Στην ελληνική μυθολογία αναφέρονται περιπτώσεις θανατοναυτών, δηλαδή μεταβάσεις ζωντανών στον Άδη για διάφορους λόγους. Άλλοτε από ηρωισμό για να σώσουν άλλους και να επιτελέσουν κάποιο μυητικό άθλο όπως στην περίπτωση του Ηρακλή, της Ψυχής και του Ορφέα, άλλοτε άθελα τους όπως στην περίπτωση της Περσεφόνης και του Σίσυφου, άλλοτε για να πάρουν πρόβλεψη για το μέλλον όπως κάνει ο Οδυσσέας και άλλοτε από αλαζονεία όπως στην περίπτωση του Θησέα και του φίλου του Πειρίθου που θέλησαν να πάνε στον Άδη για να κλέψουν την Περσεφόνη. Σε όλες αυτές τις εκδοχές το μήνυμα είναι πάντα το ίδιο : θάνατος δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο μια αλλαγή. Πριν από μερικές δεκαετίες η ανασκαφική έρευνα έφερε στο φως ένα μυητικό μυστικό των Ορφικών. Πρόκειται για κάποια χρυσά ελάσματα με οδηγίες για το ταξίδι των μυημένων στον Άδη. Σε ένα από αυτά τα ελάσματα που βρέθηκε σε τάφο του 4ου αι. π.Χ. στον Βόλο , αναφέρεται: " Όταν βρεθείς στα οικήματα του Άδη, θα δεις στα δεξιά σου μια κρήνη και δίπλα της ένα λευκοκυπάρισσο. Σ΄αυτήν την κρήνη καθόλου μην ζυγώσεις γιατί είναι το νερό της Λήθης. Αν προχωρήσεις μπροστά, θα βρεις το δροσερό νερό της κρήνης της Μνημοσύνης. Εκεί υπάρχουν φύλακες που θα σε ρωτήσουν "με ποιό χρέος έφτασες ως εδώ;;" Σ' αυτούς πρέπει τότε όλη την αλήθεια να πεις" Σ΄αυτό το σημείο σταματά το έλασμα του Βόλου χωρίς να μας πληροφορεί τι πρέπει να απαντήσει ο μυημένος. Ωστόσο ένα άλλο χρυσό έλασμα 2.500 ετών που βρέθηκε στην Κάτω Ιταλία, περιέχει τη συνέχεια και αναφέρει : " Να τους πεις, είμαι παιδί της Γης και του Έναστρου Ουρανού και διψώ πολύ. Δώστε μου να πιώ." Και τότε αυτοί θα σου δώσουν να πιείς από τη θεϊκή λίμνη και θα θυμηθείς ποιός είσαι στ' αλήθεια. Αθάνατος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου