν έναν λεγόμενο άξονα εντέρου-εγκεφάλου-ήπατος, επιτρέποντας στις ορμόνες του εντέρου να ρυθμίζουν τον ηπατικό μεταβολισμό μέσω νευρικών δικτύων. Αυτός ο άξονας εντέρου-εγκεφάλου-ήπατος έχει περιγραφεί κυρίως για τη ρύθμιση της ηπατικής παραγωγής γλυκόζης, υποδεικνύοντας τις νευρικές συνδέσεις που συμβάλλουν στον τρόπο με τον οποίο η γλυκαγόνη , η ινσουλίνη , η γκρελίνη  και τα διατροφικά FAs  ρυθμίζουν τη γλυκαιμία. Τα νευρωνικά δίκτυα έχουν σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση της ενέργειας.