Πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός - Συμπτώματα

Λιγότερο από 20% των ασθενών παρουσιάζουν εμφανή συμπτώματα. Περιστασιακά πόνο από κάταγμα ή κολικό νεφρού. Δυσκοιλιότητα ή νευρομυική αδυναμία προκύπτει σε σοβαρή υπερασβεστιαιμία και συνήθως σημαίνουν μεγάλο αδένωμα. Επίσης το αυξημένο ασβέστιο αυξάνει τον κίνδυνο παγκρεατίτιδας. Η αφυδάτωση και η ακινησία μπορεί να επιδεινώσουν την υπερασβεστιαιμία
Στους περισσότερους ασυμπτωματικούς ασθενείς το βιοχημικό profil ορρού και ούρων παραμένουν σταθερά για χρόνια
Ένα συχνό πρόβλημα στον υπερπαραθυρεοειδισμό είναι η υγεία των οστών. Η οστική μάζα συνήθως μειώνεται με αργό ρυθμό, ωστόσο παραμένει αυξημένος ο κίνδυνος καταγμάτων κυρίως σπονδυλικής στήλης, καρπού, πλευρών και λεκάνης. Υψηλός ρυθμός remodeling των οστών και βλάβη της ποιότητας και της αρχιτεκτονικής τους συμβάλλουν στον κίνδυνο κάκωσης
Στον ήπιο υπερπαραθυρεοειδισμό η νεφρική λειτουργία δεν επηρεάζεται . Η εκτιμώμενη συχνότητα νεφρολιθίασης σε πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό σε βιομηχανικές χώρες εκτιμάται από 7-20%
Αυτοί οι ασθενείς έχουν αυξημένα επίπεδα αποβολής ασβεστίου στα ούρα, υψηλά επίπεδα 1,25-διυδροξυ-D , ενώ το ασβέστιο ορού, η PTH και η  25-OHD δεν έχουν σημαντική διαφορά. Η υπο/ογκαιμία και η υπεροξαλουρία είναι επίσης παράγοντες κινδύνου στους ασθενείς αυτούς
Κατάθλιψη, άγχος και δυσκολία στην μνήμη και στην συγκέντρωση παρατηρούνται συχνά χωρίς να είναι απόλυτα γνωστή η αιτία τους
Υπέρταση, μεταβολές στην μάζα και λειτουργία της αρ. κοιλίας και ανεπιθύμητες καρδιακές μεταβολές έχουν παρατηρηθεί συχνότερα σε ασθενή με πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό
Μελέτες αναφέρουν αυξημένο κίνδυνο θανάτου από οποιαδήποτε αιτία σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό

Πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός

Τυπικά παρουσιάζεται με ήπια/σημαντική υπερασβεστιαιμία και μη κατεσταλμένα ή υψηλά επίπεδα PTH (μετρημένη με ανοσοδοκιμασία που κυρίως ανιχνεύει την δραστική ορμόνη). Ο επιπολασμός είναι περίπου 66/100.000 στις γυναίκες και 25/100.000 στους άνδρες
. Τα επίπεδα ασβεστίου είναι αυξημένα παρουσία αυξημένης PTH συνήθως λόγω αδενώματος παραθυρεοειδών
. Ασθενείς με ήπιο υπερπαραθυρεοειδισμό έχουν αυξημένο κίνδυνο νεφρολιθίασης και οστεοπόρωσης/καταγμάτων
. Ο έλεγχος σημαίνει ασβέστιο, δραστική PTH, βιταμίνη D, ρυθμό σπειραματικής διήθησης, 24ωρη έκκριση ασβεστίου, ρυθμό σπειραματικής διήθησης και υπερηχογράφημα νεφρών για πιθανότητα λίθων
. Χειρουργείο συστήνεται σε ασθενείς <50 ετών, σε κλινικά σημαντική υπερασβεστιαιμία, οστεοπόρωση και κατάγματα, νεφρολιθίαση, υπερασβεστιουρία (ειδικά με λιθογόνο profil ούρων) ή μειωμένη νεφρική λειτουργία
. Η ιατρική διαχείρηση σημαίνει διόρθωση διατροφικής ανεπάρκειας ασβεστίου και βιταμίνης D. To Cinacalcet μειώνει τα επίπεδα του ασβεστίου στον ορρό αλλά δεν επηρεάζει την οστική απώλεια. Τα διφωσφονικά βελτιώνουν την πυκνότητα των οστών αλλά δεν είναι γνωστό αν μειώνουν τον κίνδυνο κατάγματος
. Η χειρουργική επέμβαση δεν διορθώνει τις καρδιαγγειακές βλάβες και είναι αντικείμενο αντιπαράθεσης εαν βελτιώνει τα ψυχιατρικά προβλήματα
Περίπου το 80% των ασθενών με πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό έχουν μονήρες αδένωμα παραθυρεοειδών, 10-11% έχουν περισσότερα του ενός αδενώματα και 10% έχουν υπερπλασία και των τεσσάρων αδένων. Ο καρκίνος των παραθυρεοειδών ευθύνεται για <1% του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού

The Dreamer

If i am lost, find me
but do not ask me to
come back just yet.
Sit with me in this
lost place and maybe
you will understand
why i come here too
often, what draws me
to my neverland. Find
me, but bring me back
when i am ready. Maybe
you will get to know
me a little better.
Maybe we can get lost
together

Τα πάντα ρει και ουδέν μένει..

Οι θάλασσες
τα βουνά
τα σύννεφα της σιωπής μας
δρόμοι ατέρμονοι είναι
ποτέ δεν μας χωρίζουν.
Στο χώρο
η ύπαρξη μας ολόκληρη
θύλακες αέρα αγκαλιάζει.
Η μυρωδιά μας πάλλεται
αγγίζει αποστάσεις
που κρύβονται σε αδιόρατες
γραμμές.
Απομακρύνομαι
αλλά με πλησιάζεις.
Περπατώ μακριά σου
αλλά κοντά μου έρχεσαι.
Το φως σε ημιτόνια χάνεται
ο ήλιος χαράσσει μια πορεία.
Η ώρα παραπέτασμα του
χρόνου μας
και οι σκέψεις
δεν μας χωρίζουνε ποτέ.
                                              Αθηνά Μελή

Η γη...

...είναι κατοικία ενός πλάσματος που αυτοαποκαλείται μέγας πίθηκος και το οποίο έχει αναλάβει να ερμηνεύσει το σύμπαν, να εξηγήσει όλα όσα υπάρχουν, τον κόσμο του, τον κοινωνικό κόσμο, τον φυσικό κόσμο, την πτώση των αυτοκρατοριών, καθώς και την πτώση ενός μήλου. Αυτό το πλάσμα χαράσσει τώρα τον δρόμο του κατά μήκος του ελικοειδούς μονοπατιού της εξέλιξης του, στο διάστημα μερικών χρόνων αποκομμένων από την απέραντη χρονογραμμή, η οποία δεν ήταν δικό του δημιούργημα. Είναι μια χρονογραμμή που φτάνει μέχρι πολύ πίσω, σε κάποιο σωτήριο μπανγκ που εξακόντισε ένα σωρό πυρηνικά απόβλητα, τα οποία διασκορπίστηκαν στα κενά του διαστήματος. Είναι επίσης μια χρονογραμμή που πηγαίνει προς τα εμπρός, προχωρώντας, μάλιστα, και πέρα από την ημέρα που οι βιολογικοί μετασχηματισμοί αυτού του πλάσματος θα το καταστήσουν τόσο γοητευτικό για τους απογόνους του όσο είναι σήμερα για το ίδιο οι καλλιτεχνικές απεικονίσεις του πρώτου δίποδου ανθρωποειδούς. Είναι μια χρονογραμμή που θα συνεχίσει να υπάρχει για πολύ καιρό αφ' ότου ο πλανήτης εξαφανιστεί μέσα στην ύστατη λάμψη ενός θνήσκοντος ήλιου
Δεν προβληματίζεται που οι ερμηνείες τις οποίες ανακαλύπτει για τον κόσμο του είναι κατανοητές;
Δεν στάθηκε ποτέ να αναλογιστεί ότι, αν βρίσκει μια απάντηση, αυτή αναφέρεται μόνο σε μια ερώτηση που το ίδιο είχε τη δυνατότητα να θέσει;
Μέχρι που διαψεύστηκε, ισχυριζόταν ότι ο άνθρωπος ήταν το μοναδικό πλάσμα που διέθετε γλώσσα, το μοναδικό πλάσμα που διέθετε λογική, το μοναδικό που διέθετε το χάρισμα της συνείδησης, το μοναδικό που αντιλαμβανόταν τη σκέψη των άλλων, το μοναδικό, όπως φαινόταν ,σε όλα
Η ύβρις αυτού του ζώου εξακολουθεί σήμερα να υπάρχει στη σκέψη ότι η αλήθεια που βρίσκεται πέρα από ότι το ίδιο αντιλαμβάνεται - από τη συμπαντική απεραντοσύνη και το αιώνιο, μέχρι το κοσμικό εδώ και τώρα, ακόμα και τα ανθρώπινα δημιουργήματα - ,αυτή η αιώνια αλήθεια στην οποία πιστεύει, δεν θα υπερβεί ποτέ την ικανότητα του να κατανοεί
                                                                                           Αποδίδεται στον Winston Churchill

KS και υπεργοναδοτροφικός υπογοναδισμός

Klinefelter (KS) και υπεργοναδοτροφικός υπογοναδισμός: εάν ο υπογοναδισμός υπάρχει στην ενδομήτρια ζωή δεν είναι γνωστό. Κατά την έναρξη της εφηβείας, που ξεκινά την ίδια στιγμή με τους φυσιολογικούς εφήβους, οι όρχεις αρχίζουν να μεγαλώνουν, όμως σύντομα ακολουθεί συρρίκνωση παρά τα αυξημένα επίπεδα FSH/LH και το μέγεθος των όρχεων παραμένει πολύ μικρότερο από τα φυσιολογικά ενήλικα αρσενικά με μέσο όρο 2-4 mL (φυσιολογικό 15-30 mL)
Είναι ενδιαφέρουσα η σύνδεση μεταξύ προγεννητικής τεστοστερόνης και ενήλικων χαρακτηριστικών του προσώπου. Υψηλότερα επίπεδα τεστοστερόνης στον ομφάλιο λώρο σημαίνουν πιο αρρενωπή δομή του προσώπου
Υπάρχουν άρρενες με KS με φυσιολογικά επίπεδα τεστοστερόνης και μόνο όταν εμφανίζεται αύξηση της LH προκύπτει εικόνα αντιρροπούμενου ή σχετικού υπογοναδισμού
Βάρος και σύσταση σώματος
Η μεταβλητότητα του ύψους στο KS είναι παρόμοια με τα φυσιολογικά άτομα. Το αυξημένο ύψος είναι κυρίως αυξημένο μήκος ποδιών λόγω εφηβικού υπογοναδισμού. Με τον ίδιο μηχανισμό έχουμε σχετικά μεγάλη έκταση βραχίονα. Γυναικομαστία βρίσκεται περίπου στο 1/3 των ατόμων με KS και ένα κλινικό σημάδι μπορεί να είναι η επίμονη γυναικομαστία πριν ή και στη διάρκεια της εφηβείας. Οι ασθενείς έχουν σχετικά αυξημένη λιπώδη μάζα (ισχύο-περιφέρεια μέσης-κοιλιά) με μέσο όρο δείκτη μάζας σώματος (ΒΜΙ) συνήθως υψηλότερο από το φυσιολογικό εύρος των ενηλίκων. Η θεραπεία με τεστοστερόνη αντισταθμίζει εν μέρει αυτή την έλλειψη ισορροπίας. Άλλα φυσικά χαρακτηριστικά μπορεί να είναι υπερτελορισμός (69%), κλινοδακτυλία (74%), υψηλό τόξο στο πόδι (37%) και δυσπλασία του αγκώνα (37%)
Είναι πρακτικά αδύνατο να ταυτοποιηθούν οι άρρενες με απλή οπτική παρατήρηση, καθώς συχνά ο φαινότυπος δεν διαφέρει από τους άρρενες με φυσιολογικό καρυότυπο και γι' αυτό η ψηλάφηση του οσχέου θα πρέπει να είναι ένα κλινικό σημείο ελέγχου. Η θεραπεία με τεστοστερόνη φαίνεται ότι έχει μικρή επίδραση στη σύσταση του σώματος

Το μπόι της ύπαρξης μου

Με πήρε χρόνια πολλά να το νιώσω, σχεδόν μισόν αιώνα ζωής. Μα τώρα πια, κάθε πρωί που ξυπνάω, βγαίνω στο χωράφι, ανασαίνω αργά και εισπνέω τις ευωδιές των φυτών, αφουγκράζομαι τους ήχους των ζουδιών και των πετεινών τ’ ουρανού και σκέφτομαι ότι είμαι μοναχά μια αναπνοή, που βρίσκει κάθε νύχτα καταφύγιο σ’ ένα μικρό καλύβι, χωμένο ανάμεσα στα δέντρα ενός μικρού αγρού, καταμεσίς μίας μικρής κοιλάδας, έξω από ένα μικρό χωριό, στην άκρη ενός μικρού νησιού της υδρογείου, τίποτα παραπάνω. Ένα πουλάκι δηλαδή στη φωλιά του.
Με πήρε χρόνια πολλά να το νιώσω -δεν μπορούσε μάλλον να γίνει αλλιώς- το παράδοξο τούτο της φύσης, πώς όσο σου δίνει ζωή, όσο σε μεγαλώνει, τόσο σε ταπεινώνει ταυτόχρονα.
Με πήρε πολλά χρόνια επίσης -είκοσι ακριβώς από τότε που άκουσα πρώτη φορά μου τον ποιητή- να έρθω επιτέλους στο μπόι της ύπαρξής μου, να γίνω κι εγώ το μικρότερο αδερφάκι των πουλιών και να ζω μαζί με τα δέντρα, τα πιο σοφά και δοτικά πλάσματα του σύμπαντος κόσμου.  

Τώρα πια, σαν πουλάκι που είμαι, μόνο τα δέντρα μού δίνουν ζωή και μόνο αυτά μου μετρούν τη ροή της. Από τους πρώτους ψυχρούς φθινοπωρινούς αέρηδες που τα γδύνουν και ρίχνουν τα κιτρινωπά φύλλα τους ένα – ένα στο χώμα, από τότε που το τοπίο τριγύρω ψυχραίνει και αδειάζει και απομένουν μονάχα ανάριες κλαδούρες σκελετωμένες ολόγυρα και φανερώνονται οι φωλιές των πουλιών στις μασκάλες τους, μέχρι τη μέρα εκείνη της επόμενης άνοιξης, παραμονές κάθε Πάσχα συνήθως, που ξυπνούνε, σαν να παίρνουνε μέρος στην μόνη ειρηνική έκρηξη, όλα μαζί απ’ τον χειμέριο ύπνο τους και σηκώνω ανυποψίαστος το κεφάλι μου ένα απόγευμα προς τον ουρανό και αντικρίζω στο φως το ιλαρόν άξαφνα το θερίο, τον δρυ από πάνω μου ντυμένον και φουντωτό, ολοπράσινο, να στέκει εκεί σοβαρός - σοβαρός, τόσον χρονών ύπαρξη και να υπομένει στωικά τα φτερωτά μου αδέρφια, που έρχονται ξανά μανά με λαχτάρα, να χτίσουνε τις καινούριες φωλιές τους απάνω στις φυλλωσιές και να πάνε τη ζωή μας γενιά τη γενιά παρακάτω.
                                                                                                         Νικηφόρος Βρεττάκος