Πως θα αδυνατίσετε

 . Αποφεύγετε τα φαγητά που έχουν λίπος, επίσης τας αμυλώδεις και ζαχαρώδεις τροφάς. Ολιγοστεύσατε όσο το δυνατό το ψωμί.

. Προτιμάτε τον λευκόν από  τον ερυθρόν οίνον και το ζεστόν ρόφημα από οιονδήποτεν άλλο ποτόν.

. Πίνετε τσάι και καφφέ.

. Το πρωί, πριν από το πρόγευμα πίνετε ένα ποτήρι χλιαρό νερό. Άλλο ένα το βράδυ προτού κατακλιθήτε

. Κάνετε εις όλον το σώμα σας εντριβάς με αλατισμένο νερό και εις τα μέρη όπου ιδίως θέλετε να καταπολεμήσετε το πάχος κάνετε εντριβάς με ιώδιον.

. Να κοιμάστε ολίγον. Επτά ώραι αρκούν.

. Να διαβάζετε τουλάχιστον δύο ώρας την ημέραν.

. Ποτέ να μην μένετε χωρίς κορσέ.

Έρωτας

 είναι ο τρόπος μας να αναπνέουμε, πάντα αχόρταγοι κι ανικανοποίητοι, ανάμεσα στην έκσταση και στο πένθος. Εκείνο το πάθος για το εξ' ορισμού εφήμερο που όμως διαστέλλεται και πυρακτώνεται στη συνείδηση με όρους αθανασίας. Όπως και η ζωή η ίδια, συνήθως μονόχρωμη και μονοδιάστατη, ανυπόφορη και μετρημένη σαν τάφος, που τώρα αποκτά αιφνίδια εκείνη την μοναδικότητα, την πολυπλοκότητα που διαθέτει μόνο ο αειθαλής θάνατος...

Έπειτα πάλι η ζωή ξαναγίνεται αυτό που ανέκαθεν ήταν. Κάτι που γράφεται ανάμεσα σε μια τελεία και μια άλλη. Κι έπειτα τίποτα πια.

Τέχνη τέλος, είναι ότι περισσεύει από κείνη τη ζωή που δεν ζήσαμε. Που λησμονήσαμε ή δειλιάσαμε να διεκδικήσουμε. Το εσωτερικό τοπίο που αφουγκραζόμαστε σιωπηλοί ρεμβάζοντας τις ωύχτες. Συνδυασμός απόγνωσης και ελπίδας. Η αδυναμία μας, τέλος, όταν υποδύεται έστω για λίγο, τη δύναμη. Ένα τέτοιο ψέμα ικανό να ισοφαρήσει χίλιες αλήθειες.

Το σκάκι

 Έλα να παίξουμε, θα σου χαρίσω τη βασίλισσα μου (ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη, τώρα δεν έχω πια αγαπημένη)

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου (τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα)

κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω; (τραβάνε μπρος τυφλοί χωρίς καν όνειρα)

όλα τ' άλογα μου θα στα δώσω μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω που ξέρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει δρασκελώντας τη μια άκρη ως την άλλη γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.

Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα

                                                                                      Μανόλης Αναγνωστάκης

Φυσιολογία β-κυττάρου

 Θα πρέπει να ειπωθεί ότι το πολυπεπτίδιο αμυλοειδούς των νησιδίων (IAPP-islet amyloid polypeptide)
είναι ένα άλλο ειδικό για τα β-κύτταρα πεπτίδιο που κανονικά παράγεται και εκκρίνεται παράλληλα με την ινσουλίνη σε μια περισσότερο ή λιγότερο σταθερή μοριακή αναλογία. Το κύριο συστατικό του αμυλεοειδούς είναι η αμυλίνη που παράγεται από τα β-κύτταρα και αποθηκεύεται στα ίδια εκκριτικά κοκκία με την ινσουλίνη, όμως διαφορετικοί υποπληθυσμοί β-κυττάρων εκκρίνουν διαφορετικές αναλογίες ινσουλίνης και αμυλίνης

Η ινσουλίνη παράγεται ως προπροινσουλίνη στο τραχύ ενδοπλασματικό δίκτυο. Με αποκοπή δύο τμημάτων προκύπτει η προινσουλίνη που συσκευάζεται σε εκκριτικά κοκκία στη συσκευή Golgi και εκεί διασπάται σε C-πεπτίδιο και ινσουλίνη. Ένα μικρό ποσοστό δεν διασπάται και εκκρίνεται ως έχει με εξωκύττωση. Η σωστή λειτουργία του β-κυττάρου μεταφράζεται ως έκκριση της κατάλληλης ποσότητας ινσουλίνης την κατάλληλη χρονική στιγμή.

Η δεξαμενή mRNA της ινσουλίνης παραμένει σταθερή στα β κύτταρα. Η διέγερση γλυκόζης οδηγεί τη μεταγραφή του γονιδίου της ινσουλίνης (INS), αλλά με μια αργή απόκριση που χρειάζεται περίπου 1 ώρα για να αυξηθούν τα επίπεδα προ-mRNA και έως και 48 ώρες για να αυξηθούν σημαντικά οι ώριμες μορφές. Τα β κύτταρα επιτυγχάνουν ταχεία επαγόμενη από τη γλυκόζη σύνθεση προϊνσουλίνης αποθηκεύοντας mRNA ινσουλίνης σε προσυναρμολογημένα πολυσώματα που μεταφέρονται στη μεμβράνη του ενδοπλασματικού δικτύου (ER) και ξεκινούν τη μετάφραση ως απόκριση στη γλυκόζη. Η βάση για τη διακίνηση και τη διαλογή της περιεκτικότητας σε κόκκους ινσουλίνης στα β κύτταρα δεν έχει λυθεί πλήρως. Η προϊνσουλίνη υπόκειται σε αναδίπλωση καθώς διέρχεται από το Golgi, όπου κατά την έξοδο, ταξινομείται στην ρυθμιζόμενη εκκριτική οδό με 99% αποτελεσματικότητα. Στις ενήλικες νησίδες το IAPP ταξινομείται επίσης αποτελεσματικά σε κόκκους στην ρυθμιζόμενη εκκριτική οδό. Σε ανθρώπινες νησίδες, η διακίνηση (pro)IAPP παραμένει στοχευμένη στην ρυθμιζόμενη εκκριτική οδό όταν καλλιεργείται υπό συνθήκες βασικής γλυκόζης. Μετά την έξοδο από τη συσκευή Golgi οι εκκριτικοί κόκκοι ωριμάζουν και με τη βοήθεια της κονβερτάσης ξεκινάει η μετατροπή της προϊνσουλίνης και του proIAPP. Αυτή η διαδικασία έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενδιαμέσων προϊόντων μετατροπής πριν από την παραγωγή των ώριμων πεπτιδίων. Αυτές οι ενδιάμεσες μορφές  κόβονται περαιτέρω στο καρβοξυτελικό άκρο τους από την καρβοξυπεπτιδάση Ε (CPE). Στην περίπτωση της προϊνσουλίνης, αυτό οδηγεί σε ώριμη ινσουλίνη και C-πεπτίδιο. Για το proIAPP, μετά το κούρεμα με CPE, το proIAPP αμιδώνεται στο καρβοξυτελικό άκρο με μονοοξυγενάση α-αμιδιωτικής πεπτιδυλογλυκίνης (PAM) για να δώσει ώριμο IAPP.

Δεν θα εκκριθεί τελικά όλη η προϊνσουλίνη μέσα σε ένα β κύτταρο, με την (προ)αποδόμηση της ινσουλίνης από μακροαυτοφαγία και την εκλεκτική αυτοφαγία κλειδί για τη διατήρηση της πρωτεόστασης και της λειτουργίας των β-κυττάρων.Οι ηλικιωμένοι κόκκοι στα β κύτταρα αποικοδομούνται επίσης, έτσι ώστε τελικά να εκκρίνονται κατά προτίμηση οι νεότεροι.  Κάτω από συνθήκες εξάντλησης θρεπτικών συστατικών, οι νεοσυντιθέμενοι κόκκοι αποικοδομούνται επιλεκτικά στο λυσόσωμα μέσω ενός μηχανισμού ανεξάρτητου από μακροαυτοφαγία και η υπερενεργοποίηση αυτού του μηχανισμού αποδόμησης μπορεί να παίξει ρόλο στη δυσλειτουργία των β-κυττάρων του διαβήτη τύπου 2. Δεδομένης της αλλοιωμένης αυτοφαγίας σε αυτές τις δύο μορφές διαβήτη και του ρόλου της στην αποικοδόμηση της (προ)ινσουλίνης, είναι εύλογο ότι η τροποποιημένη αυτοφαγία μπορεί να συμβάλλει στους βιοδείκτες που εκκρίνονται από δυσλειτουργικά β κύτταρα στους τύπους 1 και 2 διαβήτη.

 

Οθωμανική αντίδραση απέναντι στην Ελληνική Επανάσταση

 Με τον Ελληνικό Αγώνα της Ανεξαρτησίας οι ιδέες του έθνους και του εθνισκισμού, που οι εκπρόσωποι της οθωμανικής διοίκησης άκουγαν σαν μακρινά παράδοξα της Γαλλικής Επανάστασης , επανενφανίστηκαν στο προσκήνιο, στην επικράτεια της ίδιας της αυτοκρατορίας. Ήταν συλλογική αποστασία των υπηκόων. Η Πύλη πληροφορήθηκε την κήρυξη της Επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, ο οποίος την 22 Φεβρουαρίου 1821, πέρασε τον Προύθο (σύνορο Ρωσίας - Οθωμανικής Αυτοκρατορίας), στρατοπέδευσε στο Ιάσιο και εξέδωσε τη γνωστή προκήρυξη με τον τίτλο "Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος". Οι οθωμανοί πληροφορήθηκαν από τον Ρώσο πρόξενο στο Ιάσιο ότι " ο Υψηλάντης είχε καταλάβει την πόλη μαζί με κάποιους άντρες". Δύο ακόμα επιστολές παρέδωσε ο Υψηλάντης στο Ρώσο πρόξενο όπου σημείωνε ότι "οι ανάγκες της μητέρας πατρίδας, η παρούσα χρονική στιγμή και η κατάσταση των ομογενών μου, με υποχρεώνουν να τεθώ επικεφαλής όλων των Ρωμιών και να ηγηθώ των στρατιωτών οι οποίοι είχαν προετοιμαστεί γι' αυτή τη στιγμή".

Η Πύλη είχε κατασχέσει μεγάλο μέρος της αλληλογραφίας του Υψηλάντη. Στις επιστολές είχε διατυπωθεί από ελληνικής πλευράς  σχέδιο συνεργασίας του "ελληνικού" (Yunan) και του "σερβικού" (Sirp) μιλλετίου, βασιζόμενο στην αμοιβαία υποστήριξη και βοήθεια στη διάρκεια των επικέιμενων αναμετρήσεων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ο Μαχμούτ Β' αποφάσισε να τιμωρήσει παραδειγματικά εξέχουσες προσωπικότητες της ελίτ των Ρωμιών για να εκμηδενίσει την ηγεσία τους και να παραδειγματίσει τους στασιαστές. Πράγματι τον Απρίλιο του 1821 εκτελέστηκαν αρκετά επιφανή μέλη του μιλλετίου των Ρωμιών και πολλοί Φαναριώτες λόγω συγγενείας ή επαγγελματικών διασυνδέσεων. Ο σουλτάνος Μαχμούτ Β' θεώρησε υπεύθυνο για την επανάσταση και τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο Ε'. Σύμφωνα με την οθωμανική αντίληψη οι θρησκευτικοί επικεφαλής των μη μουσουλμάνων όφειλαν να υπακούν οι ίδιοι, να γνωρίζουν τις πράξεις του ποιμνίου τους και να μεριμνούν για την υπακοή του και να καταδίδουν στις Αρχές οτιδήποτε αντίθετο. Ο Πατριάρχης κατα πάσα πιθανότητα καθ' υπόδειξη ή σε συνεργασία με τις οθωμανικές αρχές, εξέδωσε μακροσκελές κείμενο με το οποίο αφόριζε την επανάσταση και τους επαναστάτες. Παρά τον αφορισμό ο σουλτάνος του καταλόγισε αποτυχία να αποτρέψει την εξέγερση ενώ το γεγονός ότι καταγόταν από την Πελοπόννησο , από την περιοχή των Καλαβρύτων, θεωρήθηκε επιβαρυντικό στοιχείο.

Η απόφαση για την εκτέλεση του Πατριάρχη ελήφθη από το αυτοκρατορικό συμβούλιο. Πάνω στο κρεμασμένο σώμα αναρτήθηκε πινακίδα όπου γράφτηκαν τα ακόλουθα "Είναι αναγκαίο για όλους τους αρχηγούς και ιθύνοντες κάθε τάξης να επιτηρούν διαρκώς τα άτομα που βρίσκονται στη δικαιοδοσία τους και να αναφέρουν τις ανεπιθύμητες πράξεις στην κυβέρνηση τους. Ενώ και οι πατριάρχες είναι υποχρεωμένοι επίσης να διερευνούν τις κακές και καλές πράξεις των ποιμνίων τους και να αναφέρουν στην Υψηλή Πύλη αυτούς που δεν δέχονται νουθεσίες, αυτός ο Πατριάρχης, διαπράττοντας ξεκάθαρα μια πράξη προδοσίας και όντας Μοραϊτης στην καταγωγή, συμμετείχε στη στάση που ξέσπασε ανάμεσα στο ποίμνιο του"

Το Β-κύτταρο στο διαβήτη. Άλλες μορφές.

Άλλοι υποτύποι διαβήτη περιλαμβάνουν διαβήτη κύησης, ο οποίος ορίζεται ως ο διαβήτης που εμφανίζεται σε γυναίκες κατά το δεύτερο ή τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης και ο οποίος δεν υπήρχε πριν από την κύηση. Εμφανίζεται σε έως και 10% των κυήσεων και συχνά υποχωρεί μετά τον τοκετό, ενώ παραμένει παράγοντας κινδύνου για μελλοντικό διαβήτη τύπου 2.
Έχουν επίσης εντοπιστεί αρκετά μονογονικά σύνδρομα διαβήτη, στα οποία ελαττώματα σε μεμονωμένα γονίδια καθοριστικά για τη φυσιολογική λειτουργία των β-κυττάρων οδηγούν σε υπεργλυκαιμία . Οι πιο σημαντικές κλινικές οντότητες είναι μεταλλάξεις που προκαλούν (i) νεογνικό ή συγγενή διαβήτη και (ii) MODY-maturity-onset of diabetes of the young.
Ο νεογνικός διαβήτης συνήθως διαγιγνώσκεται πριν από την ηλικία των 6 μηνών σε άτομα χωρίς γενετική ευαισθησία στον διαβήτη τύπου 1 και τα οποία έχουν βρεθεί ότι έχουν μία από τις γνωστές γενετικές ανωμαλίες των β-κυττάρων που σχετίζονται με αυτή τη διαταραχή . Αυτή η ασθένεια συνδέεται επίσης συχνά με προβλήματα σε άλλα συστήματα οργάνων που μπορούν να αποδοθούν στη γονιδιακή μετάλλαξη . Το MODY κληρονομείται με αυτοσωμικό κυρίαρχο χαρακτήρα και τυπικά διαγιγνώσκεται στην εφηβεία και στην πρώιμη ενήλικη ζωή, χωρίς σημεία αντίστασης στην ινσουλίνη και αυτοαντισώματα. Η ασθένεια έχει συνδεθεί με μια σειρά από γονιδιακά ελαττώματα, τα οποία επηρεάζουν κατά κύριο λόγο την ανάπτυξη και τη λειτουργία των β-κυττάρων. Δεδομένων των διαφορών στον φαινότυπο που σχετίζεται με αυτά τα γονιδιακά ελαττώματα, η απαιτούμενη θεραπεία μπορεί να ποικίλλει από μη θεραπεία για ελαττώματα γονιδίου γλυκοκινάσης έως από του στόματος παράγοντες και/ή ινσουλίνη για τις άλλες μορφές.

Παγκρεατικές (εξωκρινείς) ασθένειες όπως η κυστική ίνωση, η παγκρεατίτιδα, το τραύμα, η αιμοχρωμάτωση και η νεοπλασία μπορεί επίσης να προκαλέσουν υπεργλυκαιμία . Με την πρόοδο στη θεραπεία της κυστικής ίνωσης που έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της διάρκειας ζωής, η επίπτωση και ο επιπολασμός του διαβήτη που σχετίζεται με την κυστική ίνωση (CFRD) αυξάνεται. Οι νευρογνωστικές ασθένειες και ο διαβήτης έχουν συνδεθεί, με την παθοφυσιολογία τους να σχετίζεται ίσως με την εναπόθεση αμυλοειδών ινιδίων στον εγκέφαλο και τις νησίδες του παγκρέατος . Τέλος, πολλές άλλες μορφές διαβήτη αναγνωρίζονται, όπως ο επαγόμενος από φάρμακα διαβήτης (που σχετίζεται με γλυκοκορτικοειδή , αναστολείς καλσινευρίνης , αντιρετροϊκή θεραπεία , ο διαβήτης δευτεροπαθώς σε ενδοκρινοπάθειες  και εμφάνιση σακχαρώδη διαβήτη μετά από μεταμόσχευση συμπαγών οργάνων (NODAT)

Αν και αυτές οι ταξινομήσεις βασίζονται σε εκτενή κλινική εμπειρία, υπάρχει ετερογένεια στην παρουσίαση της νόσου, με πολλούς ανθρώπους να αποτυγχάνουν να κατηγοριοποιηθούν εύκολα σε μια συγκεκριμένη μορφή διαβήτη ή στην άλλη. Μια κατηγοριοποίηση προτάθηκε πρόσφατα χρησιμοποιώντας παραμέτρους που περιλαμβάνουν την ηλικία, τον δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ), τη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη A1c (HbA1c), την παρουσία αυτοαντισωμάτων των νησίδων και ένα  μέτρο για την ευαισθησία στην ινσουλίνη και τη β- κυτταρική λειτουργία. Αν και είναι πολλά υποσχόμενη, δεδομένου ότι οι φαινότυποι μπορεί να αλλάξουν με την πάροδο του χρόνου, η πραγματική κλινική αξία αυτών των νέων ταξινομήσεων μένει να προσδιοριστεί.  

Η αληθινή διάγνωση γίνεται συχνά πιο εμφανής όσο περνάει ο καιρός και η νόσος. Με τη συνεχιζόμενη αναγνώριση και βελτίωση των βιοδεικτών, ιδιαίτερα αυτών που σχετίζονται με το β-κύτταρο, αναμένουμε πολύ βελτιωμένη κατανόηση της νόσου και της ετερογένειάς της. Αυτή η βελτιωμένη κατανόηση θα πρέπει, με τον καιρό, να επιτρέψει την καλύτερη ταξινόμηση και μεταχείριση των ατόμων.

Το Β-κύτταρο στο διαβήτη

 Οι βιολογικοί δείκτες (βιοδείκτες), χρησιμοποιούνται συχνά για να παρέχουν μια ένδειξη της κατάστασης μιας βιολογικής διαδικασίας, παθολογικής κατάστασης ή απόκρισης σε μια παρέμβαση. Θεωρείται ότι εμπίπτουν σε 3 μεγάλες κατηγορίες—μοριακές, κυτταρικές και απεικονιστικές—και χρησιμοποιούνται στην ιατρική για την πρόβλεψη, τη διάγνωση και την πρόγνωση της νόσου

Ο σακχαρώδης διαβήτης (ΣΔ) είναι μία από τις πιο κοινές ασθένειες στον κόσμο. Οι βιοδείκτες έχουν τη δυνατότητα να παρέχουν κρίσιμες πληροφορίες για τον εντοπισμό ευπαθών ατόμων πριν από την έναρξη της νόσου, να προβλέψουν εκείνα των οποίων η πορεία της νόσου μπορεί να εξελιχθεί πιο γρήγορα από άλλους και να αναγνωρίσουν ποιοι μπορεί να διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν επιπλοκές.
Στον πυρήνα της ανάγκης για αναγνώριση και πρόβλεψη του διαβήτη και των επιπλοκών του βρίσκεται το β-κύτταρο το οποίο παίζει ζωτικό ρόλο στην ανάπτυξη υπεργλυκαιμίας σε όλες τις μορφές διαβήτη.

Ο διαβήτης είναι μια σύνθετη, πολυπαραγοντική νόσος που ορίζεται από αυξημένες συγκεντρώσεις γλυκόζης στο πλάσμα. Η υπεργλυκαιμία προκαλείται από ανεπαρκή ινσουλίνη, είτε παρουσία είτε απουσία μειωμένης ευαισθησίας στην ινσουλίνη. Η συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων διαβήτη περιλαμβάνει τους δύο κύριους υποτύπους, τον τύπο 1 και τον τύπο 2, με τους τελευταίους να αντιπροσωπεύουν το 90% έως 95% των περιπτώσεων παγκοσμίως . Στην περίπτωση του διαβήτη τύπου 2, υπάρχει σημαντική ετερογένεια. Επιπλέον, υπάρχει ένας αριθμός άλλων υποτύπων που είναι λιγότερο διαδεδομένοι αλλά σχετίζονται με τη συζήτηση των βιοδεικτών β-κυττάρων και του διαβήτη. 

Ο διαβήτης τύπου 1 προκύπτει από αυτοάνοση επίθεση που οδηγεί σε σημαντική απώλεια και δυσλειτουργία των β κυττάρων. Τα άτομα με διαβήτη τύπου 1 έχουν αντισώματα που κατευθύνονται στις πρωτεΐνες των κυττάρων των νησίδων και χρειάζονται θεραπεία με ινσουλίνη νωρίς στην πορεία της νόσου. Αν και είναι πιο συχνή στη νεολαία, η ασθένεια μπορεί επίσης να εμφανιστεί σε ενήλικες. Η πορεία της νόσου σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας είναι συνήθως πιο ήπια, με παρατεταμένες περιόδους ενδογενούς έκκρισης ινσουλίνης και χαμηλότερη συχνότητα εμφάνισης διαβητικής κετοξέωσης. Αυτή η κατάσταση αναφέρεται συχνά ως λανθάνοντας αυτοάνοσος διαβήτης σε ενήλικες (LADA). Τα άτομα με LADA έχουν ανιχνεύσιμα αυτοαντισώματα, αλλά το αν το LADA αντιπροσωπεύει την ίδια κλινική οντότητα με τον διαβήτη τύπου 1 συζητείται 

Ο διαβήτης τύπου 2 συνήθως επηρεάζει άτομα μεγαλύτερης ηλικίας που είναι συχνά υπέρβαρα ή παχύσαρκα και υποφέρουν από αντίσταση στην ινσουλίνη. Το ανησυχητικό είναι ότι τώρα αναγνωρίζεται επίσης πιο συχνά σε νεότερες ηλικίες. Σε αυτή τη μορφή διαβήτη, η οποία περιλαμβάνει πολλαπλούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς , η απώλεια της λειτουργίας των β-κυττάρων είναι τυπικά πιο σταδιακή με την πάροδο του χρόνου. Έτσι, τα άτομα μπορεί να παραμένουν μάλλον ασυμπτωματικά και αδιάγνωστα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η ινσουλίνη συνήθως δεν απαιτείται κατά τη διάγνωση, αν και πολλά άτομα προχωρούν σε θεραπεία υποκατάστασης ινσουλίνης κατά τη διάρκεια της νόσου