Υπάρχουν άνθρωποι πολλοί περήφανοι, ή ίσως είναι πουριτανοί και πολύ ακριβοδίκαιοι, που κρατούν αυτή τη στάση μέχρι τέλους. Όμως οι περισσότεροι, μετά το ξέσπασμα οργής, αρχίζουν να παρακαλάνε από μέσα τους να ήταν κάτι που μπορούν να συγχωρήσουν, μια ιδιοτροπία,ένα καπρίτσιο, ένα επακόλουθο της ανίας, μια κενοδοξία, μια προσωρινή τύφλωση, να μην είναι κάτι σοβαρό που να απειλεί να εκδιώξει για τα καλά τον απατημένο, όπως λέγεται συνήθως, να τον υποκαταστήσει και να σφετεριστεί τη θέση του. Σ΄αυτή την αντίδραση δεν συντελεί μόνο η προσπάθεια που αποσκοπεί στο να διατηρηθούν και τα κεκτημένα - ο φόβος του κενού και η απέραντη βαρεμάρα να ξαναγίνουν τα πρώτα βήματα -, αλλά και το πλεονέκτημα του να παραμένει ο άλλος στη θέση του οφειλέτη. Αν κανείς συνεχίσει να τον έχει δίπλα του, αν παραβλέψει το σφάλμα, θα μπορεί πάντα να δείχνει την ουλή και να τον κατηγορεί, έστω κι αν είναι μόνο με το βλέμμα ή με την περπατησιά ή με τον τρόπο που ανασαίνει. Ή με τον τρόπο που σωπαίνει, προπαντός αν η σιωπή είναι απροσδόκητη...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου