Οθωμανική αντίδραση απέναντι στην Ελληνική Επανάσταση

 Με τον Ελληνικό Αγώνα της Ανεξαρτησίας οι ιδέες του έθνους και του εθνισκισμού, που οι εκπρόσωποι της οθωμανικής διοίκησης άκουγαν σαν μακρινά παράδοξα της Γαλλικής Επανάστασης , επανενφανίστηκαν στο προσκήνιο, στην επικράτεια της ίδιας της αυτοκρατορίας. Ήταν συλλογική αποστασία των υπηκόων. Η Πύλη πληροφορήθηκε την κήρυξη της Επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, ο οποίος την 22 Φεβρουαρίου 1821, πέρασε τον Προύθο (σύνορο Ρωσίας - Οθωμανικής Αυτοκρατορίας), στρατοπέδευσε στο Ιάσιο και εξέδωσε τη γνωστή προκήρυξη με τον τίτλο "Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος". Οι οθωμανοί πληροφορήθηκαν από τον Ρώσο πρόξενο στο Ιάσιο ότι " ο Υψηλάντης είχε καταλάβει την πόλη μαζί με κάποιους άντρες". Δύο ακόμα επιστολές παρέδωσε ο Υψηλάντης στο Ρώσο πρόξενο όπου σημείωνε ότι "οι ανάγκες της μητέρας πατρίδας, η παρούσα χρονική στιγμή και η κατάσταση των ομογενών μου, με υποχρεώνουν να τεθώ επικεφαλής όλων των Ρωμιών και να ηγηθώ των στρατιωτών οι οποίοι είχαν προετοιμαστεί γι' αυτή τη στιγμή".

Η Πύλη είχε κατασχέσει μεγάλο μέρος της αλληλογραφίας του Υψηλάντη. Στις επιστολές είχε διατυπωθεί από ελληνικής πλευράς  σχέδιο συνεργασίας του "ελληνικού" (Yunan) και του "σερβικού" (Sirp) μιλλετίου, βασιζόμενο στην αμοιβαία υποστήριξη και βοήθεια στη διάρκεια των επικέιμενων αναμετρήσεων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ο Μαχμούτ Β' αποφάσισε να τιμωρήσει παραδειγματικά εξέχουσες προσωπικότητες της ελίτ των Ρωμιών για να εκμηδενίσει την ηγεσία τους και να παραδειγματίσει τους στασιαστές. Πράγματι τον Απρίλιο του 1821 εκτελέστηκαν αρκετά επιφανή μέλη του μιλλετίου των Ρωμιών και πολλοί Φαναριώτες λόγω συγγενείας ή επαγγελματικών διασυνδέσεων. Ο σουλτάνος Μαχμούτ Β' θεώρησε υπεύθυνο για την επανάσταση και τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο Ε'. Σύμφωνα με την οθωμανική αντίληψη οι θρησκευτικοί επικεφαλής των μη μουσουλμάνων όφειλαν να υπακούν οι ίδιοι, να γνωρίζουν τις πράξεις του ποιμνίου τους και να μεριμνούν για την υπακοή του και να καταδίδουν στις Αρχές οτιδήποτε αντίθετο. Ο Πατριάρχης κατα πάσα πιθανότητα καθ' υπόδειξη ή σε συνεργασία με τις οθωμανικές αρχές, εξέδωσε μακροσκελές κείμενο με το οποίο αφόριζε την επανάσταση και τους επαναστάτες. Παρά τον αφορισμό ο σουλτάνος του καταλόγισε αποτυχία να αποτρέψει την εξέγερση ενώ το γεγονός ότι καταγόταν από την Πελοπόννησο , από την περιοχή των Καλαβρύτων, θεωρήθηκε επιβαρυντικό στοιχείο.

Η απόφαση για την εκτέλεση του Πατριάρχη ελήφθη από το αυτοκρατορικό συμβούλιο. Πάνω στο κρεμασμένο σώμα αναρτήθηκε πινακίδα όπου γράφτηκαν τα ακόλουθα "Είναι αναγκαίο για όλους τους αρχηγούς και ιθύνοντες κάθε τάξης να επιτηρούν διαρκώς τα άτομα που βρίσκονται στη δικαιοδοσία τους και να αναφέρουν τις ανεπιθύμητες πράξεις στην κυβέρνηση τους. Ενώ και οι πατριάρχες είναι υποχρεωμένοι επίσης να διερευνούν τις κακές και καλές πράξεις των ποιμνίων τους και να αναφέρουν στην Υψηλή Πύλη αυτούς που δεν δέχονται νουθεσίες, αυτός ο Πατριάρχης, διαπράττοντας ξεκάθαρα μια πράξη προδοσίας και όντας Μοραϊτης στην καταγωγή, συμμετείχε στη στάση που ξέσπασε ανάμεσα στο ποίμνιο του"

Το Β-κύτταρο στο διαβήτη. Άλλες μορφές.

Άλλοι υποτύποι διαβήτη περιλαμβάνουν διαβήτη κύησης, ο οποίος ορίζεται ως ο διαβήτης που εμφανίζεται σε γυναίκες κατά το δεύτερο ή τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης και ο οποίος δεν υπήρχε πριν από την κύηση. Εμφανίζεται σε έως και 10% των κυήσεων και συχνά υποχωρεί μετά τον τοκετό, ενώ παραμένει παράγοντας κινδύνου για μελλοντικό διαβήτη τύπου 2.
Έχουν επίσης εντοπιστεί αρκετά μονογονικά σύνδρομα διαβήτη, στα οποία ελαττώματα σε μεμονωμένα γονίδια καθοριστικά για τη φυσιολογική λειτουργία των β-κυττάρων οδηγούν σε υπεργλυκαιμία . Οι πιο σημαντικές κλινικές οντότητες είναι μεταλλάξεις που προκαλούν (i) νεογνικό ή συγγενή διαβήτη και (ii) MODY-maturity-onset of diabetes of the young.
Ο νεογνικός διαβήτης συνήθως διαγιγνώσκεται πριν από την ηλικία των 6 μηνών σε άτομα χωρίς γενετική ευαισθησία στον διαβήτη τύπου 1 και τα οποία έχουν βρεθεί ότι έχουν μία από τις γνωστές γενετικές ανωμαλίες των β-κυττάρων που σχετίζονται με αυτή τη διαταραχή . Αυτή η ασθένεια συνδέεται επίσης συχνά με προβλήματα σε άλλα συστήματα οργάνων που μπορούν να αποδοθούν στη γονιδιακή μετάλλαξη . Το MODY κληρονομείται με αυτοσωμικό κυρίαρχο χαρακτήρα και τυπικά διαγιγνώσκεται στην εφηβεία και στην πρώιμη ενήλικη ζωή, χωρίς σημεία αντίστασης στην ινσουλίνη και αυτοαντισώματα. Η ασθένεια έχει συνδεθεί με μια σειρά από γονιδιακά ελαττώματα, τα οποία επηρεάζουν κατά κύριο λόγο την ανάπτυξη και τη λειτουργία των β-κυττάρων. Δεδομένων των διαφορών στον φαινότυπο που σχετίζεται με αυτά τα γονιδιακά ελαττώματα, η απαιτούμενη θεραπεία μπορεί να ποικίλλει από μη θεραπεία για ελαττώματα γονιδίου γλυκοκινάσης έως από του στόματος παράγοντες και/ή ινσουλίνη για τις άλλες μορφές.

Παγκρεατικές (εξωκρινείς) ασθένειες όπως η κυστική ίνωση, η παγκρεατίτιδα, το τραύμα, η αιμοχρωμάτωση και η νεοπλασία μπορεί επίσης να προκαλέσουν υπεργλυκαιμία . Με την πρόοδο στη θεραπεία της κυστικής ίνωσης που έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της διάρκειας ζωής, η επίπτωση και ο επιπολασμός του διαβήτη που σχετίζεται με την κυστική ίνωση (CFRD) αυξάνεται. Οι νευρογνωστικές ασθένειες και ο διαβήτης έχουν συνδεθεί, με την παθοφυσιολογία τους να σχετίζεται ίσως με την εναπόθεση αμυλοειδών ινιδίων στον εγκέφαλο και τις νησίδες του παγκρέατος . Τέλος, πολλές άλλες μορφές διαβήτη αναγνωρίζονται, όπως ο επαγόμενος από φάρμακα διαβήτης (που σχετίζεται με γλυκοκορτικοειδή , αναστολείς καλσινευρίνης , αντιρετροϊκή θεραπεία , ο διαβήτης δευτεροπαθώς σε ενδοκρινοπάθειες  και εμφάνιση σακχαρώδη διαβήτη μετά από μεταμόσχευση συμπαγών οργάνων (NODAT)

Αν και αυτές οι ταξινομήσεις βασίζονται σε εκτενή κλινική εμπειρία, υπάρχει ετερογένεια στην παρουσίαση της νόσου, με πολλούς ανθρώπους να αποτυγχάνουν να κατηγοριοποιηθούν εύκολα σε μια συγκεκριμένη μορφή διαβήτη ή στην άλλη. Μια κατηγοριοποίηση προτάθηκε πρόσφατα χρησιμοποιώντας παραμέτρους που περιλαμβάνουν την ηλικία, τον δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ), τη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη A1c (HbA1c), την παρουσία αυτοαντισωμάτων των νησίδων και ένα  μέτρο για την ευαισθησία στην ινσουλίνη και τη β- κυτταρική λειτουργία. Αν και είναι πολλά υποσχόμενη, δεδομένου ότι οι φαινότυποι μπορεί να αλλάξουν με την πάροδο του χρόνου, η πραγματική κλινική αξία αυτών των νέων ταξινομήσεων μένει να προσδιοριστεί.  

Η αληθινή διάγνωση γίνεται συχνά πιο εμφανής όσο περνάει ο καιρός και η νόσος. Με τη συνεχιζόμενη αναγνώριση και βελτίωση των βιοδεικτών, ιδιαίτερα αυτών που σχετίζονται με το β-κύτταρο, αναμένουμε πολύ βελτιωμένη κατανόηση της νόσου και της ετερογένειάς της. Αυτή η βελτιωμένη κατανόηση θα πρέπει, με τον καιρό, να επιτρέψει την καλύτερη ταξινόμηση και μεταχείριση των ατόμων.

Το Β-κύτταρο στο διαβήτη

 Οι βιολογικοί δείκτες (βιοδείκτες), χρησιμοποιούνται συχνά για να παρέχουν μια ένδειξη της κατάστασης μιας βιολογικής διαδικασίας, παθολογικής κατάστασης ή απόκρισης σε μια παρέμβαση. Θεωρείται ότι εμπίπτουν σε 3 μεγάλες κατηγορίες—μοριακές, κυτταρικές και απεικονιστικές—και χρησιμοποιούνται στην ιατρική για την πρόβλεψη, τη διάγνωση και την πρόγνωση της νόσου

Ο σακχαρώδης διαβήτης (ΣΔ) είναι μία από τις πιο κοινές ασθένειες στον κόσμο. Οι βιοδείκτες έχουν τη δυνατότητα να παρέχουν κρίσιμες πληροφορίες για τον εντοπισμό ευπαθών ατόμων πριν από την έναρξη της νόσου, να προβλέψουν εκείνα των οποίων η πορεία της νόσου μπορεί να εξελιχθεί πιο γρήγορα από άλλους και να αναγνωρίσουν ποιοι μπορεί να διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν επιπλοκές.
Στον πυρήνα της ανάγκης για αναγνώριση και πρόβλεψη του διαβήτη και των επιπλοκών του βρίσκεται το β-κύτταρο το οποίο παίζει ζωτικό ρόλο στην ανάπτυξη υπεργλυκαιμίας σε όλες τις μορφές διαβήτη.

Ο διαβήτης είναι μια σύνθετη, πολυπαραγοντική νόσος που ορίζεται από αυξημένες συγκεντρώσεις γλυκόζης στο πλάσμα. Η υπεργλυκαιμία προκαλείται από ανεπαρκή ινσουλίνη, είτε παρουσία είτε απουσία μειωμένης ευαισθησίας στην ινσουλίνη. Η συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων διαβήτη περιλαμβάνει τους δύο κύριους υποτύπους, τον τύπο 1 και τον τύπο 2, με τους τελευταίους να αντιπροσωπεύουν το 90% έως 95% των περιπτώσεων παγκοσμίως . Στην περίπτωση του διαβήτη τύπου 2, υπάρχει σημαντική ετερογένεια. Επιπλέον, υπάρχει ένας αριθμός άλλων υποτύπων που είναι λιγότερο διαδεδομένοι αλλά σχετίζονται με τη συζήτηση των βιοδεικτών β-κυττάρων και του διαβήτη. 

Ο διαβήτης τύπου 1 προκύπτει από αυτοάνοση επίθεση που οδηγεί σε σημαντική απώλεια και δυσλειτουργία των β κυττάρων. Τα άτομα με διαβήτη τύπου 1 έχουν αντισώματα που κατευθύνονται στις πρωτεΐνες των κυττάρων των νησίδων και χρειάζονται θεραπεία με ινσουλίνη νωρίς στην πορεία της νόσου. Αν και είναι πιο συχνή στη νεολαία, η ασθένεια μπορεί επίσης να εμφανιστεί σε ενήλικες. Η πορεία της νόσου σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας είναι συνήθως πιο ήπια, με παρατεταμένες περιόδους ενδογενούς έκκρισης ινσουλίνης και χαμηλότερη συχνότητα εμφάνισης διαβητικής κετοξέωσης. Αυτή η κατάσταση αναφέρεται συχνά ως λανθάνοντας αυτοάνοσος διαβήτης σε ενήλικες (LADA). Τα άτομα με LADA έχουν ανιχνεύσιμα αυτοαντισώματα, αλλά το αν το LADA αντιπροσωπεύει την ίδια κλινική οντότητα με τον διαβήτη τύπου 1 συζητείται 

Ο διαβήτης τύπου 2 συνήθως επηρεάζει άτομα μεγαλύτερης ηλικίας που είναι συχνά υπέρβαρα ή παχύσαρκα και υποφέρουν από αντίσταση στην ινσουλίνη. Το ανησυχητικό είναι ότι τώρα αναγνωρίζεται επίσης πιο συχνά σε νεότερες ηλικίες. Σε αυτή τη μορφή διαβήτη, η οποία περιλαμβάνει πολλαπλούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς , η απώλεια της λειτουργίας των β-κυττάρων είναι τυπικά πιο σταδιακή με την πάροδο του χρόνου. Έτσι, τα άτομα μπορεί να παραμένουν μάλλον ασυμπτωματικά και αδιάγνωστα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η ινσουλίνη συνήθως δεν απαιτείται κατά τη διάγνωση, αν και πολλά άτομα προχωρούν σε θεραπεία υποκατάστασης ινσουλίνης κατά τη διάρκεια της νόσου  

Σερβική επανάσταση

 1804-1813 και 1815-1817. Η εξέγαρση στη Σουμάδια το 1804 ξεκίνησε σαν απόρροια κονωνικών και οικονομικών προβλημάτων στην περιοχή, την οποία είχε προκαλέσει το καθεστώς των "νταήδων". Στην αρχή της εξέγερσης οι μουσουλμάνοι , κάτοικοι του σαντακίου του Σμεντέροβο οι οποίοι υπέφεραν και οι ίδιοι από την οικονομική δυσπραγία και την υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου, συνέδραμαν τους εξεγερμένους Σέρβους. Η εξέγερση πήρε διατάσεις επανάστασης. Οι Σέρβοι απώλεσαν το καθεστώς των "ζιμμήδων", δηλ. των "προστατευομένων" και χαρακτηρίστηκαν "χαρμπήδες" άτομα δηλ. που βρίσκονταν σε εμπόλεμη κατάσταση με την ισλαμική κοινότητα. Ο Καραγιώργης της Σερβίας ήταν ο "επικεφαλής των ληστών".

Το 1806 ο Μεχμέτ Έσαντ Εφέντης εξέδωσε φετβά και παρακινούσε τους μουσουλμάνους να πάρουν τα όπλα και να καταστείλουν την εξέγερση. Την ίδια περίοδο ο διοικητής της Βοσνίας ζήτησε από τον Πατριάρχη Καλλίνικο Ε' να νουθετήσει τους Σέρβους, ώστε να διατηρήσουν δεσμοός αφοσίωσης με το οθωμανικό κράτος. Ακόμα και μετά την έναρξη του ρωσοτουρκικού πολέμου (1806-1812), όταν πλέον οι Σέρβοι διατυπώνουν αιτήματα για ανεξαρτησία, οι Οθωμανοί δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται τις διαστάσεις του σερβικού ζητήματος. Το 1812 στις ειρηνευτικές συνομιλίες με τη Ρωσία ο επικεφαλής Οθωμανός Αχμετ Πασάς τόνισε στον Ρώσο αρχιστράτηγο Κουτούζοφ ότι οι Σέρβοι είναι οθωμανοί υπήκοοι και η επανάσταση ήταν περιορισμένη στην περιοχή που ονομαζόταν Σερβία. Οι χαρακτηρισμοί Σέρβος και Σερβική Επανάσταση ήταν γεωγραφικοί. Οι Οθωμανοί δεν τους θεωρούσαν ξεχωριστό έθνος.

Ελληνική επανάσταση

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία σε όλη τη διάρκεια της μακραίωνης πορείας της από την ίδρυση της είχε αντιμετωπίσει διάφορες τοπικές η "εθνοτικές" εξεγέρσεις πριν από την Ελληνική Επανάσταση. Στη βάση των εξεγέρσεων αυτών βρίσκονταν τις περισσότερες φορές οικονομικά αιτήματα, ενώ απουσίαζαν οι βασικές προϋποθεσεις (ριζική ανατροπή κοινωνικών και πολιτικών δομών, ευρεία συμμαχία κοινωνικών στρωμάτων) που θα μας επέτρεπαν να τις χαρακτηρίσουμε ως επαναστάσεις.

Κάθε εξέγερση βέβαια είχε τις δικές της αιτίες, δυναμικές και στόχους. Μπορούμε να πούμε όμως ότι πολλές απ' αυτές οφείλονταν στις παθογένειες που προκαλούσε η κακοδιοίκηση. Είχαν ως αιτήματα άλλοτε την πληρωμή οφειλομένων μισθών, άλλοτε φοροελαφρύνσεις, άλλοτε την απόδοση δικαιοσύνης, άλλοτε την αντικατάσταση κάποιου επαρχιακού διοικητή που ασκούσε τυραννική εξουσία. Κάποιες από τις εξεγέρσεις στρέφονταν άμεσα εναντίον  της δυναστείας του Οίκου του Οσμάν υποσκάπτοντας τα θεμέλια του και την ύπαρξη του κράτους. Το οθωμανικό κράτος τις θεωρούσε μομφή εναντίον του σουλτάνου και κατέφευγε στην παραδοσιακή λήψη μέτρων, όπως η χρήση βίας, η τιμωρία των υπευθύνων και η έκδοση φιρμανιών που χορηγούσαν αμνηστία σε όσους επέστρεφαν στην νομιμότητα.

'Ετσι εκφράστηκε η Πύλη στην εξέγερση του 1770 στην Πελοπόννησο, η οποία είναι γνωστή ως Ορλωφικά. Με την έκρηξη του κινήματος οι Οθωμανοί και ο άμαχος πληθυσμός κατέφυγαν στα πλησιέστερα φρούρια και επιστράτευσαν τα παραδοσιακά μέτρα αντιμετώπισης : άμεση ένοπλη επέμβαση, κατάσχεση όπλων των μη μουσουλμάνων υπηκόων και παραδειγματική τιμωρίς των ηγετών του κινήματος. Κύρια αιτία της εξέγερσης ήταν η ρωσική υποκίνηση, αλλά έπαιξαν ρόλο και οι κοτζαμπάσηδες,και το σύστημα επαρχιακής διοίκησης και η φορολογική πολιτική της Πύλης.

Ε χαρντ νταϋς ναϊτ

 όπως το τραγουδούν οι Μπιτλς

Ιτς  μπήν ε χάρντ νταϊυς νάϊτ, αντ άϊβ μπήν γουόρκιν λάϊκ ε ντόγκ

ιτς  μπήν ε χάρντ νταϊυς νάϊτ, αϊ σούντ μπη σλήπιν λάϊκ ε λόνγκ

Μπάτ γουέν άϊ γκέτ χόμ τού γιού, άϊ φάϊντ δε θίνς δάτ γιού ντού

Γουίλ μαίηκ μή φήλ όλ' ράϊτ

Γιού νόου άϊ γουόρκ όλ νταίη, του γκέτ γιού μάνεϋ του μπάυ θίνς γιού

Εντ ίτς γουώρθ ίτ τζάστ του χήαρ γιού σαίη , γιου 'ρ γκόνα γκίβ μη έβρυθιν

Σο άϊ λάβ του κάμ χόμ, κώζ γουέν άϊ γκέτ γιου αλόν, γιού νόου άϊ φήλ όκεϋ

Γουέν άϊ 'μ χόμ έβρυθιν σήμς του μπή ράϊτ, γουέν άϊ 'μ χόμ φήλιν γιού χόλντιν μη τάϊτ, τάϊτ

Ιτς μπήν έ χάρντ νταίϋς νάϊτ

John Macleod (1876-1935) - Charles Best (1899-1978) - James Bertram Collip (1892-1965)

 Ο Macleod γεννήθηκε στο Aberdeen της Σκωτίας, το 1876. Αποφοίτησε με διδακτορικό στην ιατρική το 1898. Μετακόμισε στη Λειψία και εργάστηκε στο ίδιο εργαστήριο όπου είχε περάσει ο Paul Langerhans για μερικές εβδομάδες, χρόνια πριν. Το 1903, απέκτησε μόνιμη θέση στο Πανεπιστήμιο Western Reserve στο Κλίβελαντ του Οχάιο. Ανέπτυξε ενδιαφέρον για τους υδατάνθρακες, τον προσδιορισμό της γλυκόζης στο αίμα και του γλυκογόνου του ήπατος και τον πειραματικό διαβήτη σε σκύλους. Απέκτησε διεθνή φήμη για το μεταβολισμό διαφόρων ουσιών, ιδίως στον τομέα του μεταβολισμού των υδατανθράκων με πολλές δημοσιεύσεις και ένα εγχειρίδιο και διορίστηκε το 1918 στην έδρα της Φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο. Στις 8 Νοεμβρίου 1920, ο Banting είχε ραντεβού με τον John Macleod. Ο Banting περιέγραψε την ιδέα του, αλλά ο Macleod σύντομα συνειδητοποίησε ότι ο Banting δεν είχε πραγματική γνώση του παγκρέατος ή του διαβήτη και ότι δεν ήξερε πώς να πραγματοποιήσει τα κατάλληλα πειράματα για να επιβεβαιώσει τις υποθέσεις του. Ο Macleod σκέφτηκε επίσης ότι θα ήταν επικίνδυνο να επιχειρήσει κανείς σε έναν τομέα στον οποίο αρκετοί εξέχοντες ερευνητές είχαν αποτύχει. Αλλά παρά την έλλειψη ενθουσιασμού του, ήταν περίεργος και προειδοποίησε μόνο τον Μπάντινγκ ότι η επιτυχία ήταν απίθανη. Ο Macleod σεβάστηκε τις ικανότητες και την εμπειρία του Banting ως χειρουργού, που θα μπορούσε να αποτελέσει πλεονέκτημα για τη διαχείριση χειρουργικών επεμβάσεων σε σκύλους. Ο Macleod δέχτηκε να πάρει το Banting για ένα καλοκαιρινό έργο και να παράσχει έναν καλοκαιρινό προπτυχιακό φοιτητή για να τον βοηθήσει και μερικά σκυλιά για αρχή. Δύο μαθητές ήταν στην πραγματικότητα έτοιμοι να δεχτούν την καλοκαιρινή δουλειά, ο Κλαρκ Νομπλ και ο Τσαρλς Μπεστ. Η ιστορία λέει ότι αποφάσισαν να χωρίσουν τη δουλειά και πέταξαν ένα νόμισμα για να δουν ποιος πρέπει να ξεκινήσει πρώτος. Ο Best κέρδισε το κέρμα

Ο Charles Best γεννήθηκε το 1899 στο Pembroke, μια μικρή πόλη στο Maine, 30 μίλια από τα καναδικά σύνορα. Ο πατέρας του ήταν ο τοπικός γιατρός. Πέρασε δημόσιο και γυμνάσιο στο Pembroke. Όταν ήρθε η ώρα να αποφασίσει τι ήθελε να κάνει, επέλεξε να γίνει γιατρός όπως ο πατέρας του. Επέλεξε το Πανεπιστήμιο του Τορόντο. Το ίδιο έτος, το 1917, όταν εισήλθε στο προπτυχιακό μάθημα φυσιολογίας και βιοχημείας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, μια από τις θείες του πέθανε από διαβήτη. Την είχε ακολουθήσει ο Έλιοτ Τζόσλιν στη Βοστώνη. Η ασθένεια και ο θάνατός της επηρέασαν βαθιά τον προσανατολισμό του Μπεστ. Όπως ο Μπάντινγκ, έτσι και ο Μπεστ γράφτηκε στο στρατό αφού απορρίφθηκε δύο φορές. Εντάχθηκε τελικά sto Πυροβολικού των Ιπποτών την άνοιξη του 1918. Στάλθηκε στην Αγγλία τον Οκτώβριο του 1918. Επέστρεψε στο σπίτι τον Δεκέμβριο χωρίς να έχει πολεμήσει στη Γαλλία. Ολοκλήρωσε το δεύτερο ακαδημαϊκό έτος του στις Τέχνες και την Ιατρική. Ο Best συνεργάστηκε με τον στενό του πανεπιστημιακό φίλο Clark Noble. Σε ένα πάρτι, τον Φεβρουάριο του 1919, ο Μπεστ γνώρισε τη Μάργκαρετ Μάχον. Πέρασαν όλη τη ζωή τους μαζί και ήταν μια μεγάλη υποστήριξη για αυτόν κατά την περίοδο πριν και μετά την ανακάλυψη της ινσουλίνης. Ο γιος του Τσαρλς Μπεστ έγραψε μια προσωπική βιογραφία των γονιών του  

Ο Collip γεννήθηκε στο Belleville του Οντάριο στις 20 Νοεμβρίου, 1892. Το 1907, πήρε φυσιολογία και βιοχημεία στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο και έλαβε πτυχίο το 1912. Στη συνέχεια παρακολούθησε σπουδές στη βιοχημεία με τη σημαντική επιρροή του καθηγητή φυσιολογίας και στη συνέχεια προέδρου της βιοχημείας Archibald Macallum (1858-1934), τον οποίο θα πετύχει ο Collip Πανεπιστήμιο McGill το 1928. Ο Collip απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο το 1913 και διδακτορικό το 1917 στο McGill. Μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο της Αλμπέρτα στο Έντμοντον, όπου έγινε καθηγητής βιοχημείας. Το φθινόπωρο του 1921, με μία υποτροφία Ροκφέλερ , μετακόμισε με την οικογένειά του στο Τορόντο για ένα χρόνο άδειας απο την εργασία του και άρχισε να εργάζεται στο Εργαστήριο του John Macleod. Τον Δεκέμβριο, οι ικανότητές του ως βιοχημικoύ τον βοήθησαν να συμβάλει σημαντικά στη μελέτη για την ινσουλίνη .