Γιατί, βλέπεις, είναι τόσο λίγο αυτό που περνάει από το χέρι μας. Γεννιόμαστε και προσπαθούμε και δεν ξέρουμε γιατί, μόνο συνεχίζουμε να προσπαθούμε και γεννιόμαστε ταυτόχρονα μ' ένα σωρό άλλους, όλοι μαζί ένα κουβάρι, και είναι σαν να προσπαθούμε, σαν να πρέπει να κουνάμε χέρια και πόδια με νήματα, μόνο που με τα ίδια νήματα είναι δεμένα και όλα τα άλλα χέρια και πόδια και όλοι οι άλλοι προσπαθούν επίσης κι ούτε αυτοί ξέρουν γιατί, παρά μόνο ότι τα νήματα τους εμποδίζουν. Σαν να έχεις πεντ' έξι ανθρώπους και όλοι μαζί να προσπαθούν να φτιάξουν ένα χαλί στον ίδιο αργαλειό μόνο που ο καθένας θέλει να υφάνει το δικό του σχέδιο. Και δεν γίνεται να έχει σημασία, το ξέρεις αυτό. Αλλιώς εκείνοι που έστησαν τον αργαλειό θα είχαν οργανώσει το πράγμα λίγο καλύτερα. Από την άλλη όμως πρέπει να έχει σημασία γιατί δεν σταματάς να προσπαθείς και μετά ξάφνου όλα τελειώνουν και το μόνο που σου απομένει είναι ένα κομμάτι βράχος με κάτι ορνιθοσκαλίσματα πάνω, εφόσον βέβαια υπάρχει και κάποιος να θυμηθεί να σκαλίσει το μάρμαρο και να το τοποθετήσει ή έχει το χρόνο να το κάνει, και να τρώει όλη τη βροχή κι όλο τον ήλιο και μετά από λίγο κανείς δεν θυμάται ούτε το όνομα ούτε και τι ήθελαν να πουν τα ορνιθοσκαλίσματα κι εξάλλου δεν έχει και σημασία"
Γουίλιαμ Φώκνερ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου