Ο δημοσιογράφος Σταμ, του οποίου τα "Γράμματα από την επαρχία" υπογράφονταν με "Κ.α" και άλλα ψευδώνυμα, αποφάσισε να ακολουθήσει τα γράμματα του στη Μόσχα. Ο Σταμ είχε εμπιστοσύνη στους αγκώνες του και στην ικανότητα του "Κ.α" να ανταλλάσει τις σταγόνες της μελάνης με ρούβλια, αλλά τον βασάνιζε το θέμα της διαμονής. Ήξερε ότι στη σκακιέρα της πρωτεύουσας δεν προβλέπονταν τετραγωνάκια για όλα τα πιόνια. Οι άνθρωποι που είχαν βρεθεί κάποια στιγμή στη Μόσχα τον είχαν φοβίσει: τα πάντα είναι φίσκα, μέχρι τις σκεπές. Διανυκτερεύουν σε χωλ, σε σκάλες υπηρεσίας, στα παγκάκια των λεωφορείων, σε καζάνια για την άσφαλτο και σε κάδους σκουπιδιών. Γι' αυτό κι ο Σαμ με το που πάτησε από το σκαλοπατάκι του βαγονιού στην αποβάθρα του μοσχοβίτικου σταθμού, άρχισε να επαναλαμβάνει σε νεκρά και ζωντανά, ανθρώπινα και τηλεφωνικά ώτα, μια και μοναδική λέξη : δωμάτιο.. Όμως το μαύρο τηλεφωνικό αυτί, αφού τον άκουσε κρεμάστηκε αδιάφορα στον ατσάλινο γάντζο του. Τα ανθρώπινα αυτιά κρύβονταν μέσα σε αστραχάν και γούνινους γιακάδες - η παγωνιά τη μέρα εκείνη έκανε το χιόνι να τρίζει δυνατά - η λέξη, λες και θαβόταν κάτω από στρώσεις επί στρώσεων γυαλιστερού καρμπόν, από φορά σε φορά ξεθώριαζε και διασκορπιζόταν αθόρυβα σε ηχηρά γράμματα.
Σιγκισμούντ Κρζιζανόφσκι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου